Από τους γενναιότερους υπερασπιστές της της Μακεδονικής γης
Του Στυλιανου Καβάζη
«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΡΕΦΗΣ – Ο Λεβέντης του Πηλίου που θυσιάστηκε για τη Λευτεριά της Μακεδονίας»
Στα τέλη του θέρους του 1906, οι σκιές της Μακεδονικής γης ανοίγουν για να υποδεχτούν έναν από τους γενναιότερους υπερασπιστές της τον Κωνσταντίνο Γαρέφη, τον Πηλιορείτη λεβέντη που βάδισε αποφασισμένος στα μονοπάτια της θυσίας, όπου η ζωή και το καθήκον γίνονται ένα.
Γεννημένος στις Μηλιές του 1874, απόγονος αγωνιστών του ’21, έφερε μέσα του το άγριο κάλεσμα της λευτεριάς. Δεν ήταν παιδί της πολεμικής τέχνης, αλλά της τιμή και γι’ αυτό από τα δεκαέξι του χρόνια έσπευσε να υπηρετήσει στο Πολεμικό Ναυτικό, νιώθοντας ήδη εκείνη τη που αργότερα θα τον έκανε θρύλο.
Το 1897, στο μέτωπο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου, στάθηκε όρθιος εκεί που άλλοι λύγιζαν.
Στην παράτολμη Επιχείρηση της Καβάλας, ανάμεσα σε φωτιά, σίδερο και αίμα, γεύτηκε από νωρίς το τίμημα της ελευθερίας.
Όμως δεν ήταν γραφτό του να χαθεί. Επιβίωσε, γύρισε στη Θεσσαλία, ξαναπολέμησε, διακρίθηκε.
Μα η καρδιά του δεν άντεχε μακριά από τον Αγώνα κι έτσι, όταν η Μακεδονία κάλεσε τα παιδιά της, εκείνος απάντησε χωρίς δισταγμό.
Ήταν το 1905 όταν πάτησε ξανά την ελληνική γη, για να ενταχθεί στο σώμα του φημισμένου καπετάν Ακρίτα.
Γρήγορα έγινε υπαρχηγός γιατί ο ηγέτης δεν γεννιέται από αξίωμα, αλλά από πράξη, από αρετή και θάρρος.
Στις πλαγιές του Βερμίου, στους βάλτους των Γιαννιτσών, στα δάση της Αλμωπίας, η παρουσία του έγινε ασπίδα για τον Ελληνισμό.
Χτύπησε κομιτατζήδες, διέλυσε προπαγάνδες, ξερίζωσε φόβους και αμφιβολίες. Κάθε χωριό που τον έβλεπε να φτάνει, ξανάβρισκε την ελληνική του ψυχή.
Με 25 παλικάρια από τον Όλυμπο στο πλευρό του, με Πηλιορείτες ξακουστούς, με το βλέμμα στραμμένο πάντα στο χρέος, ο Γαρέφης έγραφε μέρα με τη μέρα το δικό του έπος.
Στα τέλη του Αυγούστου του 1906, στη γη του Μοριχόβου, ήρθε η ώρα να αναμετρηθεί με δύο φοβερούς αντιπάλους τον Λούκα Ιβάνωφ Ποπώφ και τον Καρατάσο.
Και τότε, στο πρώτο φως της 23ης Αυγούστου, ο Γαρέφης έστησε την ενέδρα που θα χαρασσόταν αιώνια στην ιστορία.
Η μάχη ήταν άγρια, ανελέητη, φλερτάροντας κάθε στιγμή με τον θάνατο.
Ο Καρατάσος έπεσε, ο Ιβάνωφ τραυματίστηκε θανάσιμα… μα και ο ίδιος ο Γαρέφης δέχτηκε το μοιραίο πλήγμα.
Μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο τσελιγκάτο του Γιαννακούλα.
Εκεί, ανάμεσα σε λεβέντες και σε προσευχές, τρεις μέρες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, άφησε την τελευταία του πνοή. Δεν πρόλαβε να δει το έθνος να χειροκροτά το όνομά του.
Δεν πρόλαβε να ακούσει το χωριό Τσερνέσοβο να παίρνει το όνομά του Γαρέφι.Μα ήρωες όπως αυτός δεν ζητούν δόξα αλλά την προσφέρουν απλόχερα σε όλους εμάς.
Σήμερα, το ανάστημά του στέκει δίπλα στους μεγάλους του Μακεδονικού Αγώνα.
Στους ανδριάντες του, στις οδούς που φέρουν το όνομά του, στα χωριά που λευτέρωσε, στη γη που πότισε με το αίμα του.
Όμως πάνω απ’ όλα, στέκει στην ψυχή της πατρίδας μας ως υπενθύμιση πως η λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με θυσία και τιμή. Κωνσταντίνε Γαρέφη, λεβέντη του Πηλίου και φύλακα της Μακεδονίας, η μνήμη σου δεν θα σβήσει ποτέ.
Γιατί εκεί όπου οι άνθρωποι γράφουν ιστορία με αίμα,η Αθανασία γράφει το όνομά τους με φως.
Στυλ. Καβάζης
Υ.Γ Η θυσία του Κωνσταντίνου Γαρέφη θυμίζει σε όλους μας πως η Μακεδονία δεν είναι απλή γη, είναι ιδέα, χρέος και ψυχή ενός ολόκληρου λαού.
Ήταν, είναι και θα παραμείνει μία και είναι και θα είναι ελληνική.Κανένα έγγραφο, καμία συμφωνία δεν μπορεί να σβήσει την ιστορική αλήθεια που ποτίστηκε με αίμα και θυσίες.
Όσοι παρέδωσαν το όνομα της Μακεδονίας με μια υπογραφή αντί πινακίου φακής ας γνωρίζουν πως η γη αυτή δεν ανήκει σε συμφωνίες, αλλά στους ήρωες που την υπερασπίστηκαν.
Η μνήμη τους ζει, οι αξίες τους στέκουν ακλόνητες, και η Μακεδονία θα παραμείνει ελληνική, όσο υπάρχει λαός που θυμάται και τιμά τη θυσία των προγόνων του.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish