Όταν η κριτική ενοχλεί, ο πολίτης γίνεται… «πρόβλημα» …. Απο τον Φιλιππος Καρακωστα .

Η απαξίωση των συνομιλητών δεν είναι απάντηση – καμία Δημοτική Αρχή δεν είναι υπεράνω κριτικής

Από τον Φίλιππο Καρακώστα

Βλέπουμε εδώ και καιρό μια «κόντρα» σχετικά με όσα θέτει η Πρόεδρος του Συλλόγου στην Περιοχή  Ντούνι Σαλαμινας  κ . Τασουλα Δαβιου  !

Μια κόντρα που, κατά τη γνώμη μου, είναι άστοχη και θα μπορούσε πολύ εύκολα να έχει αποφευχθεί.

Γιατί ο πολίτης δεν μπορεί να αποτελεί «εχθρό» για μια Δημοτική Αρχή ;;;  ( εχει δεν εχει δικιο )

Οφείλει Ή οχι  κάθε δημοτική Αρχή είναι υποχρεωμένη να υπηρετεί τον κάθε πολίτη , και να διδάσκει στην πράξη τη δημοκρατία;;;;

Υπάρχει κάτι βαθιά προβληματικό στη λειτουργία πολιτικών προσώπων όταν, αντί να απαντούν στα ερωτήματα που τίθενται, επιλέγουν συστηματικά να απαξιώνουν εκείνον που τα θέτει και να αποφεύγουν, με όλα τα μέσα και τους τρόπους, να απαντήσουν .

Το φαινόμενο μπορεί να γίνει ακόμη πιο ανησυχητικό όταν αυτή η συμπεριφορά δεν περιορίζεται μέσα στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, αλλά επεκτείνεται και απέναντι στους ίδιους τους πολίτες που τολμούν να ασκήσουν κριτική.

Ο πολίτης που ψήφισε, ελπίζει για το καλύτερο.

Ζητά διαφάνεια και σεβασμό. Ζητά να γνωρίζει πού πηγαίνει το δημόσιο χρήμα και πώς αντιμετωπίζονται τα προβλήματα και οι κίνδυνοι που υπάρχουν.

Θέλει προστασία, υγεία, ένα ασφαλές περιβάλλον και πολλά ακόμη.

Και οφείλει να ρωτά και να παίρνει απαντήσεις.

Απαντήσεις που οι διοικούντες αιρετοί οφείλουν να δίνουν.

Άλλωστε, η δημοκρατία είναι ξεκάθαρη για το ποιος είναι αυτός που διοικεί.

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ , Ο ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΗΣ … ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΤΕ ΝΑ ΡΩΤΑ.

Και ο αιρετός … εκείνος που ο πολίτης όρισε ,   πρέπει να ενημερώνει και να λογοδοτεί.

Και κάτι ακόμη…

Η απαξίωση του πολίτη δεν εξαφανίζει το πρόβλημα που ο πολίτης ανέδειξε.

Αν ένας δημότης μιλά για έναν κακό δρόμο, ο δρόμος δεν γίνεται καλύτερος επειδή τον ειρωνεύτηκαν.

Αν κάποιος ζητά εξηγήσεις για μια οικονομική απόφαση, τα οικονομικά στοιχεία δεν αλλάζουν επειδή απαξιώθηκε εκείνος που ρώτησε.

Αν ένας πολίτης  ζητά διαφάνεια, η  διαφάνεια δεν εξαφανίζεται επειδή δέχθηκε επίθεση.

Αν ένας πολίτης ζητά την ασφάλειά της περιοχής της απο πυρκαγιά , όπως η κυρία Δαβίου στο Ντούνι, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει  ζήτημα , που πρέπει να εξεταστεί και  κυρίως … να αντιμετωπιστεί.

Όταν δεν υπάρχει απάντηση ή όταν δημιουργούνται δικαιολογίες ώστε να μην εξυπηρετηθεί ο πολίτης και στη συνέχεια αρχίζει η επίθεση προς εκείνον που θέτει το ζήτημα, ΤΟΤΕ αυτή η τακτική ξεφεύγει από αυτό που ορίζει η δημοκρατική διαδικασία.

Η πολιτική διοίκηση κρίνεται από τις αποφάσεις της, από τα οικονομικά της, από τα έργα που κάνει, από την καθαριότητα, τους δρόμους, την ασφάλεια και την καθημερινότητα του δημότη.

Κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα προβλήματα.

Και, πάνω απ’ όλα, κρίνεται από τον σεβασμό στον πολίτη που την ψήφισε, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς διαχωρισμούς απόψεων.

Χωρίς τους «δικούς μας» και τους «αντιπάλους».

Αυτό σημαίνει ότι ο Δήμος οφείλει να είναι Δήμος όλων.

Κανένας αιρετός δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί σιωπή επειδή βρίσκεται στη διοίκηση.

Και κανένας πολίτης δεν χρειάζεται «άδεια» για να πει ότι διαφωνεί.

Η κριτική δεν είναι προσβολή. η  διαφωνία δεν είναι συκοφαντία , και ο έλεγχος δεν είναι εχθρότητα.

Είναι μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας.

Όποιος πολιτικος δυσκολεύεται να δεχθεί την κριτική, ίσως δυσκολεύεται ακόμη περισσότερο ..ΝΑ  αντιληφθεί τι σημαίνει δημόσια εξουσία.

Χρειαζόμαστε μια Δημοτική Αρχή που να καταλαβαίνει ότι η δημόσια κριτική είναι μέρος της δημοκρατίας και όχι προσωπική επίθεση.

Χρειαζόμαστε έναν Δήμο όπου ο πολίτης μπορεί να μιλά, να ρωτά, να διαφωνεί και να ζητά απαντήσεις χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει να φοβάται την απαξίωση ή την επίθεση.

 Θέλουν  έναν Δήμο όπου όλοι  να συμφωνούν επειδή φοβούνται να μιλήσουν ;;;

Ή θέλουμε εμεις οι πολίτες  έναν Δήμο όπου όλοι μπορούν να μιλούν επειδή κανείς δεν φοβάται την αλήθεια;

Όταν η κριτική ενοχλεί, ο πολίτης γίνεται… «πρόβλημα»

Και κυρίως, αυτό που χρειάζεται είναι …   ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ  ΠΟΛΙΤΕΣ.

Από τον Φίλιππο Καρακώστα