vima365

Δυο μαρμάρινα φυτόμορφα α κ ρ ω τ ή ρ ι α του Π α ρ θ ε ν ώ ν α κοσμούσαν τις κορυφές των δύο αετωμάτων του ναού επι της Ακροπόλεως.

Το ένα εκ των δύο σώζεται στο Μουσείο της Ακροπόλεως, ανασυστήθηκε από τα θραύσματα στις αποθήκες, είναι μεγαλοπρεπές με ύψος (3,20 μ.) και εντυπωσιακής ομορφιάς.

Το γλυπτό είναι τρισδιάστατο και αναπαριστά ένα φυτικό σύμπλεγμα που αποτελεί τον υβριδικό συνδυασμό φύλλων ακάνθου και ριπιδίων φοίνικα.

Τα καλλωπιστικά αυτά φυτά που χρησιμοποίησε το εργαστήριο του Φειδία ήταν αυτοφυή του χώρου , ονομάζονται «ανθέμια» στην γλυπτική, και έγιναν γνωστά στην τέχνη ήδη από τα μέσα του (6ου π.Χ.).

Η «Άκανθος η απαλή» με την Λατινική ονομασία (Acanthus mollis), κοινώς Απουράνος, είναι συνηθισμένος θάμνος της Μεσογείου, ιθαγενές διεσπαρμένο είδος στο λεκανοπέδιο της Αττικής, που την άνοιξη εντοπίζεται σχεδόν σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους.

Αγαπά τις ημισκιερές παραθαλάσσιες θέσεις για την ανάπτυξή του με τις περιφερειακές παραφυάδες, και μάλιστα κάτω από τα κωνοφόρα δέντρα, δίπλα στις ρίζες των πεύκων, χωρίς εδαφικές απαιτήσεις.

Το ριζωματώδες πολυετές φυτό κατέχει ιδιαίτερη θέση στον Αρχαιοελληνικό πολιτισμό, καθώς στάθηκε πηγή εμπνεύσεως για τον γλύπτη Καλλίμαχο, που δημιούργησε το Κορινθιακό κιονόκρανο.

Από την άλλη, ο «Φοίνικας του Θεόφραστου» απαντάται στην Κρήτη, στα Δωδεκάνησα, και στην απέναντι μικρασιατική ακτή, και χρησιμοποιήθηκε ως γραπτό ή ανάγλυφο διακοσμητικό θέμα από τους προϊστορικούς χρόνους.

Απολιθωμένα φύλλα του έχουν βρεθεί στην αρχαία Θήρα, με τα ριπίδια σε σχήμα βεντάλιας, που αποτέλεσαν την βάση συνθέσεων μεταγενέστερα για ακρωτήρια και ακροκέραμα της κλασσικής εποχής, γνωστά ως «ανθέμια».

Το μεγαλειώδες ακρωτήριο του Παρθενώνα περιλαμβάνει κάλυκες, βλαστούς, οδοντωτά μαρμάρινα φύλλα ακάνθου μαζί με τα σπαθωτά φύλλα φοίνικα, και πιθανώτατα θα ήταν βαμμένα με χρώματα, το ασημοπράσινο των φύλλων, το λευκό χρώμα με τις πορφυρές γραμμές και τα μώβ βρακτια των ανθέων (φωτό).

Η προβολή του στο γαλάζιο του Αττικού ουρανού, το καθημερινό παιχνίδισμα με το φώς και την σκιά, η ελαφριά κάμψη του ριπιδίου προς τα πίσω σαν να το λυγίζει το αεράκι, το έδεναν με το περιβάλλον, και ολοκλήρωναν το μνημειακό μεγαλείο του Παρθενώνα!