Όταν ο Άνθρωπος Χάνεται Πίσω από τους Τίτλους
Απο την Λιλικα Αρνακη
Υπάρχει μια σκηνή που επαναλαμβάνεται. Ένας χορός ματαιοδοξίας, που όσο τον βλέπω, τόσο πιο πολύ με θλίβει — και όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο βαθιά με αηδιάζει.
Μιλώ για εκείνους που φορούν τα πτυχία τους σαν πανοπλία. Σαν μανδύα που υποτίθεται πως καλύπτει κάθε τους κενό. Για εκείνους που συσσώρευσαν τίτλους, μα αμέλησαν το πιο θεμελιώδες έργο: τη δουλειά με τον εαυτό τους.
Τους συναντάς και βλέπεις τον φόβο στα μάτια τους. Φόβο καλυμμένο πίσω από ασταμάτητη ροή λέξεων. Λέξεις για τα χαρτιά τους, για τις γνωριμίες τους, για τις «επιτυχίες» τους που μετριούνται σε υπογραφές, σφραγίδες και βιογραφικά.
Μιλούν ασταμάτητα. Όχι για να μοιραστούν γνώση. Αλλά για να επιβεβαιώσουν την αξία τους. Μια αξία που οι ίδιοι δεν βρήκαν ποτέ μέσα τους.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η ενσάρκωση μιας τραγωδίας. Όχι της τραγωδίας του να μην έχεις ευκαιρίες, αλλά της τραγωδίας του να τις έχεις, να τις κυνηγάς μανιωδώς — και να χάνεις στην πορεία την ψυχή σου.
Κρίνουν τους άλλους με βάση λίστες προσόντων. Με μια αριθμητική, ψυχρή λογική που δεν γνωρίζει από ηθική. Δεν γνωρίζει από καρδιά. Δεν γνωρίζει από ενσυναίσθηση.
Κι όμως… αν τους αφαιρέσεις τη «στολή» των τίτλων τους, αν τους ζητήσεις να μιλήσουν από μέσα τους, να σταθούν γυμνοί μπροστά στην αλήθεια του ποιοι είναι, τότε αποκαλύπτεται το πραγματικό τους μέγεθος: ένα κενό που αντηχεί από την απουσία ψυχικής εργασίας.
Τους λυπάμαι. Τους λυπάμαι βαθιά. Γιατί έχουν μορφωθεί, αλλά δεν έχουν ωριμάσει. Έχουν μάθει να φαίνονται, αλλά όχι να είναι. Έχουν μάθει να μιλούν, αλλά όχι να ακούν.
Δεν χρειάζομαι «ειδικούς» που έχουν ξεχάσει να είναι άνθρωποι. Δεν χρειάζομαι γνώση χωρίς σοφία. Δεν χρειάζομαι εξυπνάδα χωρίς τρυφερότητα.
Η πραγματική ποιότητα ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τα πτυχία του. Μετριέται με το βάθος της ψυχής του. Με την ικανότητά του να αγαπά, να πονά, να κατανοεί, να στέκεται δίπλα στον άλλον χωρίς να τον μικραίνει.
Μετριέται με το θάρρος του να κοιτάζει τις σκιές του και να δουλεύει μαζί τους.
Το μήνυμά μου είναι ηχηρό:
Έλεος.
Έλεος σε αυτή την εμμονή με τον τίτλο και όχι με την ουσία.
Έλεος στην ψυχή που χάνεται πίσω από ένα σωρό χαρτιά.
Έλεος σε αυτή την εμμονή με τον τίτλο και όχι με την ουσία.
Έλεος στην ψυχή που χάνεται πίσω από ένα σωρό χαρτιά.
Γιατί όταν ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος και γίνεται μια συλλογή από πτυχία, τότε η κοινωνία μας έχει ήδη χάσει το πιο πολύτιμο αγαθό της.
Την ανθρωπιά.
Λιλίκα Άρνακη
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish