Το vima365.gr είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.Απλά γαρ εστί της αλήθειας επη

Η Δική Μου Μάχη για τη Γαλήνη

Της Λιλικας Αρνακη

Κάποτε, ζούσα σε μια φυλακή. Μια φυλακή που δεν είχε κάγκελα ή τοίχους, αλλά ήταν χτισμένη από κάτι πολύ πιο ύπουλο και ισχυρό: την αρνητική σκέψη.

Ήταν μια αδιάκοπη φωνή μέσα στο κεφάλι μου, μια επίμονη ψίθυρος που μου έλεγε ότι δεν είμαι αρκετή, ότι θα αποτύχω, ότι δεν αξίζω.

Αυτή η φωνή ήταν τόσο κυρίαρχη που μπορούσε να μπλοκάρει τον νου μου, να μου στερήσει κάθε δημιουργικότητα, κάθε χαρά.

Ήταν σαν ένα χειρόφρενο στα θέλω μου, κρατώντας με καθηλωμένη, ενώ οι επιθυμίες μου φτεροκοπούσαν ανίσχυρες μέσα μου.

Ήμουν δέσμια του εγώ μου. Αυτό το «εγώ», που υποτίθεται ότι με προστάτευε, στην πραγματικότητα με φυλάκιζε.

Με έκανε να αμφιβάλλω για κάθε μου κίνηση, να φοβάμαι την κρίση των άλλων, να συγκρίνω συνεχώς τον εαυτό μου με ανέφικτα πρότυπα.

Και το χειρότερο απ’ όλα, με έκανε να πυροβολώ τον εαυτό μου με τις πιο σκληρές κριτικές, τις πιο αβάσιμες κατηγορίες.

Ήταν σαν μια βόμβα υδρογόνου να εκρήγνυται διαρκώς μέσα μου, καταστρέφοντας κάθε ίχνος αυτοεκτίμησης, κάθε σπίθα ελπίδας. Φυσικά, υπέφερα. Κάθε μέρα ήταν ένας αγώνας, ένας εσωτερικός πόλεμος που με εξουθένωνε.

Η ψυχή μου πονούσε, το σώμα μου ήταν συνέχεια κουρασμένο από το βάρος της αρνητικότητας.

Μέχρι που, μια μέρα, συνειδητοποίησα ότι είχα μια επιλογή. Δεν ήταν εύκολο, αλλά ήταν εκεί, σαν μια αμυδρή ακτίδα φωτός. Μπορούσα να συνεχίσω να ζω στον πόνο, ή μπορούσα να επιλέξω τη γαλήνη αντί τον πόνο.

Αυτή η συνειδητοποίηση ήταν το πρώτο, δειλό βήμα προς την ελευθερία. Κατάλαβα ότι ο πόνος δεν ήταν κάτι που μου συνέβαινε, αλλά κάτι που επέλεγα να συντηρώ μέσα μου, μέσω των αρνητικών μου σκέψεων.

Η διαδικασία ήταν αργή και επίπονη.

Έπρεπε να παραιτηθώ από την αρνητική σκέψη. Αυτό σήμαινε να αναγνωρίσω τη φωνή της, να την ανακόψω, να αμφισβητήσω την εγκυρότητά της.

Σήμαινε να σταματήσω να προσκολλώμαι στις αποτυχίες, στα λάθη, στις αδικίες που ένιωθα ότι μου είχαν συμβεί.

Συνειδητοποίησα ότι αυτή η προσκόλληση με κρατούσε αλυσοδεμένο στο παρελθόν, στην απογοήτευση, στην πικρία.

Το να απελευθερωθώ από αυτές τις αλυσίδες απαιτούσε θάρρος. Θάρρος να κοιτάξω κατάματα τις ανασφάλειές μου, να αναγνωρίσω τους φόβους μου και να τους αφήσω να φύγουν.

Άρχισα να εξασκούμαι στην ενσυνειδητότητα, να παρατηρώ τις σκέψεις μου χωρίς να τις κρίνω, να τις αφήνω να περνούν σαν σύννεφα στον ουρανό.

Δεν ήταν εύκολο. Πολλές φορές έπεφτα, επέστρεφα στις παλιές μου συνήθειες. Αλλά κάθε φορά που το αντιλαμβανόμουν, ξαναπροσπαθούσα.

Στην πορεία αυτή, ανακάλυψα και κάτι άλλο.

Η διαρκής μου ανάγκη να είμαι «νικήτρια», να αποδεικνύω την αξία μου στους άλλους, να επιζητώ το δάφνινο στεφάνι του νικητή, ήταν στην πραγματικότητα μια παγίδα.

Αυτή η ανάγκη για επιβεβαίωση, για υπεροχή, δεν μου έφερνε ειρήνη.

Αντιθέτως, έλκυε περισσότερους εχθρούς – τόσο εξωτερικούς, με τη μορφή ανταγωνισμού και αντιπαλότητας, όσο και εσωτερικούς, με τη μορφή άγχους και αυτοκριτικής.

Η πραγματική δύναμη δεν βρισκόταν στην κατάκτηση, αλλά στην αποδοχή.

Και τότε ήρθε η συγχώρεση. Δεν ήταν εύκολο να συγχωρέσω τους άλλους για αυτά που πίστευα ότι μου είχαν κάνει. Αλλά το πιο δύσκολο ήταν να συγχωρέσω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Να συγχωρέσω τον εαυτό μου για τα λάθη, για τις ανεπάρκειες, για τις στιγμές που επέλεγα τον πόνο αντί τη γαλήνη. Όταν κατάφερα να το κάνω, ένιωσα μια απίστευτη ελάφρυνση.

Η συγχώρεση είναι δύναμη, όχι αδυναμία.

Είναι η δύναμη να απελευθερωθείς από το βάρος του παρελθόντος, να κόψεις τους δεσμούς του μίσους και της πικρίας που σε κρατούν δέσμιο. Και μέσα από αυτή τη δύναμη, ήρθε η γαλήνη.

Αυτή η γαλήνη δεν είναι η απουσία προβλημάτων, αλλά η παρουσία εσωτερικής ηρεμίας, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες.

Είναι η ικανότητα να αναπνέεις βαθιά, να βρίσκεις το κέντρο σου, ακόμα και όταν ο κόσμος γύρω σου είναι χαοτικός.

Είναι το αποτέλεσμα της επιλογής της ενσυνειδητότητας, της αποδοχής και της συγχώρεσης.

Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία για ανάταση ψυχής. Δεν είναι ένα τελικό στάδιο, αλλά μια διαρκής πορεία. Υπάρχουν ακόμα στιγμές που η αρνητική φωνή προσπαθεί να επιστρέψει. Αλλά τώρα, έχω τα εργαλεία να την αντιμετωπίσω.

Έχω μάθει να την αναγνωρίζω, να την απομονώνω, να μην της δίνω δύναμη. Έχω επιλέξει τη γαλήνη, έχω επιλέξει την ελευθερία.

Και αυτό, για μένα, είναι η μεγαλύτερη νίκη απ’ όλες.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά