Στον Λόρδο Ακτον αποδίδεται η ρήση: «Η εξουσία διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Ακριβώς επειδή οι δημοκρατίες αντιτάσσονται στο απόλυτο της εξουσίας, υποτίθεται πως σε αυτές ειδικά η διαφθορά είναι «κακόν» και ο έλεγχός της «καθήκον».

Ομως την ίδια στιγμή αναπτύσσεται ένα διπλό φαινόμενο. Αφενός η εξουσία, οι εξουσίες κυριαρχούν σε όλο και περισσότερες πτυχές της ζωής, επικαθορίζουν βαθμιαία (και ασφυκτικά) τα πάντα. Αφετέρου η εξουσία, οι εξουσίες λειτουργούν όλο και πιο αγκαλιασμένες με τον εαυτό τους. Σε κλειστό κύκλωμα. Η παρεοκρατία – αυτή είναι η καινούργια, η κυρίαρχη μορφή πολιτεύματος! Και σε τούτο, η ζεματισμένη σήμερα από τα σκάνδαλά της Νέα Δημοκρατία Καραμανλή ελάχιστα έχει διαφορετικά να δείξει από τις πιο στενάχωρες στιγμές της ύστερης φάσης του Εκσυγχρονισμού Σημίτη.

Υπό την έννοια αυτή θα ‘χει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δει κανείς αν στις 14 Ιανουαρίου – αύριο, στην ουσία! – θα προσέλθουν, όπως είναι προγραμματισμένο, σε δημόσια εκδήλωση που διοργανώνουν η Διεθνής Διαφάνεια και το ελληνικό τμήμα της, με τον αναιδή για τις εξουσίες και τους εξουσιαστές τίτλο «Κράτος και Διαφθορά. Πώς θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο», τόσο ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής όσο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου. (Μάλιστα ο ΓΑΠ παρεμβαίνει κατά το πρόγραμμα στην αρχή της ημέρας, ο ΚΚ στο κλείσιμο των εργασιών, ώστε να έχουν την πριγκιπική δυνατότητα όχι μόνο να μην ακούσουν ο ένας τον άλλο, αλλά ούτε και να διασταυρωθούν.)

Το ερώτημα αν όντως οι άνθρωποι που ανάλωσαν τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα σε καταγγελίες κατά της διαφθοράς θα παραβρεθούν σε μια δημόσια συζήτηση που εντάσσεται στην παγκόσμια καμπάνια εναντίον της, δεν οφείλεται μόνο στο ότι μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου υπόσχεται / απειλεί να βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη η προσβλητική όσο τίποτε υπόθεση Ζαχόπουλου. Οφείλεται και στη μνήμη: πράγματι, αντίστοιχη διοργάνωση της Διεθνούς Διαφάνειας επί Σημίτη είχε σνομπαριστεί ευθέως από την τότε κυβέρνηση (ενώ, την ίδια στιγμή, προσέρχονταν όχι μόνο σπόνσορες αλλά και βασικοί συζητητές οι μεγάλες κρατικοκρατούμενες ΔΕΚΟ, τα συνδικάτα, οι εργοδοτικές ενώσεις, δικαστικοί…), με ποιο – λέτε – επιχείρημα; Οτι η Διεθνής Διαφάνεια ήταν… ιδιωτικό σωματείο. Οτι δεν είχε τη σφραγίδα δωρεάς (και κύρους) του Δημοσίου, του Κράτους. (Οσοι είχαν συμβουλεύσει τον τότε πρωθυπουργό να μην ακούσει καν την κριτική, παρέβλεπαν βολικά ότι τη Διεθνή Διαφάνεια στήριζαν η Ευρωπαϊκή Ενωση, ο ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ).

Εκτοτε πολύ νερό κύλησε κάτω από τις γέφυρες. Πληθωρική «πολιτική ύλη» παρήχθη περί τη διαφθορά, τη διαφάνεια, την αντιδιαπλοκή – αλλά και πυκνή υποκρισία χρωμάτισε τα νερά. Να δούμε, λοιπόν, αν θα προσέλθει το πολιτικό σύστημα (που καθημερινά φθίνει). Αλλά και τι θα εισφέρει, όχι τόσο σε αποκηρύξεις και λεονταρισμούς, αλλά και σε πρακτικές ιδέες κατά της διαφθοράς.

Ισως αν ξεκινούσε η εξουσία να σπάει τον τόσο στενό εναγκαλισμό με τον εαυτό της, αυτό να ‘ταν το πρώτο βήμα…

https://www.tovima.gr/