Marianna Karajoli 
.H Ποίηση ενώνει τους λαούς Επιμέλεια Εύα Πετρόπουλου Λιανου
ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΝ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΩΝ
Γνωρίζεις, αγάπη μου
ποια άνοιξη ανθεί
μόνιμα στις στιγμές μου;
Γνωρίζεις
ποια άγρια ζουμπούλια
ανοίγουν σαν τον χρυσό ήλιο
πάνω στην πρασινάδα
του κορμιού μου,
για να υποδέχεται, κάθε πρωί, τη ζωή;
Μόνον ο Δημιουργός μου
γνωρίζει τη μαγεία
της επερχόμενης ευωδιάς μου!
Μόνον η αιωνιότητα
αντιλαμβάνεται το μυστικό της νιότης μου!
Όμως εσένα ….
σε βλέπω να κόβεις τα άνθη μου,
με τα ανέμελα δάκτυλά σου,
και να τα σκορπάς στον άνεμο
και στα άγρια μοναχικά λιβάδια!
Σε βλέπω να χιονίζεις
μέσα στο ζεστό μου στήθος,
γεμίζοντάς το με νιφάδες,
που δημιουργεί o παγετός
των λέξεών σου!
Κανείς δεν γνωρίζει
αν θα σου λείψω ποτέ! 8
και ίσως μέχρι τότε
θα έχω μεταναστεύσει
για να φυτρώσω στις υψηλές κορυφές
ή για να εγκατασταθώ
στα βάθη του ωκεανού!
Ίσως γίνω σύννεφο
και να περνώ κάθε χρόνο
για να βρέχω τα χωράφια σου!
Θα βρέχω και θα βρέχω
και όταν θα ανθίζουν
οι λεμονιές σου
και θα αναδύουν το άρωμα
του άγριου ζουμπουλιού…!
Τότε μονάχα
θα καταλάβεις!
Marianna Karajoli
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish