vima365

.ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ, ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ. …Γράφει ο Πανος Καλουδάς

…ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ ΑΝΤΙΟ, ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ.

…Γράφει ο Πανος Καλουδάς

…Πόσο κρίμα να φεύγουν άνθρωποι που αγαπάμε. Άνθρωποι που για πολλούς, αποτελούν και πρώτυπα. Καλλιτέχνες με προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Άσχετα αν σε κάποιες πτυχές της ζωής τους, μπορεί κάποιοι να μην συμφωνούνε. Εμείς κρατάμε τα καλά. Κρατάμε την προσφορά του έργου τους, τη λαμψη των αξιών τους. Και για το ότι άλλο, δικαίωμα του καθενός. Άλλωστε όλοι μας έχουμε τα θετικά μας και τα αρνητικά μας. Το τι ακούω από χθές, απο κάποια περιθωριακά κυρίως άτομα, μόνο θλίψη κι αηδία μου προκαλούν. Τόση χολή πια… Μα κι ο κρυμμένος αυτός φθόνος μαρτυράει και το μεγαλείο του Γιώργου. Και το πόσο ψηλά ήταν.

Τον Γιώργο Μαζωνάκη τον γνώρισα το 1993, στο γραφείο του γνωστού μουσικού παραγωγού Ζακ Μεναχέμ. Που ήταν διευθυντής του Ελληνικού προγράμματος της μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας Polygram. Ήταν ένα νέο, μάλλον σεμνό παιδί, όμορφο με γαλανά μάτια, γεμάτο ζωή, γεμάτο όνειρα. Τραγουδούσε σε ένα κέντρο, στην Πάτρα, από ότι μας είχε πει. Κι είχε κάνει ένα δικό του πρώτο τραγούδι, που το είχε φέρει για να το ακούσει ο Μεναχέμ. Παρών κι εγώ που είχα απο πρίν συνεργασία με τον Ζακ, για μιά μουσική επιμέλεια, μιας εκπομπής της ΕΡΤ. Έξω απο το γραφείο του Ζακ Μεναχέμ, ήταν σε ενα μικρό γραφειάκι ένας συνεργάτης, του κορυφαίου μουσικού παραγωγού, αυτός ήταν ο Νίκος Μουρατίδης. Με τον οποίο διαφωνώ για ότι είπε σήμερα, στα κανάλια, για τον Γιώργο Μαζωνάκη, τώρα μετά θάνατον.

Με τον Γιώργο, κρατήσαμε μια σχέση καλή. Φίλοι κολλητοί βέβαια, δεν γίναμε ποτέ. Όμως όσες φορες τον χρειάστηκα, ήταν πάντα παρών.

Και για την εκπομπή με την Νάνσυ, όταν του τηλεφώνησα ήρθε. Και στην ΕΡΤ, για την εκπομπή ενός συναδέλφου, ήρθε και της έδωσε πόντους με την πληθωρική του παρουσία. Ο Γιώργος ήταν και ένας γενναιόδωρος άνθρωπος.

Πριν απο ένα χρόνο περίπου, μέσω του διαδικτύου είχαν απευθυνθεί σε μένα οι γονείς ενός επτάχρονου κοριτσιού, που είχε απο τροχαίο ατύχημα, σοβαρα εγκαύματα 3ου βαθμού. Κι έπρεπε να πάει εξωτερικό για μια σειρά εγχειρήσεων.

Το ποσό που απαιτείτο ήταν αρκετά μεγάλο. Πολύ πολύ πιο πάνω από τις δυνατότητες μου.

Τηλεφώνησα σε πολύ γνωστό πλοιοκτήτη, πάμπλουτο, που μου είπε: «- Αν δώσω σε έναν, θα αρχίσουν να μου ζητούν όλοι, ξέχνα το»…

Πήρα τον Μαζωνάκη, μήπως εκεινος ήξερε κανέναν, που θα μπορούσε να βοηθήσει.

Η απάντηση που έλαβα αμέσως: «-Επτα χρόνων είπες; Κοριτσάκι; Πως έγινε ρε γαμώτο; τι ατύχημα ήταν; Λοιπόν εγώ. Αριθμό λογαριασμού στείλε μου. Και δεν ξέρει κανένας τιποτα. Μην μαθευτεί σε γαμ….»

Αυτός ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Με όλα του τα καλά, μα και με τα κάποια ίσως ασυμβίβαστα με τις οποίες συμβατές κοινωνικές δομές. Γενικά ψυχούλα. Ενα παιδί αυτοδημιούργητο που μόχθησε πολύ για να φθάσει εκει που έφθασε.

Και να περάσω σε μια άλλη πτυχή του θέματος.

Ο χώρος που άφησε την τελευταία του πνοή, εκεί στο στο Κολωνάκι, διέθετε από οτι διαβάζω, άδεια παθολογικού ιατρείου.

Χωρίς όμως το δικαίωμα τέτοιων λεπτών επεμβάσεων. Γιατι η πλασμαφαίρεση δεν μπορεί να γίνεται σε τέτοιους ανεπαρκείς χώρους.

Πρόκειται για μια σύνθετη ιατρική πραξη, που απαιτεί ομάδα εξειδικευμένων γιατρών, ειδικό μηχάνημα και έμπειρο νοσηλευτικό δυναμικό…

Παρά το γεγονός λοιπόν, πως οι δυνατότητες για μια τέτοια ιατρική παρέμβαση δεν υπήρχαν, ο γιατρός που ήταν εκεί, στο Κολωνακιώτικο ιατρείο, προχώρησε στην διαδικασία της οποίας την κατάληξη πια την ξέρουμε.

Πόσοι και πόσοι ματαιόδοξοι συνάνθρωποι μας, που θέλουν επίμονα να εναντιωθούν στην φύση και στην εξέλιξη αυτής, δεν καταφεύγουν σε τέτοιους κομπογιαννήτες κερδοσκόπους (και καιροσκόπους) που βιτρίνα τους έχουν την «αίγλη» ενός Κολωνακίου η μιας Κηφισίας.

Άνθρωποι τυχοδιώχτες που έχουν στήσει μια ολόκληρη κομπίνα, γύρω από την αναστροφή της γήρανσης. Φυσικά με άφθονο μαύρο χρήμα.

Και με μύριους κινδύνους να ελλοχεύουν.

Ας γίνει πια μάθημα ή απώλεια του Γιώργου, πως ότι λάμπει, ότι γυαλίζει, δεν ειναι χρυσός.

Στους καιρούς μας κάποιες φορές η γυαλάδα, και οι απαστράπτουσες προκλήσεις κρύβουν και τον όλεθρο.

-Γιώργο φίλε, καλό σου ταξίδι.

Έφυγες πολυ νωρίς, απο τούτη την ματαιότητα. Είχες φίλε ακόμα, τόσα να δώσεις.

Καλό ταξίδι να έχεις.