vima365

Στα νέα ελληνικά δεν υπάρχει λέξη που να αποδίδει τα ρούχα τα γυναικεία που καλύπτουν τους γοφούς.

Η πλαστικότητα της ποντιακής έχει αυτή τη λέξη, η οποία δυστυχώς δεν επιβίωσε στα νέα ελληνικά.

Υπάρχει η αρχαία λέξη πυγή = γλουτοί, γυναικεία οπίσθια, από εδώ η ποντιακή έπλασε την λέξη «ακροπύγια» = ρούχα που καλύπτουν τους γοφούς.

Από την ίδια λέξη έχουμε στα νέα ελληνικά σύνθετες λέξεις, το όνομα ενός πουλιού σεισοπυγίς = σουσουράδα και ενός εντόμου πυγολαμπίδα = κωλοφωτιά.

Στην αρχαία Σπάρτη τα κορίτσια γυμνάζονταν «Προς πυγήν άλλομαι = σηκώνω τα πόδια τόσο ψηλά, ώστε με τις φτέρνες μου να αγγίζω τους γλουτούς». Ο γενναίος και τολμηρός είχε το επίθετο μελάμπυγος, ον = ο έχων τριχωτά οπίσθια, δείγμα ανδρείας. Στον Αρχίλοχο απαντάται η παροιμιακή φράση: «Μη τευ μελαμπύγου τύχης = Πρόσεχε να σε βρει κανείς μαλλιαρόκωλος.

πυγονιαίος = αυτός που φτάνει στο μήκος των οπισθίων. Μεταφορικά υπάρχει και η έκφραση «πυγή αγρού», χωράφι πολύ εύφορο και λιπασμένο.

Πυγαίος = ο ακόλαστος

Τα πυγαία, στην αρχιτεκτονική οι βάσεις των κιόνων.

Πυγονιπτήρ = νιπτήρας για πλύσιμο γλουτών, μπιντές

Πυγόριζα = κωλορίζι

Πυγοστόλος = ο στολίζων τα οπίσθιά του, ακόλαστη γυναίκα. «Μηδέ γυνή σε νόον πυγοστόλος εξαπατάτω = Μη σου εξαπατά τον νου γυναίκα με στολισμένα πισινά», Ησιόδου Έργα, 373.

Πυγοστύλιον = το τελευταίο οστό της σπονδυλικής στήλης των πτηνών.

Πυγίζω = βατεύω

Πύγαργος = ο έχων λευκά οπίσθια, είδος ελαφιού στον Ηρόδοτο, αλλά και είδος αετού με λευκή ουρά (falco albicilla) πολύ ορμητικού.