Ποίηση : ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
Του Δημητρη Τζουβαλη
Με αφορμή…
Του Δημητρη Τζουβαλη
ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ
Μία φτωχή νοικάρισσα δεν την πετάς στο δρόμο,
η θεία δίκη έρχεται μ’ αμείλικτο το νόμο.
Η στέγαση προνόμιο να είναι του Πολίτη,
ανήμπορου, μοναχικού και κάθε φαμελίτη.
Και δεν μπορεί εμπόριο να είν’ η κατοικία,
η πρώτη, αμάρτημα σκληρό, μέγιστη αδικία,
το να υπάρχουν αστεγοι πολυβασανισμένοι,
κ’ οι κυβερνήτες πλούσιοι και πολυστεγασμένοι.
Για να χοντραίνουν πλούσιοι πρέπει να
πέσουν πείνες,
κι ο πεινασμένος ο λαός να τρέφει τους κηφήνες.
Ντροπή ‘ναι οι πολιτικοί, σπίτια πολλά και βίλες,
και ο φτωχούλης άστεγος με τρύπιες τις αρβύλες.
Είναι αρρώστια σοβαρή του πλούτου η απληστία,
κι ο κόσμος να ‘ναι άστεγος σε διαρκή νηστεία.
Σπίτια μαζεύουνε πολλά να ‘χουν περιουσία,
και χάνουν όλης της ζωής την γνήσια ουσία.
Σε πλούσιο και σε φτωχό ο Αιακός του δίνει,
στον Άδη λίγες σπιθαμές να έχει για να μείνει…
Φωτο Δήμητρα Παρασχαράκη-Β
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish