vima365

Η Στρατηγική Τροχιά της Ελλάδας στον Ουκρανικό Πόλεμο: Ένα Βάρος Ανεπανόρθωτο! Από τον Χρήστο Κατσέα

Η Στρατηγική Τροχιά της Ελλάδας στον Ουκρανικό Πόλεμο: Ένα Βάρος Ανεπανόρθωτο!

Από τον Χρήστο Κατσέα

Η πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία βαδίζει προς μετασχηματιστική καμπή, καθώς η πιθανότητα διπλωματικών συνομιλιών ανέρχεται στη σφαίρα του ρεαλιστικά εφικτού.

Το επιδιωκόμενο σχέδιο, αποδοθέν στη διακυβέρνηση Τραμπ, ενσωματώνει την παραχώρηση του 20% των ουκρανικών εδαφών στη Ρωσική Ομοσπονδία και την εκ νέου επικύρωση της μη ένταξης της
Ουκρανίας στο Ν.Α.Τ.Ο., επαναφέροντας την ουσία της Συμφωνίας του Μινσκ.

Η αναγνώριση της «de facto» διαμορφωθείσας γεωπολιτικής πραγματικότητας φαίνεται να επιφέρει αναδίπλωση ακόμη και στην ηγεσία τουΚιέβου, με τον πρόεδρο Ζελένσκι να υποδηλώνει προθυμία προς ενδοτικούςχειρισμούς, εγκαταλείποντας τη φαινομενική ευφορία που του ενστάλαξαν οι υποκινητές σύμμαχοι.

Μέσα στο περίπλοκο γεωπολιτικό πεδίο, η θέση της Ελλάδας υπήρξε σαφής, πλην όμως αμφίβολης στρατηγικής αξίας, επισωρεύοντας ανεπανόρθωτες συνέπειες.

Η απόλυτη ταύτιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τις ουκρανικές θέσεις, δίχως πρόνοια για τη διασφάλιση εθνικών ανταλλαγμάτων, συνιστά έκφανση στρατηγικού ανορθολογισμού.

Η παραχώρηση στρατιωτικού εξοπλισμού και η στρατηγικής σημασίας αξιοποίηση του λιμανιού της
Αλεξανδρούπολης για τη διακίνηση πολεμικού υλικού, μολονότι ενίσχυσαν τη μαχητική ικανότητα του Κιέβου, κατέστησαν την Ελλάδα ευάλωτη και ακάλυπτη.

Ούτε εγγυήσεις για την ασφάλεια του Αιγαίου και της Κύπρου εξασφαλίστηκαν, ούτε επιτεύχθηκε πολιτική σύγκλιση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ενώ οι παραδοσιακοί δεσμοί με τη Ρωσία υπέστησαν ανυπολόγιστη γεωοικονομική και διπλωματική φθορά.

Η σταθερή ευθυγράμμιση της Αθήνας με τις δυτικές επιταγές αποκαλύπτει μία υπερβολική ροπή προς μονομέρεια, υποσκελίζοντας την ανάγκη διατήρησης των γεωπολιτικών ισορροπιών, οι οποίες θα μπορούσαν να θωρακίσουν τα εθνικά συμφέροντα.

Παρά τη συμμετοχή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. —γεγονός που προβλήθηκε ως εξαιρετική διάκριση— η ουσιαστική της συμβολή και η πολιτική της επιρροή στις διεθνείς εξελίξεις
παραμένουν (επιεικώς) οριακές.

Στην αναμενόμενη επανέναρξη των διπλωματικών διαβουλεύσεων, δεν αποκλείεται οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιχειρήσουν διεύρυνση των όρων της συζήτησης, ενσωματώνοντας διεθνή ζητήματα ευρύτερου βεληνεκούς, όπως η ρωσική υποστήριξη προς το Ιράν.

Το ενδεχόμενο αυτό καταδεικνύει την επείγουσα ανάγκη για αναθεώρηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με έμφαση στη διπλωματική πολυπλοκότητα και την εθνική στρατηγική αυτονομία.

Εν κατακλείδι, η εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο της Ουκρανίας αποδεικνύεται μονολιθική, κατατάσσοντάς τη μεταξύ των διπλωματικά ηττημένων, με πενιχρά οφέλη και αισθητές απώλειες σε επίπεδο συμμαχιών και διεθνούς κύρους.

Η υιοθέτηση μιας πιο πολυδιάστατης και διορατικής στρατηγικής καθίσταται επιτακτική για τη θωράκιση της εθνικής θέσης και την αποκατάσταση της διπλωματικής μας βαρύτητας στον διεθνή στίβο.

Χρῆστος Κατσέας ἐπὶ τοῦ «Vima365.gr»