vima365

Ο Χρυσάωρας της Ελληνικής Μυθολογίας με το χρυσό σπαθί στο χέρι από τον μύθο της Γοργούς, υπήρξε το σύμβολο του νόμου, της ευταξίας, της διευθέτησης και της επανόδου των ανθρώπων στην κοινότητα με συμπεριφορές κανονικότητας.

Ο αδελφός του ο Πήγασος εν αντιθέσει, ήταν ο ορισμός της αχαλίνωτης ελευθερίας , της ασυγκράτητης ορμής, και του φτερωτού καλπασμού στα ουράνια υπεράνω των ανθρωπίνων κοινωνικών δεσμεύσεων.

Πως αλήθεια από τα ίδια τα σπλάχνα της μητέρας τους Μέδουσας μετά το ερωτικό σμίξιμό της με τον πατέρα τους τον Κυανοχαίτη Ποσειδώνα, γεννήθηκαν οι δυό γυιοί , ο Χρυσάωρας και ο Πήγασος , με τόσο διαφορετική μορφή/όψη και απήχηση δεν ξέρω (συμβαίνει και στις καλές οικογένειες…).

Ο γιγαντόσωμος πολεμιστής-τέρας Χρυσάωρ, ονομάστηκε «Χρυσοσπάθης» από τις λέξεις χρυσός+άορ («άορ χρύσσειον» κατά τον Ησίοδο στην Θεογονία 283), αφού παρέα με τον αδελφό του με την γέννα και τον ταυτόχρονο θάνατο της μητέρας τους , ξεπήδησε από τον χαίνοντα λαιμό, όταν ο Περσέας έκοψε το κεφάλι της Μέδουσας (αδελφή με την Σθενώ και Ευρυάλη, τις τρείς αδελφές τέκνα του Φορκέα και της Κητούς).

Ο Χρυσάωρας στην συνέχεια, από την ερωτική σχέση του με την Ωκεανίδα Καλλιρρόη, απέκτησε τον γυιό Γηριόνη (Ησίοδος 287), και την κόρη Έχιδνα (μισή γυναίκα και μισή φίδι).

Η δε Έχιδνα σε γαμική συνεύρεση με τον Τυφώνα ανέδειξαν τον Κέρβερο, τον Όρθρο, το λιοντάρι της Νεμέας, την ΛερναίαΎδρα (Αρχαϊκά αετώματα από την Ακρόπολη Αθηνών), την Φαία της Κρομμύωνας, και την Σφίγγα της Θήβας.

Η αλυσίδα αυτή των κατοπινών μυθολογικών τεράτων που πρόγονός τους ήταν ο Χρυσάωρας, εξυπηρέτησαν με την πλοκή των μύθων την εξουσία, ώστε να περισταλεί η αποκλίνουσα συμπεριφορά των προσώπων στην αρχαιότητα, να οδηγηθούν σε συνέτιση τρόπον τινά από βιαιοπραγίες , και να συνειδητοποιήσουν τους καταστρεπτικούς κινδύνους από τα στοιχεία της φύσης.

Ο μύθος του Χρυσάωρα θα μπορούσε να αποτελεί μία αναπαράσταση του συμβολικού ψυχολογικού «ευνουχισμού» του ανθρώπου στη φάση του Οιδιπόδειου συνδρόμου κατά την Δρ. Ψαλτοπούλου Θεοδώρα – Τμήμα Μουσικών Σπουδών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ο Χρυσάωρας αποκόπτεται και απεγκλωβίζεται από την μητέρα-μέδουσα βιαίως χάρις στο ξίφος του Περσέα, και εφαρμόζει την ίδια μέθοδο με ήχους, χτύπους, με κραυγές , ακόμη και με πίδακες αίματος, με το χρυσό σπαθί του, ώστε να μειωθεί η ανεξέλεγκτη ορμή της ζωτικής δύναμης (libido) στην νόηση των ανθρώπων, ελέγχοντας την επιθετικότητα, και συμβάλλοντας στην ομαλή συνύπαρξη τους στη αστική κοινότητα με αποδεκτούς όρους, που είναι και το διαχρονικό ζητούμενο στις μέρες μας….!

Με το ζήτημα αυτό προβληματίστηκαν ο Ησίοδος, ο Απολλόδωρος, ο Τατιανός (Προς Έλληνας), ο Ύγινος (Fabulae , 151), ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (17), ο Οβίδιος Μεταμορφώσεις (4,784), και …εμείς σήμερα!

Το αδύνατο-δυνατόν!!!