vima365

…Μισός και πλέον, αιώνας φιλίας. Αγάπης, αλληλοεκτίμησης.

Και χρυσής συνεργασίας. Τι να πω, γι αυτόν τον τόσο γεμάτο άνθρωπο;

Τον τελευταίο μιας γενιάς σημαντικών καλλιτεχνών; Τον τόσο σπουδαίο αυτον ερμηνευτή.

Με την πιο μακρά πορεία, στην ιστορία του Ελληνικού κι όχι μόνο, τραγουδιού;

Ποιός άλλος άντεξε 68 ολόκληρα χρόνια, στην πρώτη γραμμή;

Στους πιο γνωστούς και φημισμένους μουσικούς χώρους; Από τα 19 του χρόνια, που τον ανακάλυψε ο Άλκης Στεας εκεί στο «Picadilly» της Θεσσαλονίκης…

Και που τον ξεχώρισε αμέσως ο μεγάλος μας Μανώλης Χιώτης, που τον πήρε μαζί του στην Αθήνα.

Αυτόν τον τόσο σπάνιο ερμηνευτή, που τον θαύμαζαν οι μύθοι του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος.

Από τον Φράνκ Σινάτρα και τον Τομ Τζόουνς, μέχρι τον Σάρλ Αζβαβούρ, τον Τζο Ντασέν και τον Αλ Μπάνο. Που συχνά ερχόντουσαν Ελλάδα για να τον δουν και να τον απολαύσουν.

Η έτρεχαν στους χώρους που ήταν ο Τερης, όταν βρικόνταν στο εξωτερικό.

Τον υπέροχο αυτόν μελωδό, που όλος ο πλανήτης τον αναγνώρισε και τον χειροκρότησε.

Εκτός από το Ελληνικό κράτος, που θα έπρεπε να τον βοηθήσει, τώρα στο κατώφλι της βιολογικής του δύσης. Εξήντα οκτώ χρόνια μάχιμος, πάνω στο πάλκο!!!

Και τι αφήνει πίσω του;

Ήθος, σεμνότητα, συνέπεια, καλλιτεχνικές αξίες. -Κράτος: Για την απουσία σου, ντροπή σου…

Σήμερα με πήρε να μου πει για την χθεσινή του συνέντευξη στην «Espresso».

Και δεν παρέληψε να με ρώτησε για το τραγούδι που του γράφουμε με τον λατρεμένο μας κι απέραντα ταλαντούχο, Θάνο Μπένο.

Το μαέστρο, που και ο Τέρης αγαπάει πολύ και ξεχωρίζει. Εδώ, με αγάπη κι επιμονή, ο αγέραστος καλλιτέχνης, συνεχίζει ακούραστος…

Με σκληρό κουπί πάνω στην γαλέρα της τέχνης του.

Τραγούδια και ξανά τραγούδια και πάλι κι άλλα τραγούδια.

Ο αθάνατος ερμηνευτής. Ο αιώνιος Τέρης, που δεν το βάζει κάτω, γιατί απλά, το τραγούδι, η δημιουργία, η προσφορά, είναι τα κυρίαρχα στοιχεία, που του δίνουν ζωή.

Χθές λοιπόν η «Espresso» τον επισκέφθηκε σπίτι του στην Κυψέλη.

Και του πήρε ο συνάδελφος, ο Στέργιος Σαμαρτζής, μια αντάξια κι ενδεικτική συνέντευξη. Με μια πολύ καλή, σφαιρική παρουσίαση.

Τίτλο της έβαλε, αυτό που χρόνια τώρα μου λέει ο Τερης, να αναφερθεί όταν θα φύγει από τη ζωή. «-Θέλω στον τάφο μου να γράψουν:

«Τερης Χρυσός, ο αδικημένος»

Και πράγματι είναι απέραντα αδικημένος. Αυτός, που με τις μελωδίες του μεγάλωσε γενιές και γενιές.

Σήμερα ζει με τα 750 ευρώ της τιμητικής του σύνταξης. Γιατί αυτός είναι ο σεβασμός του Ελληνικού κράτους, απέναντι στα ιστορικά πρόσωπα του πολιτισμού μας.

Ένα απόλυτο ισοπέδομα.

Η μόνη τους φροντίδα είναι οι μεγάλοι, οι ισχυροί επιχειρηματίες, που λεηλατούν τους πόρους του λαού. Ενώ κυρία Μενδώνη, ο πολιτισμός, εις θάνατον.

Στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τι να σου πω;;;

Θυμάμαι, πριν πολλά χρόνια, σε μια απο τις επισκέψεις μου, σπίτι τους, στην Πλατεία Αμερικής, με ποση χαρά, η αξέχαστη μανούλα του, μου ανακοίνωνε πως θα την έπαιρνε ο Τέρης μαζί του στη Κωνσταντινούπολη.

Να δει και πάλι, την πόλη που γεννήθηκε εκείνη και τα τα παιδιά της.

Την πόλη που είδαν το φως της ζωής, ο Τέρης, ο Νίκος ο αδελφός του, η αδελφή του…

Τότε ο Τέρης τραγουδούσε σε ένα κρουαζιεροπλοιο. Κι έτσι είχε την ευχέρεια να πάρει μαζί του την μανούλα του.

Που τόσο δέσιμο είχε με αυτόν της τον γιο.

Λέει στην συνέντευξη του ο Τέρης, στον καλό συνάδελφο κ. Σαμαρτζή: «-Τα χρόνια που δούλευα, δεν έβγαζα πολλά χρήματα. Διότι το είδος που εκπροσωπούσα, η ποπ και το ελαφρό, δεν είχε χρήμα.

Με 1000 δραχμές που έπαιρνα μεροκάματο, δεν μπορούσα να κάνω περιουσία, διότι ζούσαν τρεις οικογένειες από μένα.

Ο Σταμάτης Κόκοτας τότε, έπαιρνε 30.000 τη βραδιά. Ενώ εγώ 1000. Δεν μπορούσα λοιπόν να βγάλω εκατομμύρια. Όμως πάντα ζούσα αξιοπρεπώς…»

Ναι πάντα αξιοπρεπής και συντρέχτης. Και τώρα, από αυτά τα λίγα που έχει, πάντα κάτι του περισσεύει για έναν φτωχότερο.

Ετοιμάζουμε λοιπόν επόμενο τραγούδι με τον Θάνο.

Κι όσο ο Θεός το επιτρέπει, ο Τέρης θα είναι παρών στο στούντιο.

Να βγάζει με την πρώτη και την πιο δύσκολη μελωδία.

Εάν αυτό δεν είναι ευλογία, τότε, πείτε μου, τι είναι;