vima365

Αντώνης Μικέλης ΄΄ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗ ΒΑΡΔΙΟΛΑ΄΄ H Ποίηση ενώνει τους λαούς

Αντώνης Μικέλης ΄΄ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗ ΒΑΡΔΙΟΛΑ΄΄

H Ποίηση ενώνει τους λαούς

Επιμέλεια Εύα Πετρόπουλου Λιανου

ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΤΗ ΒΑΡΔΙΟΛΑ

Τα μαύρα νέφη σμίξανε με κάπνα του φουγάρου,
κι αναζητώ μες στη νυχτιά αναλαμπή του φάρου,
σαν αγναντεύω στ’ άπειρο, με μνήμες ταξιδεύω,
κι όλες τις όμορφες στιγμές στον νου μου να γυρεύω.
Λαλούν στα δέντρα τα πουλιά και στ’ άλμπουρα οι γλάροι,
ψηλά εκεί στον ουρανό να τρέχει το φεγγάρι,
σα να φλερτάρει συνεχώς του ουρανού τ’ αστέρια,
κι εγώ κοντά στην κουπαστή με σταυρωμένα χέρια.
Μες στο σκοτάδι το βαθύ, μονάχος στη βαρδιόλα,
κοιτώντας μια τον ουρανό και μία την κονσόλα,
σαν τα παιδιά μου σκέπτομαι, δακρύζουνε τα μάτια,
και η καρδιά μου κόβεται σαράντα-δυο κομμάτια.

Την μάνα μου αναπολώ
ν’ ανάβει το καντήλι,
όντας ο ήλιος χάνεται
και έρχεται το δείλι,
την Παναγιά παρακαλεί
καλά ταξίδια να ’χω,
να μη μ’ αφήνει ούτε
στιγμή στο πέλαγος μονάχο.
Θα έρθει άραγε η στιγμή για να βρεθώ σιμά της,
τ’ αγαπημένο μητρικό να νοιώσω άγγισμά της,
και να μου δώσει την ευχή, τα μάτια της να κλείσω,
ή θα ’μαι μες στα πέλαγα, δεν θα την αντικρύσω;
Ή δίπλα στην αγάπη μου, στη γέννα του παιδιού μου,
μακριά απ’ όλες τις χαρές και λύπες του σπιτιού μου,
και πάντα αναμένοντας στο radio-room χαμπέρι,
και ένα μήνυμα καλό ο Spark για να μου φέρει;
Αναπολώντας συνεχώς του γυρισμού το χάδι,
είναι για μας τους ναυτικούς της μοίρας μας υφάδι.
Με την αρμύρα τη γλυκιά να ζούμε τόσα χρόνια,
ως στα μαλλιά να πέσουνε των γηρατειών τα χιόνια.

Τα παγωμένα της φιλιά
για ’μένα ήταν γλύκα,
τον πόνο, μα και την χαρά
στην αγκαλιά της βρήκα.