vima365

Ο Τραμπ, ο Πούτιν, το ΝΑΤΟ — κ’ η Νάρκη της Ισχύος! Από τον Χρήστο Κατσέα

Ο Τραμπ, ο Πούτιν, το ΝΑΤΟ — κ’ η Νάρκη της Ισχύος!

   Από τον Χρήστο Κατσέα

Ο Τραμπ δεν παριστάνει τον ειρηνοποιό, όπως θα ’θελαν να φαντασιώνονται
οι κουτοπόνηροι δημοσιογραφίσκοι της υφηλίου. Δεν κόπτεται για το αίμα των
Ουκρανών, μήτε για τα φέρετρα πού στοιβάζονται στα χωράφια της σφαγής.
Ένα μονάχα σκοπό έχει: να διαρρήξει την επικίνδυνη, νεόκοπη συμμαχία
Μόσχας–Πεκίνου, πού ώθησαν οι ίδιες οι Δυτικές κυρώσεις να στεριώσει, και
να ξαναστήσει απ’ την αρχή δίαυλο αμερικανορωσικών σχέσεων.
Αντίκρυ του, το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ, με τον Καναδά προσκολλημένο στο άρμα,
γρυλίζει και κουνάει το δάχτυλο στον Πούτιν: «Θα χύσουμε όπλα και
δισεκατομμύρια ως το τελευταίο ψίχουλο, έως ότου σε στραγγαλίσουμε σε
αδιέξοδο». Και βεβαίως, το Κίεβο —σαν παιδί ανύποπτο και υπεροπτικό
μαζί— ζητεί το αυτονόητο, έστω κατ’ ευφημισμόν: την αποχώρηση όλων των
ρωσικών στρατευμάτων και την αποκατάσταση των «διεθνών συνόρων».
Μόνο πού η Μόσχα έχει άλλο λογαριασμό. Θέλει μια Ουκρανία
κουτσουρεμένη, κράτος–μαξιλάρι, ασπίδα ανάμεσα στον εαυτό της και στα
δόντια του ΝΑΤΟ.
Στην κορυφή της Αλάσκας, ο Τράμπ έστρωσε κόκκινο χαλί, χειροκρότησε
τρεις φορές τον Πούτιν, σαν να γιόρταζε θρίαμβο. Για τον Αμερικανό Πρόεδρο,
η επανεκκίνηση με τη Ρωσία είναι στρατηγική ανάγκη, μα και δουλειά
συμφερόντων, πετρέλαια, συμβόλαια, πλεονεκτήματα. Για τον Ευρωπαίο δεν
είναι παρά προδοσία. Και τα αχυροπούλια των ΜΜΕ, μ’ όλη την άτεχνη
φασαρία τους, επιτίθενται —όχι στον Πούτιν!— αλλά στον Τράμπ, πού τολμά
να ονομάσει τον Ρώσο «συνομιλητή».
Μη γελιόμαστε: η σύγκρουση δεν ξέσπασε προχθές. Απ’ το Μαϊντάν του '14,
με το πραξικόπημα, με την αρπαγή της Κριμαίας, με την αυτονόμηση
Ντονμπάς και Λουχάνσκ, ο κόσμος μπήκε σ’ άλλο σταυροδρόμι. Όταν το '22
κύλησαν τα ρωσικά τανκς, ο πόλεμος έγινε χαρακωμάτων. Και σήμερα
—τριάμισι χρόνια ύστερα— η Ρωσία κρατάει το 20% της ουκρανικής γης.
Πέντε επαρχίες έχουν κιόλας ενσωματωθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ποιος
είναι άραγε τρελός να φαντάζεται ότι θα επιστραφούν ποτέ;
Και τι θα γίνει με τα υπόλοιπα, τα ρωσοπληθή Χάρκοβο, Σούμια, Οδησσό; Η
Μόσχα έχει κόκκινη γραμμή: ούτε να συζητηθεί η ένταξη της Ουκρανίας στο
ΝΑΤΟ. Απ’ αυτόν τον φόβο, εξάλλου, επικαλούνται οι ίδιοι ότι ξεκίνησαν την
εισβολή. Αλλά κ’ η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν απορροφήσει το Κίεβο, θα το
αποξενώσει από τον ρωσικό γεωπολιτικό χώρο. Κι έπειτα, τα παγωμένα
ρωσικά 300 δισεκατομμύρια σε Δυτικές τράπεζες —νόμισμα σκληρών
διαπραγματεύσεων.

Η Ευρώπη, άφωνη και ταπεινωμένη, ζητεί «εκεχειρία». Ο Πούτιν απαιτεί
«συνθήκη ειρήνης» ολοκληρωτική, ανατομία των αιτίων. Και ο Τράμπ
—εντελώς αντίθετος προς τον ενδοτικό Ευρωπαίο— κλίνει μάλλον προς τον
Ρώσο.
Αποτέλεσμα; Ο πόλεμος συνεχίζεται. Ο «Συνασπισμός των Προθύμων» έχει
διπλό εχθρό: τον φανερό Πούτιν και τον αφανέστερο Τράμπ. Και τον δεύτερο
τον σιχαίνονται περισσότερο στις Βρυξέλλες —«προδότη» τον αποκαλούν—
επειδή έσπασε την ψευδοενότητα. Χωρίς Αμερική, το μέτωπο της Ουκρανίας
δεν κρατά· λυγίζει.
Αλλά τι μας διδάσκει όλ’ αυτό; Ότι το αφελές παραμύθι του «Διεθνούς
Δικαίου», πού ψέλλιζε κι ο Μητσοτάκης με τον δήθεν ηθικό στόμφο του,
κατέρρευσε. Η Ισχύς, όπως πάντοτε, καθορίζει την Ιστορία. Ο Τράμπ το είπε
ξάστερα: «Η Ρωσία είναι πολύ μεγάλη δύναμη· η Ουκρανία, όχι. Ας λήξει ο
πόλεμος».
Και δεν είναι μόνον το Ουκρανικό. Είναι και οι δασμοί, πού τσακίζουν την
αγορά της παγκοσμιοποίησης. Είναι η πάταξη της «παράνομης»
μετανάστευσης. Είναι η επιστροφή στην έννοια του κράτους–έθνους. Ο
Τράμπ —αλλόκοτος, ασύμμετρος, ήδη— είναι το σπασμένο πηδάλιο πού
στρέφει το καράβι του κόσμου.

Χρῆστος Κατσέας ἐπὶ τοῦ «Vima365.gr»