Το vima365.gr είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.Απλά γαρ εστί της αλήθειας επη

Η μνήμη της Εύας και η ιστορική μνήμη του Καραϊσκάκη μπορούν να συνυπάρχουν.

Του Φίλιππου Καρακώστα

Το θέμα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο. Είναι ένα ζήτημα που πολλοί συζητούν, αλλά ελάχιστοι τολμούν να αγγίξουν.

Είναι, όμως, ένα θέμα υπαρκτό, που εξακολουθεί να απασχολεί την τοπική κοινωνία.

Από την πρώτη στιγμή είχα εκφράσει, με άρθρο μου, την άποψη ότι η συγκεκριμένη απόφαση ήταν λανθασμένη.

Μια απόφαση που, κατά την εκτίμησή μου, πάρθηκε εν θερμώ. Και μέχρι σήμερα δεν έχω αλλάξει γνώμη.

Θέλω, όμως, να ξεκαθαρίσω κάτι.

Καταλαβαίνω ή, καλύτερα, νιώθω απόλυτα τον πόνο των γονιών της Εύας.

Δεν μπορώ καν να διανοηθώ τι σημαίνει για έναν γονιό να βιώνει μια τέτοια απώλεια. Ο πόνος τους είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται με λόγια.

Ίσως γι’ αυτό και τότε πολλοί άνθρωποι, ενώ είχαν διαφορετική άποψη, επέλεξαν να μη μιλήσουν. Δεν ήθελαν να πληγώσουν περισσότερο μια οικογένεια που ήδη είχε υποστεί το μεγαλύτερο δυνατό πλήγμα.

Όμως, άλλο πράγμα είναι να σέβεσαι τον πόνο και άλλο να θεωρείς σωστή κάθε απόφαση που λαμβάνεται μέσα σε αυτόν, ιδιαίτερα όταν υπάρχει έντονη συναισθηματική πίεση.

Και αναφέρομαι στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Σαλαμίνας να μετονομάσει το κλειστό γυμναστήριο από ΄΄Γεώργιος Καραϊσκάκης ΄΄ σε  ΄΄Ευαγγελία (Εύα) Πετροχείλου  ΄΄, τιμώντας μια νέα κοπέλα, μια αθλήτρια που τόσο άδικα έχασε τη ζωή της.

Πιστεύω πραγματικά ότι η Εύα μπορεί και πρέπει να τιμάται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Να υπάρχει το όνομά της στο νησί, να παραμένει ζωντανή η μνήμη της και να αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους μας, χωρίς αυτό να προϋποθέτει τη διατήρηση μιας απόφασης που θεωρώ λανθασμένη.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο σημαντικό σημείο.

Οι ίδιοι οι γονείς της είναι εκείνοι που μπορούν να ζητήσουν από τη Δημοτική Αρχή και το Δημοτικό Συμβούλιο να επανεξετάσουν την απόφαση και να επαναφέρουν την αρχική ονομασία.

Δεν το λέω επειδή υποτιμώ τη μνήμη της Εύας.

Το αντίθετο.

Το λέω γιατί η μνήμη ενός ανθρώπου μπορεί να τιμηθεί με τρόπους που ενώνουν, χωρίς να δημιουργούν διχασμούς ή να δεσμεύουν το μέλλον ενός τόπου με μια απόφαση της στιγμής.

Και κάτι ακόμη.

Όταν ακούσαμε πρόσφατα τι συνέβη στη Νίκαια με την υπόθεση Μαζωνάκη, θυμηθήκαμε πόσο εύκολα μπορεί μια απόφαση να προκαλέσει αντιδράσεις και να οδηγήσει σε δεύτερες σκέψεις.

Τότε, ίσως, έγινε πιο κατανοητό και αυτό που υποστηρίζαμε από την αρχή.

Δεν ήταν ότι δεν αισθανόμασταν τον πόνο των γονιών της Εύας.

Ήταν ότι, βλέποντας πέρα από τη συγκυρία και το συναίσθημα, θεωρούσαμε πως η συγκεκριμένη επιλογή δεν ήταν η σωστή.

Και θέλω να επαναλάβω κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.

Οι μοναδικοί άνθρωποι που μπορούν, εφόσον το επιθυμούν, να ζητήσουν και να επιδιώξουν την επαναφορά του ονόματος του Γεωργίου Καραϊσκάκη στο γήπεδο είναι οι ίδιοι οι γονείς της Εύας.

Εκείνοι μπορούν να επιλέξουν έναν διαφορετικό τρόπο τιμής για την κόρη τους.

Έναν τρόπο που δεν θα αφαιρεί κάτι από την ιστορία του τόπου, αλλά θα προσθέτει κάτι πολύτιμο στη συλλογική της  μνήμη.

Να βρουν οι ίδιοι τον τρόπο ώστε το όνομα της Εύας  να παραμείνει για πάντα ζωντανό στο νησί, όχι μέσα από τη διαγραφή ενός ιστορικού ονόματος, αλλά μέσα από μια ξεχωριστή τιμή αφιερωμένη στη μνήμη της.

Γιατί η Εύα αξίζει να τη θυμόμαστε για πάντα.

Και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης αξίζει να παραμείνει εκεί όπου η ιστορία του τόπου τον έχει τοποθετήσει.

Η μνήμη δεν χρειάζεται αντικαταστάσεις.

Χρειάζεται σεβασμό, αγάπη και χώρο για όλους όσοι άφησαν το αποτύπωμά τους στον τόπο μας.

Η πραγματική τιμή στη μνήμη ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο από μια ονομασία.

Μετριέται από τον σεβασμό, την αγάπη και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να κρατάμε ζωντανή την παρουσία του στη ζωή μας.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που προσωπικά δυσκολεύομαι να αποδεχτώ.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ένας ήρωας που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα, συνδέθηκε με αυτόν τον τόπο, καθώς επέλεξε να ταφεί εδώ, στη γη που αγάπησε, μαζί με την ιστορία και τους ανθρώπους που τον συντρόφευσαν στον αγώνα του.

Για μένα είναι αδιανόητο να αφαιρείται το όνομα ενός τέτοιου ιστορικού προσώπου από ένα δημοτικό κτίριο.

Δεν είναι απλώς μια επιγραφή σε έναν τοίχο.

Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας και της ταυτότητας του τόπου μας.

Η τιμή στη μνήμη της Εύας δεν χρειάζεται να έρθει σε αντιπαράθεση με την ιστορική μνήμη του νησιού.

Μπορούν να συνυπάρχουν και οι δύο, με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Δεν χρειάζεται να σβήσουμε ένα όνομα από την ιστορία για να κρατήσουμε ζωντανό ένα άλλο στη μνήμη μας.

Κλείνοντας, θέλω να απευθυνθώ στους γονείς της Εύας με απόλυτο σεβασμό.

Δεν τους γνωρίζω προσωπικά και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση τα λόγια μου να εκληφθούν ως έλλειψη σεβασμού προς αυτούς ή προς την απώλειά τους.

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η Εύα μπορεί να ζει για πάντα στη Σαλαμίνα, μέσα από πολλούς διαφορετικούς τρόπους τιμής και μνήμης.

Και αυτο μονο εκείνοι μπορούν να το αποφασίσουν ..  κανένας αλλος !!!

Και αυτό μπορεί να γίνει χωρίς να χρειαστεί να διαγραφεί ένα άλλο κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας.

Σας ευχαριστώ

Φιλιππος Καρακωστας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με Μια Ματιά