Μανιφέστο Εναντίον της Νάρκωσης
Της Λιλικα Αρανακη
Πίνουν Λάσπη και Λένε «Ευχαριστώ»
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μέσα στον βούρκο τόσο πολλά χρόνια, ώστε στο τέλος παύουν να τον βλέπουν.
Η σαπίλα γίνεται περιβάλλον.
Η ασχήμια γίνεται συνήθεια.
Η σιωπηλή δυστυχία βαφτίζεται «ζωή».
Η σαπίλα γίνεται περιβάλλον.
Η ασχήμια γίνεται συνήθεια.
Η σιωπηλή δυστυχία βαφτίζεται «ζωή».
Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν.
Είναι ότι κάποια στιγμή κουράζονται να πολεμούν αυτό που τους πνίγει και αποφασίζουν να το ονομάσουν φυσιολογικό.
Είναι ότι κάποια στιγμή κουράζονται να πολεμούν αυτό που τους πνίγει και αποφασίζουν να το ονομάσουν φυσιολογικό.
Έτσι γεννιέται η πιο επικίνδυνη μορφή παρακμής:
όταν ο άνθρωπος δεν αντιστέκεται πια στη φυλακή του, αλλά αρχίζει να τη διακοσμεί.
Βάζει όμορφες κουρτίνες στη μοναξιά.
Ακριβά ρούχα στην εσωτερική αποσύνθεση.
Ψεύτικα χαμόγελα πάνω σε εξαντλημένες ψυχές.
Και μετά πείθει τον εαυτό του ότι αυτό είναι ευτυχία.
Μα δεν είναι ευτυχία.
Είναι προσαρμογή στον βούρκο.
Για να παραδεχτεί κάποιος ότι ζει μέσα στη σαπίλα, πρέπει πρώτα να καταρρεύσει το προσωπικό του αφήγημα.
Πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό του χωρίς δικαιολογίες και να πει:
«Ναι.
Συμβιβάστηκα.
Φοβήθηκα.
Σιώπησα εκεί που έπρεπε να φωνάξω.
Έμεινα εκεί που έπρεπε να φύγω.
Μίκρυνα για να χωρέσω σε ζωές που δεν με χώραγαν.»
Συμβιβάστηκα.
Φοβήθηκα.
Σιώπησα εκεί που έπρεπε να φωνάξω.
Έμεινα εκεί που έπρεπε να φύγω.
Μίκρυνα για να χωρέσω σε ζωές που δεν με χώραγαν.»
Και αυτό απαιτεί τρομακτικό θάρρος.
Γιατί η αλήθεια δεν έρχεται πάντα σαν λύτρωση.
Πολλές φορές έρχεται σαν γκρέμισμα.
Πολλές φορές έρχεται σαν γκρέμισμα.
Γκρεμίζει σχέσεις χωρίς αγάπη.
Οικογένειες που στηρίζονται μόνο στη συνήθεια.
Φιλίες από συμφέρον.
Ρόλους που φορέθηκαν τόσα χρόνια ώστε έγιναν δέρμα.
Καθημερινότητες που επιβιώνουν μόνο επειδή κανείς δεν τολμά να τις αμφισβητήσει.
Οικογένειες που στηρίζονται μόνο στη συνήθεια.
Φιλίες από συμφέρον.
Ρόλους που φορέθηκαν τόσα χρόνια ώστε έγιναν δέρμα.
Καθημερινότητες που επιβιώνουν μόνο επειδή κανείς δεν τολμά να τις αμφισβητήσει.
Έτσι, οι περισσότεροι διαλέγουν το ψέμα.
Όχι επειδή δεν βλέπουν.
Αλλά επειδή βλέπουν και φοβούνται τις συνέπειες της αλήθειας.
Αλλά επειδή βλέπουν και φοβούνται τις συνέπειες της αλήθειας.
Και τότε αρχίζει η συλλογική νάρκωση.
Όλοι ξέρουν.
Κανείς δεν μιλά.
Κανείς δεν μιλά.
Κάθονται σε τραπέζια γεμάτα σιωπηλή δυστυχία και συζητούν για τον καιρό.
Κοιμούνται δίπλα σε ανθρώπους που δεν αγαπούν πια και το ονομάζουν «σταθερότητα».
Ξυπνούν κάθε πρωί σε ζωές που τους αδειάζουν και το ονομάζουν «υπευθυνότητα».
Μα η ψυχή γνωρίζει.
Το σώμα γνωρίζει.
Γι’ αυτό υπάρχουν μάτια κουρασμένα χωρίς λόγο.
Άνθρωποι θυμωμένοι χωρίς αιτία.
Καρδιές που δεν συγκινούνται πια.
Γιατί ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να ζει νεκρός εσωτερικά.
Ο βούρκος δεν επιβιώνει μόνο από τους διεφθαρμένους.
Επιβιώνει κυρίως από όσους βλέπουν και σωπαίνουν.
Επιβιώνει κυρίως από όσους βλέπουν και σωπαίνουν.
Από εκείνους που ονόμασαν τη δειλία «ωριμότητα».
Τον συμβιβασμό «ρεαλισμό».
Την παραίτηση «ηρεμία».
Την ψυχική εξάντληση «ενήλικη ζωή».
Τον συμβιβασμό «ρεαλισμό».
Την παραίτηση «ηρεμία».
Την ψυχική εξάντληση «ενήλικη ζωή».
Και φτάνει κάποτε η πιο τραγική στιγμή:
Ο άνθρωπος πίνει λάσπη και λέει «ευχαριστώ».
Ευχαριστώ για σχέσεις χωρίς αλήθεια.
Ευχαριστώ για κοινωνίες χωρίς ψυχή.
Ευχαριστώ για δουλειές που σκοτώνουν το πνεύμα.
Ευχαριστώ για ζωές τόσο άδειες, που χρειάζονται διαρκή θόρυβο για να μην ακουστεί το κενό τους.
Και όποιος τολμήσει να φωνάξει:
«Αυτό είναι βούρκος»,
γίνεται επικίνδυνος.
Γιατί η αλήθεια διαλύει τη νάρκωση.
Ξυπνά ανθρώπους που είχαν μάθει να κοιμούνται όρθιοι.
Ο άνθρωπος δεν φοβάται πάντα τον πόνο.
Πολλές φορές φοβάται περισσότερο την ελευθερία.
Πολλές φορές φοβάται περισσότερο την ελευθερία.
Γιατί η ελευθερία απαιτεί ευθύνη.
Απαιτεί ρήξεις.
Απαιτεί απώλειες.
Απαιτεί να εγκαταλείψεις ό,τι σε κρατούσε ασφαλή αλλά νεκρό.
Και οι περισσότεροι προτιμούν μια γνώριμη φυλακή από έναν άγνωστο ουρανό.
Όμως υπάρχει κάτι που ο βούρκος δεν μπορεί ποτέ να αντέξει:
Έναν άνθρωπο που ξύπνησε πραγματικά.
Γιατί όποιος έμαθε να αναπνέει καθαρό αέρα, δεν επιστρέφει εύκολα στη σαπίλα.
Δεν αντέχει πια τη λάσπη που κάποτε ονόμαζε ζωή.
Και τότε γίνεται απειλή.
Όχι επειδή φωνάζει.
Αλλά επειδή η ίδια του η ύπαρξη αποκαλύπτει το ψέμα όλων των άλλων.
Λιλίκα Άρνακη
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish