vima365

Δημοκρατία: Το Μεγάλο Ψεύδος και η Νομιμοποιημένη Ατιμωρησία! Από τον Χρήστο Κατσέα

Δημοκρατία: Το Μεγάλο Ψεύδος και η Νομιμοποιημένη Ατιμωρησία!

   Από τον Χρήστο Κατσέα

Η Δημοκρατία, κύριοι! Αυτό τ’ αστείο των αιώνων, το ψέμα που λένε οι λαοί στον εαυτό τους για ν’ αντέξουν τη μοίρα τους!

Διότι αν υπήρχε πράγματι, ανστεκόταν όρθια κι αληθινή, δεν θα είχαμε νόμους ραμμένους στα μέτρα τωνεξουσιαστών, ούτε Συντάγματα που εξασφαλίζουν στους πολιτικούς τοδικαίωμα να διαφθείρουν και να διαφεύγουν!

Δεν θα υπήρχεη ατιμωρησία,αυτή η «νόμιμη» εξαίρεση των ισχυρών απ’ τον κοινό κανόνα, αυτό το κρατικόσυγχωροχάρτι που επιτρέπει στον έναν να κλέβει, να προδίδει, να σκοτώνει,και στον άλλον να λούζεται την τιμωρία!

Μη μου μιλήσετε λοιπόν για Δικαιοσύνη ανεξάρτητη!

Ποια Δικαιοσύνη, όταντην εκλέγει η ίδια η κυβέρνηση;

Ποια ανεξαρτησία, όταν η θέση του δικαστήεξαρτάται απ’ τις ορέξεις της εξουσίας;

Κι όταν το σκάνδαλο ξεχειλίζει καιβρωμάει ως τον ουρανό, όταν το έγκλημα είναι τέτοιο που δεν κρύβεται ούτεμε σωρούς από φακέλους, τότε αναλαμβάνει δράση η μέγιστη τέχνη της λήθης: καθυστερήσεις, αναβολές, εξαντλητικές διαδικασίες, φτηνές αποδιοπομπήσεις, μέχρι πουτο πλήθος να κουραστεί, να ξεχάσει, να αδιαφορήσει.

Κ’ έτσι κλείνει η υπόθεση, όχι με δικαστικές αποφάσεις, αλλά μετ’ αργό ξεθώριασμα στη συνείδηση του κόσμου.

Και ποιο άλλο παράδειγμα πιο κραυγαλέο απ’ το έγκλημα στα Τέμπη!

Ένα μακελειό κρατικής ανικανότητας, μια γενοκτονία αδιαφορίας και αχρηστίας!

Και τώρα;

Μήπως έπεσε κεφάλι;

Μήπως τιμωρήθηκε κανείς απ’ τους πραγματικούς ενόχους;

Όχι, κύριοι!

Διότι το κράτος έχει τα δικά του αντανακλαστικά όταν κινδυνεύουν οι δικοί του άνθρωποι: συγκάλυψη, παραθυράκια, μεταθέσεις ευθυνών στους ανίσχυρους, ενώ οι υπεύθυνοι  οι υψηλά ιστάμενοι των γραφείων και των υπουργείων— συνεχίζουν ατάραχοι, με τη σιγουριά ότι τίποτε δεν τους αγγίζει.

Κ’ η κοινωνία; Βουβή. Ανήμπορη.

Σφιγμένη απ’ την αίσθηση μιας αδικίας τόσο μεγάλης, που δεν μπορεί να χωρέσει στον νου!

Κ’ εδώ είναι το πραγματικό έγκλημα: ότι όλα αυτά δεν είναι μια άτυχη στιγμή, ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Είν’ ο ίδιος ο κανόνας!

Γιατί το λεγόμενο «σύστημα» δεν είν’ ένα μπάχαλο χωρίς αρχή και τέλος, αλλά ένας μηχανισμός που δουλεύει ρολόι όταν πρόκειται να προστατεύσει τους ισχυρούς και να συντρίψει τους ανίσχυρους.

Κι αυτή τη Δημοκρατία μας ζητούν να σεβαστούμε!

Να την υμνούμε!

Να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά της!

Κι ο λαός —ο ίδιος λαός που θάβει τα παιδιά του και δακρύζει— αύριο θα τους ξαναψηφίσει.

Διότι η ελευθερία, κύριοι, δεν χαρίζεται! Κι αυτός που δεν ξέρει να την απαιτήσει, δεν την αξίζει!

Χρῆστος Κατσέας ἐπὶ τοῦ «Vima365.gr»