vima365

Μια συγκινητική συνέντευξη από τη Ζωή που δίνει μαθήματα ζωής – Απο τον Γεώργιο Πρατζίκο

Μια συγκινητική συνέντευξη από τη Ζωή που δίνει μαθήματα ζωής

    Απο τον Γεώργιο Πρατζίκο

Πριν από λίγες μέρες είχα μια συζήτηση από την αγαπημένη φίλη Ζωή Κουνή, όπου πίνουμε συχνά καφέ στο Central, και η οποία πάσχει από Λύκο, που είναι αυτοάνοσο νόσημα, να κάνουμε μια μίνι συνέντευξη για το νόσημα της, ώστε να ευαισθητοποιηθούν και άλλοι άνθρωποι.

Την ευχαριστώ από καρδιάς, που δέχθηκε και παραθέτω την συνέντευξη αυτούσια παρακάτω.

 Γ . Πρατζίκος : Πώς ξεκίνησε όλο αυτό για σένα;

               Ζωή Κουνή  :   Αυτό ξεκίνησε  με πόνο στις αρθρώσεις, πρήξιμο στα άνω και κάτω άκρα, πόνο στο στόμα, αδυναμία κίνησης χεριών (δηλαδή είχε φάει τους μύες) και στο τέλος βγήκε και η πεταλούδα, που είναι το χαρακτηριστικό του λύκου, είχε φάει το πετσάκι της άνω γνάθου, τα ούλα, και όταν προχώρησε η κατάσταση  έφαγε όλους τους μύες και δεν μπορούσα να περπατήσω ούτε να κάτσω. 

Γ . Πρατζίκος : Θυμάσαι πώς ένιωσες όταν σου είπαν τη διάγνωση;

             Ζωή Κουνή  : Όταν έμαθα ότι έχω λύκο ήταν κάτι περίεργο για εμένα γιατί δεν το γνώριζα. Ένιωσα περιέργεια να μάθω, βέβαια όχι μέσω ίντερνετ. Αλλά με τους γιατρούς που άρχισαν να με εξετάζουν και έμαθα.

Όλο αυτό με έριξε ψυχολογικά, όταν το έμαθα. Βέβαια «βοήθησαν και κάποια καλά παιδιά» εδώ στην περιοχή.

Δέχτηκα άσχημο bulling λόγω πρηξίματος από τις κορτιζόνες, με αποτέλεσμα να κλειστώ στο σπίτι και να γίνομαι επιθετική, να έχω τάσεις αυτοκτονίας, είχα επίσης επιθετικές τάσεις, που τις έβγαζα στη μητέρα μου, με αποτέλεσμα να το αναφέρει η μητέρα μου στη γιατρό μου και να με στείλουν σε ψυχίατρο.

Το νόσημα δεν το είχα αποδεχθεί ακόμη. Το αποδέχτηκα μετά από έξι χρόνια περίπου. 

Γ . Πρατζίκος :  Από τι νομίζεις ότι προήλθε ο λύκος σε εσένα;

                     Ζωή Κουνή  :  Θεωρώ ότι προήλθε από κούραση πολύ, διότι εργαζόμουν δώδεκα ώρες σε σουβλατζίδικο χωρίς ρεπό, μετά πήγαινα για club μέχρι το πρωί και δεν ξεκουραζόμουν, με αποτέλεσμα να πέσει το ανοσοποιητικό μου και να δημιουργηθεί αυτό. 

Γ . Πρατζίκος :  Ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στην καθημερινότητά σου;

                        Ζωή Κουνή  :    Το δυσκολότερο πράγμα στην καθημερινότητά μου είναι να μην μπορώ να κάνω γυμναστική, κάτι που προηγουμένως μου άρεσε πάρα πολύ. 

Γ . Πρατζίκος : Υπάρχουν μέρες που νιώθεις πιο κουρασμένη ή πεσμένη; Τι κάνεις τότε;

                       Ζωή Κουνή  :    Υπάρχουν μέρες που νιώθω πιο κουρασμένη και πεσμένη. Προσπαθώ όμως να νιώθω θετικά, βγαίνω από το σπίτι, κάνω βόλτες, πίνω καφέ με γνωστούς στο Central και έτσι αναζωογονούμαι, δηλαδή παίρνω τα πάνω μου. 

Γ . Πρατζίκος :  Τι σε κρατάει δυνατή στις δύσκολες στιγμές;

                          Ζωή Κουνή  :    Με κρατάει δυνατή στις δύσκολες στιγμές η θέλησή μου για ζωή και η πίστη στο Θεό. 

Γ . Πρατζίκος :  Πώς σε στηρίζουν οι άνθρωποι γύρω σου; Υπάρχει κάτι που τους βοηθά να σε καταλάβουν;

                        Ζωή Κουνή  :    Η αδερφή μου έχει καταλάβει το νόσημα και με βοηθάει πάρα πολύ. με στηρίζει σε όλα, είναι δίπλα μου σε όλα.

Η μητέρα μου η οποία δεν έχει αποδεχθεί το νόσημα, δεν μπορεί να με καταλάβει στις δύσκολες στιγμές μου με αποτέλεσμα να υπάρχει κόντρα. 

Γ . Πρατζίκος :  Έχεις κάποια μικρά “κόλπα” ή συνήθειες που σου φτιάχνουν τη μέρα;

                        Ζωή Κουνή  :   Μου φτιάχνουν την ημέρα το διάβασμα, οι σπουδές που σκέφτομαι να κάνω, οι σπουδές που έκανα το 2010 (που τελείωσα νοσηλευτική) και οι παρέες.

Αυτό το αναφέρω γιατί θέλω να δώσω μήνυμα και στους άλλους ανθρώπους που έχουν κάποιο αυτοάνοσο, λέγοντας ότι δεν πρέπει να τα παρατάνε, να σπουδάζουν και να εξελίσσονται. 

Γ . Πρατζίκος :   Υπάρχουν πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις απογοητευμένη ή θυμωμένη;

                       Ζωή Κουνή  :     Με κάνει να νιώθω θυμωμένη ότι ακόμη δεν έχουν βρεθεί φάρμακα και θεραπείες για τα αυτοάνοσα και γίνονται όλα πειραματικά.

Είμαστε σαν πειραματόζωα. Πάμε κάθε φορά πειραματικά σε κάθε θεραπεία. ενδοφλέβια εννοείται. 

Γ . Πρατζίκος :  Πώς τα πας με τους γιατρούς και τη φαρμακευτική αγωγή;

                     Ζωή Κουνή  :   Με τους γιατρούς, ειδικά με τη γιατρό μου την κα Χριστίνα Κατσιάρη, η οποία με ξέρει από το 2007 ως ειδικευόμενη, και μόλις είχε έλθει από την Αμερική, με ανέλαβε, πηγαίναμε πάρα πολύ καλά.

Όταν έφυγε με ειδικότητα στο Πανεπιστημιακό στη Λάρισα, έχουμε κάνει άλματα. Είναι πάρα πολύ καλή, συνεργάσιμη, πάνω απ’ όλα άνθρωπος.

Και η αλλαγή διευθυντή στο τμήμα ρευματολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας που ανέλαβε ο κος Δημήτριος Μπόγδανος, έγινε μια από τις καλύτερες ρευματολογικές κλινικές σε όλη την Ελλάδα.

Και με όλους τους γιατρούς συνεργάζομαι άψογα. 

Γ . Πρατζίκος :  Τι θα ήθελες να ξέρουν οι άλλοι για το νόσημά σου;

                    Ζωή Κουνή  :     Θα ήθελα να ξέρουν ότι ο Λύκος είναι συστηματικός χτυπάει  όλα τα ζωτικά όργανα και εξωτερικά και εσωτερικά.

Βέβαια δεν πρέπει να φοβόμαστε για αυτό γιατί υπάρχουν φάρμακα και θεραπείες, έστω πειραματικά, που μπορούν να μας βοηθήσουν στο σταμάτημα της εξέλιξης του Λύκου.

Αρκεί να ακολουθούμε κατά γράμμα τις οδηγίες των γιατρών και να παίρνουμε τα φάρμακα. Παράλληλα με όλα αυτά χρειάζεται και ψυχολογική παρακολούθηση για να αποδεχθούμε την κατάσταση. 

Γ . Πρατζίκος :  Τι θα έλεγες σε κάποιον που μόλις διαγνώστηκε;

                     Ζωή Κουνή  :    Θα έλεγα να μην φοβάται, να σκέφτεται θετικά, να έχει έναν γιατρό, δηλαδή να μην αλλάζει γιατρούς και να τηρεί τις οδηγίες του και να μην τον νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι. 

Γ . Πρατζίκος :  Αν μπορούσες να άλλαζες κάτι στην κοινωνία για ανθρώπους με αυτοάνοσα, τι θα ήταν;

                    Ζωή Κουνή  :     α. Θα έβρισκα θεραπεία, που είναι το βασικό. β. Θα έδιωχνα το άγχος, που είναι το βασικότερο. γ.Θα προσπαθούσα να αλλάξω την κοινωνία δ. Θα άλλαζα τις συνθήκες ζωής. Γιατί εμείς που έχουμε αυτοάνοσο πρέπει να προσέχουμε την υγιεινή μας, την διατροφή μας και γενικότερα το πως ζούμε καθημερινώς.  ε. Να μην κλεινόμαστε στο σπίτι.  

Γ . Πρατζίκος : Ζωή σε ευχαριστώ πολύ, που άνοιξες την καρδιά σου και μπόρεσες να μας εκμυστηρευτεις πράγματα, που πραγματικά είναι δύσκολα για εσένα.

Επίσης αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην μητέρα σου, την αδερφή σου και τους γιατρούς, που έχεις δίπλα σου. 

Υποσημείωση: Η φωτογραφία είναι από την ομιλία της σε εκδήλωση που είχε πραγματοποιήσει ο Σύλλογος Γυναικών Η Έκφραση και η οποία ήταν η αφορμή για αυτή την συνέντευξη.