Η Επανάσταση της Δίψας για Ζωή …
Απο την ΛΙΛΙΚΑ ΑΡΝΑΚΗ
Καθισμένη μέσα στη βοή της Θεσσαλονίκης, νιώθω συχνά μια πίκρα για το πώς οι άνθρωποι παραδίδονται τόσο εύκολα. Μια κοινωνία ευνουχισμένη, κουρασμένη, φοβισμένη. Με την πρώτη δυσκολία, εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας, αποστρεφόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Και τότε η ψυχή στεγνώνει.
Μα εγώ δεν μπορώ να το αποδεχτώ αυτό. Γιατί η ζωή δεν προσφέρεται για μισές καρδιές και ξεθωριασμένες επιθυμίες. Η ζωή θέλει πάθος. Θέλει φωτιά. Θέλει εκείνη τη μανία που κάνει τον άνθρωπο να σηκωθεί από το τραπέζι της παραίτησης και να πει:
«Όχι. Δεν τελείωσα ακόμα.»
Το σημείο μηδέν δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή.
Είναι ο λευκός καμβάς.
Είναι η στιγμή που μπορείς , επιτέλους ,να ξαναγεννηθείς.
Είναι ο λευκός καμβάς.
Είναι η στιγμή που μπορείς , επιτέλους ,να ξαναγεννηθείς.
Εγώ γράφω και ζωγραφίζω για να μην αφήσω τον εαυτό μου να πεθάνει μέσα στην αδράνεια. Για να δώσω ζωή σε αυτό που με καίει. Για να ξαναθυμίσω στον κόσμο ότι το όνειρο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η ίδια μας η ύπαρξη.
Γιατί η μεγαλύτερη αμαρτία στη ζωή
είναι να επιτρέπεις στους άλλους να σου σβήσουν τη φλόγα.
είναι να επιτρέπεις στους άλλους να σου σβήσουν τη φλόγα.
ΓΛΥΠΤΟ ΜΟΥ
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish