ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΜΠΟΛΙΑΣΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΑΣΟ. ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ .
Γράφει ο ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣΈνα σπάνιο πολιτιστικό μπόλιασμα ανάμεσα στην Ελευθερούπολη και στην Θάσο, μια συνάντηση – ομιλία με την συγγραφέα-πολιτικό επιστήμονα Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο χώρο του ΚΑΠΗ του Δήμου Παγγαίου με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας της μητέρας, κατόπιν πρόσκλησης στην Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου από την Πρόεδρο του ΚΑΠΗ Ελευθερούπολης Βασιλική Καζόλη.
Ήταν πραγματικά μια υπέροχη και σημαντική εκδήλωση, που διήρκησε δύο ώρες με παρόντα όλα τα μέλη του ΚΑΠΗ που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και παρακολούθησαν το συνολικό δρώμενο με αληθινή χαρά και δεκτικότητα.
Την εκδήλωση προλόγισε η Πρόεδρος του ΚΑΠΗ Ελευθερούπολης Βασιλική Καζόλη που παρουσίασε την ομιλήτρια, διαβάζοντας το βιογραφικό της.
Παρών στην εκδήλωση ήταν ο Δήμαρχος Παγγαίου Φίλιππος Αναστασιάδης που παρέμεινε σε όλη την διάρκεια της εκδήλωσης και προσέφερε στην εκλεκτή καλεσμένη ένα συλλεκτικό βιβλίο του Δήμου Παγγαίου και ένα τοπικό κρασί, επαινώντας την για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον όλων μέσα από την ομιλία της.
Παρόντες στην εκδήλωση ήταν επίσης ο Γενικός Γραμματέας του Δήμου Γιώργος Καλλινικίδης, η Αντιδήμαρχος της Κοινωνικής Υπηρεσίας Ζωή Απαζίδου, η Προϊσταμένη της Κοινωνικής Υπηρεσίας Ζωή Θωμαΐδου, ο πρώην Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καβάλας Γιώργος Χεριστανίδης και ο τ. Προϊστάμενος Τμήματος Έργων και Εφαρμογών Κωνσταντίνος Παυλίδης.
Άξιοι συγχαρητηρίων είναι και τα μέλη του Δ.Σ. του ΚΑΠΗ, καθώς και το προσωπικό του για την πρόταση και υλοποίηση της εκδήλωσης, στους οποίους η Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου δώρισε βιβλία του πατέρα της, Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Ι. Διαμαντόπουλου, μαζί με το συλλεκτικό CD του «Προφητείες και Ωδές». Τα ίδια βιβλία δώρισε επίσης και στον Δήμαρχο Παγγαίου.
Στο τέλος της εκδήλωσης, η Πρόεδρος του ΚΑΠΗ και τα μέλη του Δ.Σ. ξενάγησαν την ποιήτρια στις εγκαταστάσεις του πραγματικά υποδειγματικού χώρου του ΚΑΠΗ Ελευθερούπολης, ενώ προσφέρθηκαν κεράσματα και λουλούδια τόσο στην ίδια όσο και στους παρευρισκόμενους. Αμέσως μετά παρατέθηκε γεύμα στο ονειρικά γραφικό μέρος «Δύο Βρύσες». Η Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου επεσήμανε μεταξύ άλλων :
» Θα ήθελα προσωπικά να ευχαριστήσω τόσο την Πρόεδρο όσο και τα μέλη του ΚΑΠΗ, το Δ.Σ. και τον Δήμαρχο για τον φιλόξενο τρόπο με τον οποίο με δέχτηκαν. Όλοι μαζί και σε συνεργασία έκαναν να μοιάζει ο τόπος τους, η Ελευθερούπολη, με μια όαση ανθρωπιάς ξεχασμένης. Η δε ομορφιά του τοπίου της, ένα τοπίο που σε αγκαλιάζει κυκλικά και σε κλείνει από όλες τις μεριές με τα πεύκα της, το πράσινο της, τις κατακόκκινες παπαρούνες της αλλά και τα ακοίμητα αηδόνια της που καταμεσήμερο ακούγονται από παντού, θα μου μείνουν για πολύ καιρό αξέχαστα. Μπράβο σας, γιατί στο πρόσωπό μου τιμήσατε όλους τους πνευματικούς ανθρώπους της ποίησης και της τέχνης έτσι ακριβώς όπως τους πρέπει.
Είστε όλοι άξιοι συγχαρητηρίων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο τέλος της επιστροφής μου στην Θάσο ένα ουράνιο τόξο στον ουρανό εμφανίστηκε ως σύμβολο ελπίδας και αναγέννησης.»
Απόσπασμα από την ομιλία-συνάντηση της Ανδρομάχης Διαμαντοπούλου με τα μέλη του ΚΑΠΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΗΣ – ΜΑΪΟΣ 2026.Κεντρικό πρόσωπο της ημέρας και της εκδήλωσης η Μάνα!:
»Αυτό που θα κάνουμε σήμερα σε αυτή την συνάντησή μας είναι στα αλήθεια πολύ σημαντικό και ελπιδοφόρο. Ευχαριστώ για την τιμητική πρόσκληση την οποία μου απηύθυνε η Πρόεδρος του ΚΑΠΗ Ελευθερούπολης, κυρία Βασιλική Καζόλη, με την οποίαν συνδεόμαστε με όμορφες γειτονικές παιδικές μνήμες μιας και η ίδια είναι από την Θάσο.
Αμέσως μόλις μου πρότεινε να έρθω ως ομιλήτρια στον όμορφο και προσεγμένο χώρο σας με θέμα τη Γιορτή της Μητέρας, ένιωσα ότι αυτή η συνάντηση-ομιλία θα είναι ένα πολιτιστικό μπόλιασμα το οποίο θα φέρει κοντά, ακόμη πιο κοντά, την Ελευθερούπολη με την Θάσο. Ευχαριστώ την Πρόεδρο που διάβασε ένα μέρος από το βιογραφικό μου αλλά εγώ εδώ σήμερα ήρθα να μιλήσω κυρίως σαν μάνα, με θέμα την μάνα βέβαια, σε ένα κοινό από μάνες, γιαγιάδες που δεν είναι τίποτε άλλο από διπλές μάνες, φορτωμένες με κούραση, πόνους στα γόνατα, τυχόν κοίλες και ρυτίδες. Ευχαριστώ που στην παρέα μας έχουμε και άνδρες, και μέλη από το ΔΣ καθώς και τον Δήμαρχο Παγγαίου κύριο Φίλιππα Αναστασιάδη Και εύχομαι η συζήτηση που θα ακολουθήσει να καρπίσει τα λόγια μου σε κάποιες από τις ψυχές που θα με ακούσουν.
Σήμερα ας πούμε επιτέλους τις κρυμμένες τις λέξεις που ποτέ δεν είπαμε. Κι αν δεν προλάβαμε να πούμε στην δική μας μάνα ακόμη το ‘Σ’αγαπώ’, ας της το πούμε όσο αυτή είναι ακόμη ζωντανή.
Στις μέρες μας έχουμε μία μεγάλη λατρεία στη λέξη ‘μεγάλα’ γι’αυτό δεν έχουμε απλά σπίτια αλλά θέλουμε σπίτια μεγάλα, δεν έχουμε απλά αμάξια αλλά θέλουμε αμάξια μεγάλα, θέλουμε καταθέσεις μεγάλες, πραγματικά έχουμε μία μανία με τη λέξη ‘μεγάλα’. Μεγαλεπήβολα σχέδια, μεγάλες φιλοδοξίες, θέλουμε να πάμε ταξίδια μακρινά και μεγάλα, δεν βολευόμαστε με τα κοντινά. Ένα πράγμα δεν θέλουμε μεγάλο. Σε ένα πράγμα είμαστε φοβικοί, στην αγάπη. Στην αγάπη είμαστε μικροί. Αγαπάμε πολύ, πάρα πολύ, μόνο τον εαυτό μας. Στην αγάπη συμβιβαζόμαστε με το ελάχιστο, το λίγο, το γρήγορο και το φθηνό. Έχουμε σπίτια μεγάλα. Πείτε μου όμως, τους χώρους μας τους γεμίζουμε με αγάπη, με χαμόγελο, με θυσία, με αφοσίωση? Έχουμε χέρια, ναι, έχουμε χέρια, πείτε μου όμως τι τα κάνουμε? Μήπως τα έχουμε μόνο για να δείξουμε τον άλλο, να τον κρίνουμε, να τον κατακρίνουμε ή ακόμη κι αν χρειαστεί να τον χτυπήσουμε, να τον πονέσουμε? Ναι, έχουμε χέρια. Πόσο καιρό, όμως, έχουμε ν’ αγκαλιαστούμε? Πόσο φτωχοί είμαστε μακριά από την αγάπη! Μακριά από την αγάπη, κόλαση. Χανόμαστε μέσα σε σχέσεις ξώριζες, επιφανειακές, εγωκεντρικές. Μόνο μία αγάπη είναι μεγάλη και σίγουρη. Η αγάπη αυτή που μας δίνεται από την μάνα μας, τον πρώτο πυρήνα μας, το πρώτο κύτταρό μας. Η αγάπη της μάνας ξεχύνεται όλη επάνω μας σαν μανδύας προστασίας γιατί η μάνα, μας αγαπάει παράλογα και άλογα, είτε είμαστε όμορφοι είτε είμαστε άσχημοι, είτε είμαστε κομψοί, είτε είμαστε χονδροί, η μάνα μας σκεπάζει με τον μανδύα της.
Θα σας πω κάποια ποιήματα για να νιώσετε το πώς νιώθει η μάνα. Το πρώτο το αφιερώνω σε όλες τις μωρομάνες, αυτές που έχουν παιδιά μες την κοιλιά και αυτές που έχουν παιδιά στο Δημοτικό και τα’χοιυν ακόμη στην αγκαλιά τους. Είναι το ‘Σχοινάκι’, γραμμένο πολλά χρόνια πριν για την μοναχοκόρη μου.
ΤΟ ΣΧΟΙΝΑΚΙ
Ότι Αφήνεις πίσω Σου…
κάλτσες πεταμένες,
απ’την ανάποδη μια μπλούζα,
γυμνές κούκλες, ντουλάπια σεισμογενή.
Ότι Αφήνεις πίσω σου
ένα Σχοινί!
Σχοινάκι χαριτωμένο όπως το μαρτιάτικο
που με δένει μαζί Σου Αόρατα·
Να σου σηκώνω τις κάλτσες
να σου γυρίζω την μπλούζα απ’την καλή
να σου ντύνω τις κούκλες
να σου φτιάχνω τα ντουλάπια απ’την αρχή…
Ότι Αφήνεις πίσω Σου…
μια παιδικότητα
κι ένα αόρατο μικρό σχοινάκι!
Και πόσο γρήγορα στ’αλήθεια μεγαλώνουν τα καμάρια μας. Για πείτε μου! Ακούστε το ποίημα ‘Τα παιδιά μας’.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
Τα παιδιά μας· μέχρι να τ’ αγκαλιάσουμε ,
αυτά μεγαλώνουν!
Αλλάζουν, παίρνουν χίλιες μορφές, ψηλώνουν,
κρατς και κρουτς σαν το καρπούζι την νύχτα γιγαντώνουν·
την μέρα φουσκώνουν σαν ψωμί, μορφοποιούν την ύλη που τους δόθηκε,
την μετασχηματίζουν σε πνεύμα!
Διαλέγουν τον δικό τους δρόμο
όσο κι’ αν εμείς θέλουμε να περπατήσουν
στον δρόμο που εμείς τους στρώνουμε…
Aυτά αφήνουν τον δρόμο των ροδοπέταλων
και πάνε με τον δικό τους τρόπο, απ’ το δικό τους μονοπάτι,
στενό πολλές φορές και κακοτράχηλο….
Βέλη που ρίχνονται μόνα τους , αν και φύγαν απ’ το ίδιο τόξο,
σε άλλους Στόχους…
Ακολουθούν μια ξέχωρη ζωή απ’ την δικιά μας
μ’ άλλους σταθμούς και θέες.
Κι έτσι πιάνεις ένα μικρό χεράκι, που από μια σταλιά, γεμίζει κρέας
κι από κει που δεν ήξερε να πιάνει·
γραπώνει,
γεμίζουν οι φάλαγγες ο αντίχειρας, ο δείκτης ο παράμεσος
γίνεται χέρι με γραμμώσεις και γραμμή ζωής άγνωστης…
Κι έτσι ένα ποδαράκι, γίνεται πόδι δυνατό, που τρέχει,
πατάει, κλωτσάει, αναπαύεται
κι έτσι ένα τρυφερό πόδι, γεμίζει τρίχες
κι αντρειώνεται!!
Τί μαγικός μετασχηματισμός, είναι αυτός· σιγανός, σταθερός,
αναπότρεπτος κι όλος μόνος του,
χωρίς ούτε ένα μαγικό ραβδάκι!
Τα παιδιά μας· μέχρι να τ’ αγκαλιάσουμε,
αυτά μεγαλώνουν …
από μας περιμένουν μονάχα ένα φύσημα Ζωής.
Ένα φύσημα του Αιόλου! Φεύγουν!
Στα ταξίδια της Ζωής…
Και τί είναι άλλο η μάνα και ιδιαίτερα η Ελληνίδα μάνα από ένα χρυσό πάπλωμα που τα κρύβει όλα, όσες αδυναμίες κι αν έχει το παιδί της.
ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ
Είναι ν’ απορεί κανείς με τις τόσες μεταμφιέσεις μου!
Κάποιες φορές γίνομαι βελέντζα, μαλακιά, μαλλιαρή
όλο κρόσσια, αφράτη….
Άλλες φορές πάλι γίνομαι ριχτάρι,
ρίχνομαι πάνω σε σκληρές επιφάνειες και τις ομορφαίνω!
Αρκετές είναι οι φορές, που γίνομαι πατάκι του χωλ
μαζεύω όλες τις Σκόνες ….
Άλλες πάλι φορές μετατρέπομαι σε χαλάκι του μπάνιου
μαζεύω τα Νερά
και είναι τότε· που γίνομαι βαριά,
σαν χαλί πλυμένο, ασήκωτη ….
Είναι τότε, που γίνομαι Χρυσή!
Γίνομαι το «Χρυσό το Πάπλωμα»
που μέσα του σκεπάζει την κάθε ατέλεια.
Μεγάλη η ευθύνη της μάνας για τα χάλια του σημερινού κόσμου, γι’αυτόν τον άκαρδο και άσπλαχνο κόσμο που έχουμε δημιουργήσει, δεν φταίνε μόνο οι άβουλοι πολιτικοί που έχουμε ούτε η αφωνία των ιερέων αλλά φταίνε με πρωταγωνιστικό ρόλο και οι μάνες.
Με τί αξίες έχουμε γαλουχήσει τα σημερινά παιδιά? Τους έχουμε πει συμβουλές όπως το ν’αφήνεις πίσω σου, παιδί μου, τ’άρωμά σου?
ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ!
…Ν’αφήνεις πίσω σου, παιδί μου
το Άρωμά Σου, το Άρωμά Σου, ν’Αφήνεις!
Δεν φτάνουν μονάχα τα Λόγια!
Κάποιες φορές δεν φθάνουν, μήτε τα Έργα!
Μες την ποδιά σου, μια θάλασσα λευκές Ροδοδάφνες,
να προσφέρεις,
να κρατάς σαν ντελικάτη πεταλούδα,
μες τις χούφτες, την Αθωότητά Σου!
Και μην ξεχνάς να αφήνεις πάντα πίσω, το Άρωμά Σου,
την ευωδιά σου παιδί μου
με γράμματα Αγάπης, να την στέλνεις,
Αγάπης γάργαρης, σαν το τρεχούμενο νερό της ρεματιάς
Την Αύρα Σου, πάντοτε Φωτεινή να την προσφέρεις,
φωτεινή σαν όραμα,
σαν λευκή οπτασία αραχνούφαντη να την προσφέρεις,
και να Φεύγεις, να Φεύγεις Όχι στα Δύσκολα,
στα Επικίνδυνα να Φεύγεις,
τότε που μπορούν να σου θρυματίσουν, κάτι,
από τα ντελικάτα φτερά της πεταλούδας,
που’χεις κρυμμένη, μέσα στα χέρια Σου….
Κάποιες φορές δεν φτάνουν τα Λόγια,
μήτε τα Έργα!
Χρειάζεται ν’αφήνεις πίσω Σημάδια,
να βρίσκεις τον δρόμο, να επιστρέφεις πίσω,
σ’ότι ονόμασες Ιθάκη Σου!
Να Φεύγεις, δίχως να δειλιάζεις,
να επιλέγεις αυτό που είναι Αρκετό για Σένα
αυτό που είναι Δυνατό για Σένα!
Πρόσθετα στολίδια να μην θέλεις,
να ξέρεις παιδί μου, μες την Αφαίρεση, τι θα κρατήσεις!!!
Μην χαθείς μέσα στο είδωλό Σου, σαν τον Νάρκισο,
μην χαθείς !
Μάταια είναι παιδί μου, όλα τ’ Ανθρώπινα, Μάταια!!!
Να μένει η ανασεμιά, η ευωδιά Σου.
Και μην φοβηθείς να στάξεις, σε όλες τις ψυχές των ανθρώπων
από το Μύρο, που σου’χω πει να κρατήσεις!…
Να βαραίνει ο Ίσκιος Σου, παιδί μου, να βαραίνει,
δίχως να είναι απαραίτητη, η παρουσία Σου,
ν’ακούγεται ο αντίλαλος της φωνής Σου,
δίχως εσύ να μιλάς!!!,
Αρκεί η ομιλία σου, να είναι καθαρή,
κι ο Αντίλαλός σου, μες το φαράγγι, θ’απλωθεί,
μακρόσυρτος και επαναλαμβανόμενος!
Θα πολλαπλασιαστεί η Φωνή σου, δίχως Εσύ να μιλάς!
Και μην ξεχάσεις, αυτό που’χουμε πει πολλές φορές,
να βοηθάς όπως τον Καλό Σαμαρείτη,
και στον Θυμό Σου, μη ξεχάσεις να μονολογείς,
«Ου γαρ Οίδασι τι ποιούσι,…Ου γαρ Οίδασι…»
Και να είσαι πάντα Έτοιμη…,μην σβήσει η Λαμπάδα σου παιδί μου,
μην σβήσει!…
Δεν φτάνουν μόνο τα Λόγια, κάποιες φορές δεν φτάνουν μήτε τα Έργα.
Ν’αφήνεις πίσω σου παιδί μου, τ’άρωμά Σου,
τ’άρωμά Σου, ν’αφήνεις!
Aπό τον δύσκολο δρόμο να πηγαίνεις, την στενή πύλη,
Να ευλογείς την Μακρά πορεία!
Στρατοκόπος να είσαι, μα και Στρατηλάτης!
Τότε παιδί μου θα φύγω… ήσυχη!»
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish