ΕΡΩΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΛΚΑ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
Απο την Μιράντα Σκηνίτη – Διπλωματούχος Ξεναγος
ΕΡΩΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΛΚΑ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
(1ος π.Χ-1 ος μ.Χ.)
Στην γειτονιά των Αμπελοκήπων και κοντά στο σύγχρονο γήπεδο του Παναθηναϊκού της Αθήνας, ήλθαν στο φώς το 1964 ένα σύνολο δεκαεπτά (17) χάλκινων αγαλματίων διαφόρων μεγεθών και τύπων, κατά την εκτέλεση έργων από την Εταιρεία Υδάτων προς έκπληξη των εργαζομένων.
Τα έργα πιθανόν φυλάχτηκαν από τους ιδιοκτήτες τους υπο την απειλή βαρβαρικής επιδρομής είτε των Ερούλων το (267 μ.Χ.), ή των Γότθων περί τα τέλη του (4 ου μ.Χ.).
Ίσως όμως υπήρχε μεταλλευτικό εργαστήριο στη θέση αυτή κατά μίαν άλλη εκδοχή, όπου ανακύκλωναν τα αγάλματα για επαναχρησιμοποίηση ως πρώτη ύλη των λιωμένων μετάλλων.
Το χάλκινο αγαλμάτιο του φτερωτού Έρωτα εκ των ευρημάτων από τους Αμπελόκηπους που κοσμούν το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (ΕΑΜ) με (αρ.ευρ. X 16771), εντυπωσιάζει με την έκφραση της χαράς της ζωής και την αθωότητα στο προσωπάκι του.
Απεικονίζεται ως μικρό εύσαρκο νήπιο, με τα ένθετα μάτια του από υαλόμαζα , να κατευθύνει το βλέμμα του προς το μουσικό όργανο που κρατάει στο αριστερό του χέρι (κιθάρα ή λύρα).
Με το άλλο χέρι δείχνει να χειρίζεται κάποιο πλήκτρο ή μουσικό κλειδί, έτοιμος να παίξει μια ευχάριστη μελωδία.
Ο γυιός του Άρη και της Αφροδίτης φοράει στο κεφάλι με τα ακατάστατα μαλλάκια του , ένα διπλό στεφάνι κισσού με καρπούς που κρέμονται σαν τσαμπιά αναδύοντας νότες ευεξίας, πόθου και αρχέγονου ερωτισμού, την ιδανική συνθήκη για τον διάκοσμο αιθούσης συμποσίου κάποιας Ρωμαϊκής επαύλεως στις παρυφές των Αθηνών.
Ο θεός Έρωτας των Αμπελοκήπων έχει ύψος (74 εκ.), κοιτάζει κατ´ενώπιον, και ο κορμός του αποδίδεται με σιγμοειδή κάμψη , καθώς το κεφάλι του στρέφεται προς τα αριστερά.
Στην πλάτη του διατηρείται κομμάτι της αριστερής φτερούγας, ενώ η δεξιά άλλοτε επικολλημένη με κασσίτερο, έχει αποκοπεί.
Στην δεξιά γωνία της εικόνας σώζεται στήριγμα σε μορφή λεοντοπόδαρου με κυρτή απόληξη, διακοσμημένη με ανάγλυφα ημιανθέμια.
Το αγαλμάτιο έχει χυτευτεί σε κομμάτια χωριστά, με το κεφάλι, τον κορμό, τα παχουλά άκρα, τα πτερά που συγκολλήθηκαν εκ των υστέρων, όπως είναι ορατό στις ενώσεις.
Ανάμεσα μάλιστα στις πτερούγες υπάρχει κοίλη υποδοχή κώνου, από όπου εκφύονταν στέλεχος, ενδεχομένως για την στερέωση λ ύ χ ν ο υ , πράγμα που μας επιτρέπει να χαρακτηρίσουμε το αγαλμάτιο ως λυχνοστάτη πολυτελείας, ίσως σε δεύτερη χρήση.
Αντίγραφα σε μεταπλάσεις γνωστών έργων της Κλασικής και Ελληνιστικής αρχαιότητας ήταν μια συνήθης πρακτική των Αττικών εργαστηρίων, γιατί προσέφεραν μια χαρούμενη διονυσιακή συντροφιά στους συνδαιτημόνες των συμποσίων, και μία οικεία αίσθηση της τρυφής και λαγνείας που συμβόλιζαν οι θεότητες της λατρείας.
Ο πλανευτής Έρωτας μας επιδοκιμάζει!
ΠΗΓΕΣ:
1. Από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (ΕΑΜ)
2. Βιβλιογραφία
Π. Κρυστάλλη-Βότση
«Τα Χαλκά των Αμπελοκήπων», Αθήνα 2014, 24-27, πίν.34
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish