vima365

…Σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια, σίγησε και αυτή η φωνή. Αυτή η γεμάτη μελωδία φωνή.

Η γεμάτη αγάπη, αφοσίωση και δοξασία, προς τον Κύριο και Θεό της, φωνή.

Ναι, αυτή η φωνή, της δημοφιλέστερης και πλέον ακριβοπληρωμένης Ελληνίδας τραγουδιστριας. Της Μαίρης Αλεξόπουλου.

Που στα 38 της χρόνια, μόλις εκείνο το φορτηγό, στην Αγία Μαρίνα, της Βάρκιζας, σκότωσε την 18χρόνη κόρη της, παράτησε τα πάντα.

Φήμη, πλούτη, φώτα, λάμψη, δόξα, όλα.

Και κλείστηκε στον εαυτό της. Αφοσιώθηκε στον Θεό κι έγινε η Μοναχή Θεονύμφη.

Όπου το παλάτι εκείνο, της χλιδής, με τα 9 στρέμματα κήπο, που είχε στο Κορωπί, ως έπαυλη της, το μετέτρεψε σε ησυχαστήριο.

Ένα απλό και φιλόξενο ησυχαστήριο, με τον περίλαμπρο ναό του, που έχτισε η ίδια, με τα δικα της λεφτά.

Δημιούργησε χώρους προσευχής, χώρους φιλοξενίας, χώρους συνάθροισης, τα πάντα.

Και δόθηκε ολοκληρωτικά, με την ψυχή και με το σώμα της, στον Κύριο, όπου του αφοσιώθηκε στο υπόλοιπο της ζωής, να τον υπηρετήσει.

Ένας αληθινός άγγελος. Την γνώριζα από την περίοδο της κοσμικής της ζωής. Από την εποχή της δόξας, του πλούτου των θαυμαστών, των σουξέ τραγουδιών της, που τα έπαιζαν τα ραδιόφωνα κι οι τηλεοράσεις.

Την έζησα κι ως μοναχή. Εμπειρία ζωής πραγματικά. Κι αυτά όλα που έχω ζήσει στο πλευρό της, που να χωρέσουν σε 200- 300 λέξεις.

Τόμοι χρειάζονται. Πέρασαν κιόλας τρία χρόνια, που η Θεονύμφη δεν είναι εδώ… Μη φανταστείτε πως μόνος το θυμήθηκα.

Με ημερομηνίες, το έχω ξαναπεί, δεν τα πάω καλά. Εάν δεν ήταν η Γεωργία Χαχλιουτάκη που έχει την ευλογία της Γερόντισσας και ήταν χρόνια στο πλευρό της αφοσιωμένη, το κειμενάκι αυτό, αγάπης και χαιρετισμού, δεν θα υπήρχε.

Τρία χρόνια τώρα, η ακούραστη Γεωργία μου το θυμίζει. Και κάθε φορά, πλάι στην υπενθύμιση, μου ξεδιπλώνει πτυχές μνήμης, με την Θεονύμφη, που θα μου χρειαστούν για το βιβλίο που θα γράψω.

Τα τελευταία κάμποσα χρόνια, η Γεωργία ήταν στο πλευρό της Γερόντισσας.

Τη βοηθούσε στο μαγείρεμα, στο συμμάζεμα, στη φροντίδα του κήπου, στα πάντα. Και προσευχόνταν μαζί Της.

Η υπέροχη εκείνη φωνή, που στα κοσμικά της χρόνια, χτυπούσε την μία επιτυχία πίσω από την άλλη, η Γερόντισσα την είχε πλέον προσφέρει, στους ύμνους και τους ψαλμούς.

Είπαμε και χθές πολλά με την Γεωργια.

Για το μεγαλείο ψυχής, της Θεονύμφης, για τις αρετές της σαν άνθρωπος. Και για τα παράπονα τα πολλά που είχε και της δηλητηρίαζαν την ψυχή.

Είχε πόνο βαρύ με αυτά τα ρασοφόρα σκιάχτρα, που τη τριγύριζαν. Και την κατέτρωγαν σαν το σαράκι.

Γιατί επωφθαλμιούσαν να της φάνε την περιουσία. Εκείνο το παλάτι των 750 τετραγωνικών μέτρων. Μέσα στα 9 στρέμματα κήπο. Με τον τεράστιο ναό, τον πλούσιο σε εικονογράφιση.

Που μόνο μια απο αυτές είχε κοστίσει 76.000 ευρω. Όπως και το άλλο κτήμα με τις εγκαταστάσεις του και τον ναό, στο Μαρμάρι.

Που το προόριζε για την άλλη της κόρη, που ζει στην Πάργα.

Αυτή, την αφιερωμένη στο έργο της περιουσία, έβαλαν στο μάτι τα κοράκια.

Που στο τέλος, αφού της πριόνισαν τη ζωή και την έστειλαν στον άλλο κόσμο, της έφαγαν κι όλη αυτή την αμύθητη περιουσία.

Ο τράγος αυτός, ο σκατόψυχος. Τα λέμε με την φίλη μου την Γεωργία. Τα λέμε και κλαίμε.

Κάποια στιγμή, θα τα γράψω για να ξέρει ο κόσμος, πως λειτουργούν κάποιοι από το…»ευσεβές» και απέραντα ευτελές παπαδαριό.

Τελευταία της είχαν στείλει και τρεις «καλόγριες»- κατασκόπους, τάχα για να την βοηθάνε.

Τρία άθλια UFO που παρουσία μου, παρουσία της Αναστασίας, του Μιχαλη, κι άλλων, της φερόντουσαν με πολύ κακό υφος, με αγένεια, σα σκουπίδι.

Την αντιμετώπιζαν με απόλυτη περιφρόνηση, κάνανε ότι ήθελαν, μέσα στη ησυχαστήριο της Θεονύμφης. Πάρτι γινόνταν εκεί.

Με την Γερόντισσα ανίσχυρη και φοβισμένη.

Είχα πάρει τον αρχιεπίσκοπο τηλέφωνο και του τα είπα. Μου είχε πει: -«Θα το μεριμνήσω».

Τίποτα δεν είχε γίνει. Κόρακας κοράκου βγάζει μάτι; Ώσπου η υγειέστατη Θεονύμφη, με την αμυδρή καρδιακή αρυθμία, έφυγε στο κρεββάτι ενός νοσοκομείου με αμφιβόλου κύρους ιατρική γνωμάτευση.

Ας είναι καλά εκεί επάνω, ο άγγελος αυτός.

Η υπέροχη αυτή φίλη όλων μας.

Κι ευχαριστώ την Γεωργία, που για μια φορά ακόμα μου θύμισε την ημέρα, που η καρδούλα αυτή, σταμάτησε την μελωδία του ρυθμού της.