vima365

…ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΟΥΣΑΚΗ …Γράφει ο Πανος Καλουδάς.

…ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΟΥΣΑΚΗ

…Γράφει ο Πανος Καλουδάς.

…Επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε, αυτούς που μέσα στα μισοσκόταδα της ζωής, μας έδωσαν λίγο φως, από της ψυχής τους το απόθεμα.

Λίγη ζεστασιά, απ’ της αξίας τους τη λάμψη. Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε κι ο μεγάλος λαϊκός ερμηνευτής, ο Κώστας Καρουσάκης.

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια, χωρίς τον υπέροχο αυτόν άνθρωπο. Τον λαϊκό ερμηνευτή, που τόσο βαθύ κι ανεξίτηλο στίγμα, άφησε πάνω στο τραγούδι μας.

Ένας απο αυτούς τους καλλιτέχνες, που με συνέπεια, με αγάπη και με αφοσίωση, υπηρέτησαν την τέχνη. Ένας σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής, που άφησε έντονη την αντρίκια του παρουσία και τη γεμάτη ευωδιά αύρα του, στις πίστες.

Μια χρυσή πορεία μισού και πλέον αιώνα. Με σταθμούς που έμειναν στην ιστορία και γιά τα παράπλευρα γεγονότα τους.

Ποιός δεν θυμάται εκείνο το τραγικό φονικό που έγινε πάνω στην πίστα, τη στιγμή που τραγουδουσε ο Κωστας. Το δράμα που παίχτηκε, για μια στροφή, για έναν χορό.

Εκτελώντας παραγγελία ο Κώστας, τραγουδούσε τις «Βεργούλες», όταν σηκώθηκε θαμώνας να χορεψει, αγνοώντας τον παραγγέλοντα, που ήδη χόρευε. Τότε σηκώθηκε ο αδελφός του, ο ευέξαπτος Κοεμτζής με το μαχαίρι στο χέρι.

Κι αμέσως η λάμα θάμπωσε, απο το άδικο αίμα του ανθρώπου που…»παράκουσε» την επιθυμία της «παραγγελιας»…

Με τον Καρουσακη απο το πάλκο να φωνάζει απεγνωσμένα: -Ηρέμισε, ηρέμισε, τι πράματα είναι αυτά…

Το ανήμερο θηρίο όμως είχε ήδη κάνει το κακό. Ο Κώστας για την εποχή που μεσουράνησε, γνώρισε την μεγαλύτερη δόξα, απο όλους της γενιάς του.

Οι ουρές του κόσμου που περίμεναν απ’ έξω απο το κέντρο, για να ακούσουν τον Καρουσάκη σχημάτιζαν αλυσίδα δεκάδων μέτρων.

Ο Κώστας ήταν ένας εξαιρετικά αγαπητός καλλιτέχνης, με πολλούς πιστούς θαυμαστές. Θυμάμαι τότε, εκεινη περίπου την περίοδο, βρισκόμουν για δουλειά της ΕΡΤ στην Ορμήλια της Χαλκιδικής, που συμπτωματικά εκείνο το βράδυ τραγουδούσε ο Κωστας, στον χορό ενός πολιτιστικού συλλόγου της περιοχής.

Τον πήρα τηλέφωνο στο ξενοδοχείο που έμενε και τον κάλεσα για καφέ, σε αυτό που έμενα εγώ. Με ευχαρίστηση ήρθε, με την τότε του γυναίκα κι ανταμώσαμε. Καθώς μιλούσαμε αμέριμνοι, μας πλησίασε ένα νεαρό ζευγάρι.

Και απευθυνόμενο στον Κώστα του είπαν: «- Κύριε Καρουσάκη είμαστε ένα γκρούπ 43 ατόμων που ήρθαμε με πούλμαν απο τη Θήβα, να σας ακούσουμε. Το βραδυ θα ειμαστε και μεις μαζί σας..

Ο Κωστας σηκώθηκε όρθιος, τους έδωσε το χέρι του κι έκπληκτος είπε:

-Από τη Θηβα; Τόσο δρόμο; Ευχαριστώ πολύ παιδιά.

Με τον Κωστα είχαμε μια μεγάλη φιλία, από πολύ παλιά. Είμασταν και πατριωτάκια. Χιώτες και οι δυο. Εγώ απο τον Κάμπο της Χίου. Εκείνος από τον Άγιο Γιώργη τον Συκούση, της Χίου.

Είχε γεννηθεί Ανήμερα Χριστουγέννων το 1943. Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας είχε πολλα προβλήματα υγείας. Και είχε αποτραβηχτεί από τα κοινά. Απέφευγε και τις πολλές επαφές.

Είχε όμως την απόλυτη φροντίδα, την τρυφερότητα και την αγάπη απο την σύζυγο του τη δεύτερη.

Με την οποια έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ένας πραγματικά απλός, σεμνός και υπέροχος άνθρωπος. Ένας πολύ σημαντικός καλλιτέχνης που δεν του αξίζει η λησμονιά.

Γι αυτό και με την μικρή, ταπεινή μου αναφορά, ας του στείλουμε την αγάπη μας, εκεί πάνω στη χώρα της γαλήνης και του φωτός που βρίσκεται.