Ποίηση : Δημητρης Τζουβαλης ΄΄ΑΝΑΘΕΜΑ ΄΄
Τα φώτα του πολιτισμού στον κόσμο τα χαρίσαμε,
κι ένα λυχνάρι μοναχό στην χώρα δεν κρατήσαμε.
Ανάθεμά σας υπουργοί σε χώρα μπανανία,
ανάθεμα πρωθυπουργοί, με λύσσα και μανία,
στον κόσμο πάνω πέφτετε και τον απομυζάτε,
απαίδευτο, απολίτιστο, παρία τον κρατάτε.
Και περπατάει δυστυχής με μέλλον ρημαγμένο,
χωρίς ελπίδα, έρμαιο και με χαμένο τραίνο.
Ανάθεμα αρχιερείς με το πολύ χρυσάφι,
ενός ξυπόλυτου Θεού που κράζει σας «νισάφι,
τον οίκο μου τον κάνατε λίκνο του εμπορίου,
και τον κοσμάκη στέλνετε στο στόμα του θηρίου,
του σκότους, του φανατισμού, και φόβου του θανάτου,
με το μυαλό του σφαλιχτό και φρόνημα προβάτου».
Κι εσείς ωραίοι δάσκαλοι, της χώρας πρωτοστάτες,
δούλους παιδιά μην φκιάχνετε, φκιάχτε επαναστάτες,
να πάρουνε στα χέρια τους της χώρας μας την μοίρα,
να φέρουν αναγέννηση και της χαράς τα μύρα…
ΑΝΑΡΜΟΣΤΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Ανάθεμά σας άρχοντες, όλοι σας σηκωθείτε,
μαζί με τους αφέντες σας να εξαφανιστείτε.
Κι εσείς που μαριονέτες σας τους έχετε βιαστείτε,
να φύγετε απ’ τη Χώρα μας να πα να γ@μηθείτε…
Φωτο: Δήμητρα Παρασχαράκη-Β
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish