vima365

…ΠΑΛΜΟ ΖΩΗΣ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΣΤΟΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΛΜΟ» …Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.

…ΠΑΛΜΟ ΖΩΗΣ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΣΤΟΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΛΜΟ»

…Γράφει ο Πάνος Καλουδάς.

..Μακρύ το ταξίδι της ζωής. Πολλαπλές και οι εμπειρίες του. Μισός αιώνας συνεχούς διαδρομής, στα μεγαλύτερα Μέσα της χώρας. Και το φορτίο της γνώσης και των εμπειριών πια βαρύ κι ασήκωτο.

Κι αυτό το φορτίο είναι που με κάνει να ανησυχώ για την κατάντια της πατρίδας και την εξαθλίωση της κοινωνίας.

Να ανησυχώ και βγάζω θυμό.

Όσοι μέσα από εδώ με διαβάζετε, θα ξέρετε πως δεν χαρίζομαι σε κανένα πολιτικό ρεμάλι. Δεν διαχωρίζω παρατάξεις, γιατί σε καμία δεν ανήκα ποτέ.

Κι έτσι είχα την ευχέρεια, να ασκώ ελεύθερα την άποψη μου, χωρίς να έχω κανέναν νταβατζή πάνω απο το κεφάλι μου.

Πολλές φορές, για τα γραφόμενα μου, ήρθα σε αντιπαράθεση με τον αρχισυντάκτη μου, η τον διευθυντή μου.

Όμως η ορθότητα των θέσεων μου, ο τρόπος διατύπωσης τους, το ευπρεπές συντακτικό μου, τους έκανε πάντα να υποχωρούν με ένα χαμόγελο τους.

Κάνω λοιπόν την κριτική μου, έτσι όπως την νοιώθω κι όπως θεωρώ πως της πρέπει, στην πολιτική αλητεία που διαχρονικά παίζει τη χώρα μας, στη Ρώσικη Ρουλέτα.

Τους τα χώνω, με λόγο πεζοδρομίου, καθώς πεζοδρόμιο είναι κι αυτοί.

Κι ας έχουν αγοράσει πτυχία του Χάρβαρντ.

Ξέρετε λοιπόν, όσοι μου κάνετε την τιμή, που και που, να διαβάζετε την ψυχούλα που καταθέτω, πως ποτέ δεν χαρίστηκα σε κάποιον.

Ούτε δήλωσα ποτέ, στο πλευρό κανενός.

Γιατί δεν υπήρχε ο άξιος, που θα μπορούσε να με εμπνεύσει. Σήμερα λοιπόν κάνω εξαίρεση.

Και υποκλίνομαι στον έναν και μοναδικό, έντιμο της βουλής. Στον Νίκο Παπαδόπουλο.

Σε έναν από τους καλύτερους καρδιοχειρουργούς που διαθέτει η χώρα μας. Σε έναν πραγματικά αληθινό και αγνό άνθρωπο ιδεολόγο.

Στον έναν και μοναδικό, αληθινό ΕΛΛΗΝΑ που διαθετει η βουλή.

Κι όπως ΑΝΘΡΩΠΟΣ υπήρξε πάντα, σε όλη την επιστημονική του αποστολή, έτσι άνθρωπος είναι και σε αυτή την εθνική του παρουσία, μέσα στο κοινοβούλιο.

Υπηρετώντας τον θεσμό, με σύναιση και με αληθινό εθνικό παλμό. Πιστέψε με, δεν υπερβάλω.

Και δεν έχω κανέναν λόγο να το κάνω αυτό. Και πείρα έχω και κρίση έχω και γνώση.

Και προπαντώς, ανάγκη δεν έχω κανέναν.

Η μόνη μου ανάγκη ως Έλληνας της διασποράς, άρα δύο φορές Έλλην, είναι να δω επιτέλους να έχει έναν ισχυρό λόγο στην βουλή, ένας άνθρωπος με ήθος, με εντιμότητα, με συνέπεια και με αγάπη, για την πατρίδα και τον λαό.

Φθάνουν τα λαμόγια πια.

Φθάνουν οι απατεώνες «πολιτικοί»

Που δεν έρχονται για να υπηρετήσουν τον λαό. Μα τους Εβραίους Χαζάρους της «Νέας Τάξης Πραγμάτων»

Που αυτοί είναι ουσιαστικά οι εντολείς τους. Φθάνουν πια οι εναλλαγές από τον έναν απατεώνα στον άλλο.

Δεν τους χορτάσαμε πλέον;

Ξέρω πως κάποιοι πιθανόν να αντιταχθούν, να διαφωνήσουν μαζί μου.

Εάν όμως αφήσουν τη λογική να πάρει θέση, κι όχι την κομματο-λαγνοία, θα δουν πως άλλο πιο κει, η «βαλίτσα» δεν πάει.

Πως όλα αυτά τα σκατόψυχα πολιτικά λαμόγια, που κουβάλησαν τέσσερα εκατομμύρια λάθρο στη χώρα, μας τελείωσαν και σαν λαό και σαν Έθνος.

Με τον έντιμο αυτόν άνθρωπο, τον σπουδαίο Έλληνα και καλό Χριστιανό, τον Νίκο Παπαδόπουλο, μιλήσαμε πριν δέκα λεπτά στο τηλέφωνο.

Και μιλήσαμε για πάνω από μια ώρα.

Είναι Θεσσαλονίκη τώρα, στην έδρα του.

Την Πέμπτη θα κατέβει Αθήνα.

Μεγάλη εμπειρία για μένα, η κουβέντα μου μαζί του.

Ένας ήρεμος άνθρωπος, γαλήνιος, συναρπαστικός, καλλιεργημένος, με ανεπτυγμένο πολιτισμό.

Αυτός του ο πολιτισμός και η πίστη του στον Θεό, είναι που ανέδειξαν την τόλμη του και τις πολιτικές του προθέσεις, όταν μπήκε μέσα στο άνδρο εκείνο της υποτιθέμενης τέχνης και πέταξε κάτω τις βέβυλες εικόνες.

Που θα μιλήσουμε σύντομα και γι αυτό…

Ένας άνθρωπος πράος, γαλήνιος, με πολύ σωστές θέσεις, που κερδίζει κάθε συνομιλητή του.

Κι εδώ θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω τις δυο φίλες, που μου τον γνώρισαν.

Την γνωστή και καταξιωμένη εικαστικό, την Βασιλική, Arthome Vasiliki Xiraki και την υπέροχη κυρία Andriana Gerouli…

Στηρίζω λοιπόν ανεπιφύλακτα τον «Ελληνικό Παλμό» και τον υπέροχο αυτόν άνθρωπο, τον Νίκο Παπαδόπουλο και την γλυκιά σύζυγο του, που και με αυτή μίλησα.

Θεωρώντας τον πια, ως την μοναδική ελπίδα που έχουμε για ένα καλύτερο αύριο. Κι εσύ που κάπου έχεις τους όποιους ενδοιασμούς σου, πριν μου γράψεις, ξανά σκέψου το.

Υπάρχουν άλλα περιθώρια ευτελισμού και πειραματισμών;

Υπάρχουν;

Σε ρωτάω…

Θέλουμε κι άλλα λαμόγια γαλάζια, πράσινα, κόκκινα, ρόζ; Αν ναι, είμαστε σε απόσταση μεγάλη.

Έτη Φωτός μας χωρίζουν.