vima365

…Χρόνια πολλά σε όλους.  Εύχομαι υγεία, δύναμη, οράματα και καθαρή μνήμη.

Γιατί χωρίς την τελευταία, καθιστάμεθα λαός αξιοθρήνητος.

Παραδομένος στον κάθε ευκαιριακό δυνάστη.

Πολλαπλές λοιπόν οι έννοιες, της σημερινής ημέρας. Θα σταθώ σε μια, ιστορική, που έχει να κάνει με την «πατροπαράδοτη» διχόνοια, αυτού του λαού.

Η οποία βρίσκει πάντα έδαφος, μες τα δόλια οράματα των πολιτικών, για να ασκείται. Και να γεμίζει ντροπή, τις σελίδες της ιστορίας μας.

Ένας λοιπόν από τους πολύ σημαντικούς αγωνιστές της επανάστασης, ήταν και ο Νικήτας Σταματελόπουλος.

Ο ήρωας αυτός που έμεινε στην ιστορία, ως Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.

Ένας πραγματικός και ασυγκράτητος Τουρκοφάγος. Τρόμος τότε, όλων των κατακτητών.

Με καταγωγή από την Αρκαδία.

Ένας τολμηρός, ιδεολόγος, αγωνιστης. Ανιψιός του άλλου, φοβερά αδικημένου της επανάστασης, του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη.

Ένας σεμνός και απέραντα δωσμένος αγωνιστής, ο Νικηταράς, μια εξέχουσα μορφή του αγώνα, με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, που αξίζει να τη διαβάσει κανείς.

Οι νεώτεροι κυρίως, που αν τους ρωτήσεις ποιός ήταν, δυστυχώς, θα στον πούνε ποδοσφαιριστή, ηθοποιό, η ότι άλλο. Γιατί αυτή την παιδεία προσφέρουν στα παιδιά μας, τα πολιτικά ρεμάλια.

Ο Νικηταράς λοιπόν, ο Τουρκοφαγος διακρίθηκε σε δεκάδες μάχες, που ξεχωρίζουν. Όπως αυτή των Δολιανών, των Βερβένων, η Μάχη των Δερβενακίων, της Αράχωβας, του Μεχμέτ Αγά, η Άλωση της Τριπολιτσάς κι αμέτρητες ακόμα.

Αυτόν λοιπόν τον ήρωα των ηρώων, τον Τουρκοφάγο απελευθερωτή μας, η Ελλάδα της μικρότητας, της διχόνιας, του αλληλοσπαραγμού, τον… τίμησε, ρίχνοντας τον στη φυλακή.

Ναι αυτός ο αγωνιστης, που ματώσε στις μάχες, η ελεύθερη και από αυτόν πατρίδα, του έδειξε την ευγνωμοσύνη της φυλακίζοντας τον.

Και διαλύοντας του κυριολεκτικά την υγεία.

Και στο τέλος άρρωστο, σχεδόν τυφλό και χωρίς τα στοιχειώδη για το βιοπορισμό του, αφού όλη του ή περιουσία είχε πάει στον αγώνα, του έδωσαν «γενναιόδωρα» την άδεια, να μπορει να ζητιανεύει, έξω από τον ναό της Ευαγγελίστριας του Πειραιά κάθε Παρασκευή.

Αυτός που έδωσε τα πάντα του στον αγωνα, ακομα και τη ζωή του για να ζήσει πλέον, ζητιάνευε από τους περαστικούς και τους προσκυνητές του ναού, φοβισμένος, ντροπιασμενος, με σκυμμένο το κεφάλι.

Αυτός που εκτός από όλα τα άλλα που πρόσφερε, είχε δανείσει στο Ελληνικό έθνος, 12.225 φοινίκια και 105.000 γρόσια.

Τα οποία ποτέ του δεν έλαβε πίσω. Έζησε μαρτυρικά μετά την απελευθέρωση.

Και λίγα χρόνια πριν τον θάνατο του, εξασθενισμένο και σχεδόν τυφλό πλέον, του έδωσαν μια ελάχιστη τιμητική σύνταξη και τον βαθμό του Αντιστρατήγου. Μια ακόμα ιστορία φρίκης.

Από αυτό το θανατηφόρο μικρόβιο της διχόνιας, από το σαράκι του αλληλοφαγωμού. Που το είδαμε και στις ημέρες μας, να επιχείρηται από την κυβέρνηση και τον αρχηγό της.

Στην περίοδο της τάχα «πανδημίας» με τους μεν και τους δε. Με τους υπάκουους και τους ψεκασμένους. Στους οποίους, στους δεύτερους αυτούς, ανήκα και εγώ.

Και γι αυτό δεν τους το συγχωρώ.

Δεν τη συγχωρώ με τίποτα την μια αυτή ακόμα, απόπειρα διάσπασης του λαού, από τον πραγματικά ψεκασμένο αυτόν τύπο.

Χρόνια σας πολλά φίλοι μου