Το Σύνδρομο της Μετα-διακοπικής Μελαγχολίας: Πώς να επιστρέψεις στην πόλη χωρίς να «χάσεις» την ηρεμία σου….
Της Βικης Σιωμοπουλου
Κάθε χρόνο, προς τα τέλη του Αυγούστου, επαναλαμβάνεται η ίδια ακριβώς ιεροτελεστία. Οι αποσκευές γεμίζουν με αλμύρα, κοχύλια και αναμνήσεις, τα πλοία της επιστροφής γεμίζουν και οι δρόμοι της πόλης αρχίζουν να αποκτούν ξανά τη γνώριμη, χαοτική τους κίνηση. Μαζί όμως με την επιστροφή στο σπίτι, πολλοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με ένα παράδοξο συναίσθημα: μια ανεξήγητη θλίψη, σωματική κόπωση, εκνευρισμό και ένα βάρος στο στήθος στην ιδέα της καθημερινότητας. Στην ψυχολογία, η κατάσταση αυτή έχει όνομα και ονομάζεται «Σύνδρομο της Μετα-διακοπικής Μελαγχολίας». Γιατί όμως η επιστροφή μας κοστίζει τόσο πολύ και πώς μπορούμε να προστατεύσουμε την ηρεμία μας;
Η μετα-διακοπική μελαγχολία δεν είναι ασθένεια είναι μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση του εγκεφάλου μας στην απότομη αλλαγή περιβάλλοντος. Για λίγες ημέρες ή εβδομάδες, το μυαλό μας λειτούργησε σε ρυθμούς απόλυτης ελευθερίας. Χωρίς ξυπνητήρια, χωρίς αυστηρά προγράμματα, χωρίς την πίεση των emails και των υποχρεώσεων. Η επαφή με τη φύση, τον ήλιο και τη θάλασσα γέμισε τον οργανισμό μας με ενδορφίνες. Η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα της πόλης με το τσιμέντο, το γκρίζο και τους γρήγορους ρυθμούς— λειτουργεί ως ένα μικρό «σοκ» για το νευρικό μας σύστημα.
Το πρόβλημα διογκώνεται επειδή έχουμε την τάση να διαχωρίζουμε τη ζωή μας σε δύο αυστηρά στρατόπεδα: στο «καλοκαίρι», όπου όλα είναι όμορφα και χαλαρά, και στον «χειμώνα», ο οποίος ταυτίζεται με τη ρουτίνα, το άγχος και την κούραση. Αυτή η ασπρόμαυρη οπτική είναι που μας πληγώνει.
Η «τέχνη της επιστροφής» δεν κρύβεται στο να ξεχάσουμε τις διακοπές, αλλά στο να καταφέρουμε να μεταφέρουμε λίγη από τη γαλήνη τους μέσα στην καθημερινή μας ζωή. Η προσαρμογή πρέπει να γίνει με όρους αγάπης και φροντίδας προς τον εαυτό μας.
Πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται να δώσουμε χρόνο στο σώμα και στο μυαλό μας. Μην προσπαθήσετε να λύσετε όλα τα εκκρεμή ζητήματα της δουλειάς μέσα στην πρώτη ημέρα. Θέστε μικρούς, καθημερινούς στόχους και κάντε συχνά, μικρά διαλείμματα.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι να μην αφήσουμε τις «καλοκαιρινές» μας συνήθειες να σβήσουν επειδή γυρίσαμε. Ποιος είπε ότι δεν μπορούμε να πιούμε έναν παγωμένο καφέ το απόγευμα κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα, ακόμα κι αν αυτό γίνεται από το μπαλκόνι του διαμερίσματός μας; Ποιος μας εμποδίζει να κάνουμε μια βόλτα σε ένα πάρκο, να πάμε σε ένα θερινό σινεμά ή να βρεθούμε με φίλους για να μοιραστούμε τα νέα μας, χωρίς να κοιτάμε το ρολόι;
Οι διακοπές τελειώνουν, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Το καλοκαίρι δεν είναι απλά μια τοποθεσία ή μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου είναι μια κατάσταση του μυαλού. Αν καταφέρουμε να κρατήσουμε την ανεμελιά, την υπομονή και το χαμόγελο που είχαμε δίπλα στο κύμα, τότε η επιστροφή στην πόλη δεν θα είναι το τέλος της όμορφης περιόδου, αλλά η αρχή μιας νέας, δημιουργικής σεζόν.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish