vima365

Στο ακρωτήρι Κράνα, σε φυσική οχυρωματική θέση κάπου (116 μ.) από την επιφάνεια της θάλασσας, δεσπόζει η ακρόπολη της Λίνδου στο νησί της Ρόδου, με τον δωρικό ναό της Λυνδίας Αθηνάς του (4 ου π.Χ.) πάνω στα θεμέλια προγενέστερων ναών, με απέραντη θέα στο γαλάζιο του Αιγαίου.

Η θεά Αθηνά εκεί λατρεύετο ως προστάτισσα της ναυσιπλοϊιας με άπυρες θυσίες προς τιμήν της, και με το εμβληματικό ανάγλυφο της τριημολίας (τριήρης) λαξευμένο στη ρίζα του βράχου ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια, που διατρανώνει την ναυτική κυριαρχία των Ροδίων ανα την Μεσόγειο.

Στην θαλασσοκράτειρα Λίνδο δημιουργήθηκε το «ναυτικό δίκαιο» καθώς η ιστορία του νησιού ήταν συνυφασμένη με το «Δίκαιο της Θάλασσας» από την εποχή της αποικιοκρατίας με την ίδρυση της Ρόδης στην Ιβηρία, την Παρθενόπη στην Ιταλία, και τόσες άλλες.

Ο πρώτος καταγεγραμμένος κώδικας Ναυτικού Δικαίου ως «Νόμος Ροδίων Ναυτικός» που χρονολογείται μεταξύ (800-600 π.Χ.) επηρέασε την συμπεριφορά των ναυτιλομένων για χιλιετίες.

Ο Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης σε έναν από τους λόγους του, επαινεί τους Ρόδιους για την δίκαιη μεταχείριση που επεφύλασσαν στους εμπόρους.

Ο δε γεωγράφος Στράβωνας τους εγκωμιάζει για την φιλάνθρωπη συμπεριφορά απέναντι στους φτωχούς εξασφαλίζοντας τους τροφή, και ότι η δικαιοσύνη των Ροδίων στο ανταλλακτικό και διαμετακομιστικό εμπόριο ανάγεται σε χρόνους πρίν από από την καθιέρωση των Ολυμπιακών Αγώνων το (776 π.Χ.)!

Το νομικό επίτευγμα των Ροδίων με απήχηση σε όλους τους λαούς, περιλάμβανε διατάξεις που σχετίζονταν με τα πληρώματα και τα καθήκοντά τους, με παραβιάσεις των κανόνων ναυσιπλοΐας και τις αντίστοιχες ποινές, με συμβάσεις μεταφοράς αγαθών, ναυτικά δάνεια, ασφάλιση πολύτιμων αντικειμένων κατά την μεταφορά τους.

Κυρίως όμως αναφέρονταν σε θέματα ναυαγίου και «αβαρίας» δηλαδή αποβολής φορτίου.

Αυτή η εξέχουσα διάταξη περί αβαρίας ήταν ο λεγόμενος «Ροδιακός Νόμος περί απορρίψεως» (Lex Rhodia de Jactu, Πανδέκτης 14:2), που προέβλεπε ρητά την απόρριψη αγαθών προκειμένου να ελαττωθεί το βάρος του πλοίου σε περίπτωση κινδύνου για κοινή ωφέλεια, ώστε «η συμμετοχή να είναι κοινή».

Ο Κικέρωνας (106-43 π.Χ.) που σπούδασε στη Ρόδο, θαύμαζε τους κατοίκους για τις επιδόσεις τους λέγοντας ότι «διηνεκής παραμένει στην μνήμη μας η ναυτική επιστήμη και δόξα των Ροδίων» (Pro lege manillio, ΧVIII,54).

Τεκμηριώνει μάλιστα την υπεροχή του νόμου με την διάταξη που προέβλεπε την δήμευση του πλοίου, που ενώ ήταν εφοδιασμένο με έμβολο, εισήρχετο σε εμπορικό λιμάνι με κίνδυνο να προκαλέσει ζημιά σε άλλα πλοία (De inventions ΙΙ,XXXii, 98).

Τον νόμο αυτό ο Αύγουστος (63π.Χ.-14 μ.Χ.) υιοθέτησε για ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Αργότερα δε ο Αντωνίνος ο Ευσεβής (138-161 μ.Χ.) όρισε με διάταγμά του ότι κάθε δύσκολο πρόβλημα που αφορούσε το θαλάσσιο εμπόριο, θα επιλύετο σύμφωνα με τον Ροδιακό Νόμο «προς τον οποίο κανένας δικός μας νόμος δεν ήταν αντίθετος».

Οι Βυζαντινοί ως συνεχιστές του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, ενσωμάτωσαν στην νομοθεσία τους το Ροδιακό Δίκαιο επι Ιουστινιανού (533μ.Χ.).

Αξίζει λοιπόν τον απεριόριστο θαυμασμό μας καθώς ο «Νόμος Ροδίων Ναυτικός» ισχύει έως σήμερα απαράλλαχτος!!!