ΓΥΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΥ – ΠΛΕΥΡΩΝΑ
Απο τον Μανο Κιλημαντζο
Αποχαιρετώντας το Μεσολόγγι δεν πάω και πολύ μακριά.
Εις το βουνό ψηλά εκεί βρίσκεται η αρχαία Πλευρώνα.
Εξαιρετικά οχυρός χώρος από τα αρχαϊκά (αλλά και πριν από αυτά) χρόνια που άνθησε , καταστράφηκε (από Έλληνες βεβαίως βεβαίως), ξαναχτίστηκε και αφού ξανάγινε δυνατή ακολούθησε την μοίρα όλων των πλούσιων και εξαιρετικά ανεπτυγμένων πόλεων της Αιτωλοακαρνανίας.
Τι έγινε ;
Πλακώθηκαν οι Αιτωλοί με τους Ακαρνάνες.
Και σαν γνήσιοι Έλληνες τι έκαναν;
Μα φυσικά κάλεσαν τους Ρωμαίους να τους λύσουν τις διαφορές.
Και την συνέχεια την ξέρουμε όλοι….
Ανεβαίνω τον στριφογυριστό, ανηφορικό δρόμο.
Φτάνω στην μπάρα και χτυπάω το κουδούνι για να ανοίξει.
Συνεχίζω μέχρι τα εκδοτήρια και εντύπωση μου κάνει η φροντίδα που έχει δοθεί στον χώρο και η καλαίσθητη διαμόρφωση των φυτών που τον στολίζουν.
Συνεχίζω και φτάνω κάτω από τα τείχη, αντικρύζω την πύλη και η πρώτη μου στάση είναι αφιερωμένη σε αυτήν .
Πάντα με συγκινούν οι Μυκηναϊκής δομής πύλες !
Περνάω μέσα, τριγυρνάω , παρατηρώ τα τείχη από μέσα, σταματάω στα σκαλιά που οδηγούσαν σε πύργο/πολεμίστρα , ακολουθώ τα τείχη και φτάνω στο θέατρο.
Φαντάζομαι να είμαι θεατής , να παρακολουθώ την παράσταση και πίσω από το παρασκήνιο να φαίνεται «πιάτο» η λιμνοθάλασσα.
Φτάνω στο τέλος και γυρίζω πάλι στην πύλη για να αποχαιρετήσω την Πλευρώνα και να συνεχίσω τον δρόμο προς Δελφούς με μία μικρή στάση στην Ναύπακτο.
Αλλά αυτά στο επόμενο !
ΜΑΝΟΣ ΚΙΛΗΜΑΝΤΖΟΣ

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.