ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ
Όταν η γνώση γίνεται αλαζονεία και η φιλία συναλλαγή
της Λιλίκας Αρνάκη
Θυμώνω με εκείνους που αυτοθαυμάζονται μέσα στη στενή φυλακή της
ειδίκευσής τους.
Κρεμούν στους τοίχους πτυχία, βραβεία και επαίνους και ύστερα στέκονται
μπροστά τους σαν να προσκυνούν το είδωλό τους. Έμαθαν άριστα ένα
αντικείμενο και πίστεψαν πως κατέκτησαν ολόκληρη τη ζωή. Μετρούν την αξία
τους με τίτλους, επειδή δεν τόλμησαν ποτέ να την αναζητήσουν στο βάθος της
ψυχής τους.
Δεν με ενοχλεί η γνώση. Τη σέβομαι.
Με εξοργίζει η γνώση που έγινε αλαζονεία.
Η μόρφωση που δεν έγινε συνείδηση.
Η διάκριση που δεν έγινε προσφορά.
Η εξειδίκευση που δεν άνοιξε τον άνθρωπο στον κόσμο, αλλά τον
φυλάκισε μέσα στον ναρκισσισμό του.
Πέρα από το αντικείμενό τους, συχνά υπάρχει ένα τρομακτικό κενό. Καμία
αγωνία για την κοινωνία. Καμία προσωπική κατάδυση. Καμία αυτογνωσία.
Καμία ουσιαστική ερώτηση για το ποιοι είναι και τι αφήνουν πίσω τους.
Κι όμως, από το ύψος των πιστοποιητικών τους, αμφισβητούν τους άλλους. Τους
κοιτούν υποτιμητικά, τους αξιολογούν, τους ακυρώνουν. Μιλούν σαν αυθεντίες
ακόμη και για όσα ποτέ δεν έζησαν, δεν ένιωσαν, δεν κατανόησαν.
Όταν, όμως, σε χρειάζονται, μεταμορφώνονται.
Γίνονται γλοιώδεις. Σε πλημμυρίζουν με κομπλιμέντα. Σε αποκαλούν «φίλη»,
«φίλο», «δικό τους άνθρωπο». Στάζουν μέλι, όχι επειδή σε εκτιμούν, αλλά επειδή
θέλουν να πετύχουν τον σκοπό τους.
Η φιλία τους διαρκεί ακριβώς όσο και η ανάγκη τους.
Μόλις πάρουν αυτό που θέλουν, το μέλι γίνεται σιωπή. Η οικειότητα
εξαφανίζεται. Η φιλία ξεχνιέται.
Και όταν έρθει η στιγμή να ζητήσεις εσύ κάτι – ακόμη και να τους παρουσιάσεις,
να προβάλεις το έργο τους, να τους προσφέρεις δημόσιο βήμα – αρνούνται.
Όχι επειδή δεν τους τιμά η πρόσκληση.
Αλλά επειδή φοβούνται πως, αν τη δεχτούν, θα αναγνωρίσουν τη δική σου αξία.
Πως θα παραδεχτούν δημόσια ότι έχεις φωνή, έργο, παρουσία και τη δύναμη να
τους προσφέρεις χώρο.
Προτιμούν ακόμη και να χάσουν μια ευκαιρία προβολής, παρά να αναγνωρίσουν
ότι εσύ μπορείς να τους την προσφέρεις.
Θέλουν τη βοήθειά σου, αλλά όχι την ισότιμη παρουσία σου.
Θέλουν τη δύναμή σου, αλλά όχι την αναγνώρισή της.
Θέλουν να χρησιμοποιούν το φως σου, αλλά δεν αντέχουν να
παραδεχτούν ότι το έχεις.
Αυτό δεν είναι φιλία.
Είναι συναλλαγή μεταμφιεσμένη σε συναίσθημα.
Είναι ιδιοτέλεια πασπαλισμένη με κομπλιμέντα.
Είναι ανθρώπινη μικρότητα ντυμένη με τίτλους και κοινωνική
ευπρέπεια.
Δεν αντιλαμβάνονται πως μπορεί να είναι άριστοι επαγγελματίες και
ταυτόχρονα μικροί άνθρωποι.
Γιατί το πτυχίο αποδεικνύει τι σπούδασες.
Το βραβείο αποδεικνύει ότι κάποιος σε ξεχώρισε.
Ο έπαινος αποδεικνύει ότι κάποτε σε χειροκρότησαν.
Τίποτε από αυτά, όμως, δεν αποδεικνύει ότι απέκτησες βάθος, ήθος,
ενσυναίσθηση και ανθρωπιά.
Η αληθινή μόρφωση δεν υψώνει τον άνθρωπο πάνω από τους άλλους. Τον
μαθαίνει να σκύβει πάνω από τον πόνο τους.
Η αληθινή αξία δεν φοβάται να αναγνωρίσει την αξία του άλλου.
Και η αληθινή φιλία δεν εμφανίζεται μόνο όταν χρειάζεται εξυπηρέτηση.
Αποδεικνύεται όταν έρθει η στιγμή να προσφέρει χώρο, φωνή και αναγνώριση
και στον διπλανό.
Όποιος χρειάζεται να μικραίνει τους άλλους για να αισθάνεται μεγάλος, δεν
είναι σπουδαίος.
Είναι απλώς ένα διογκωμένο εγώ, κορνιζαρισμένο ανάμεσα σε πτυχία, βραβεία
και επαίνους.
Ένας ειδικός στο αντικείμενό του.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish