vima365

Η Δική Μου Κραυγή ………. Της Λιλίκας Άρνακη

Η Δική Μου Κραυγή ……….

Της Λιλίκας Άρνακη

Πάντα ένιωθα έναν παράξενο βόμβο μέσα μου. Μια εσωτερική ανησυχία, έναν παλμό που δεν με άφηνε να ανασάνω, ειδικά όταν άκουγα ανθρώπους να μιλούν χωρίς να ακούν. Ζούσα σε έναν κόσμο όπου οι λέξεις είχαν χάσει το βάρος τους∙ όπου οι συζητήσεις είχαν καταντήσει μονόλογοι, απόπειρες επιβολής αντί για ουσιαστική επικοινωνία. Παρατηρούσα τους γύρω μου και ένιωθα όλο και πιο ξένη μέσα σε μια κοινωνία που είχε ξεχάσει να νιώθει.

Έβλεπα ανθρώπους να πεινούν και άλλους να γελούν με ανέμελη αφθονία. Αυτή η αντίθεση τρυπούσε τη ψυχή μου. Η αδικία και η ανισότητα είχαν γίνει σκηνικό της καθημερινότητας, κι η απάθεια των ευνοημένων απέναντι στον πόνο του διπλανού ήταν ένα βάρος που κουβαλούσα σαν δικό μου. Πώς χωράει τόση αντίφαση στον ίδιο δρόμο, στην ίδια πόλη, σε μια κοινωνία που κάποτε μιλούσε για αλληλεγγύη;

Για χρόνια προσπαθούσα να ερμηνεύσω τις μύχιες σκέψεις των «κατακτητών». Κι όταν λέω «κατακτητές», δεν εννοώ μόνο αυτούς που κρατούν όπλα. Μιλώ για συστήματα, ιδεολογίες, οικονομικές δυνάμεις, ακόμη και άκαμπτες πεποιθήσεις που φυλακίζουν τον άνθρωπο. Προσπαθούσα να μπω στο μυαλό αυτών που διαμορφώνουν τις ζωές των πολλών∙ να δω πώς δικαιολογούν πολιτικές που συνθλίβουν, κανόνες που αποκλείουν, αφηγήσεις που αποπροσανατολίζουν. Όσο περισσότερο κατανοούσα, τόσο μεγάλωνε το χάσμα ανάμεσα στη λογική και την πραγματικότητα.

Μα το πιο απογοητευτικό ήταν η σιωπή. Η απουσία αντίδρασης. Η παραίτηση που απλώθηκε σαν σύννεφο πάνω απ’ την κοινωνία. Οι άνθρωποι είχαν κουραστεί. Είχαν πάψει να διεκδικούν. Να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν κάτι. Κι εκεί, κάτι ράγισε μέσα μου. Η φωνή που μέχρι τότε ήταν απλός ψίθυρος, μετατράπηκε σε βροντερή, ακατάσχετη κραυγή.

Μια κραυγή για να ξυπνήσει το κορμί — όχι μόνο το σώμα, αλλά η συλλογική συνείδηση. Για να σηκωθεί όρθια ξανά, να αποτινάξει τον λήθαργο και τον φόβο. Να σταθεί απέναντι σε ό,τι εισβάλλει και κατακτά: εξωτερικούς εχθρούς, άδικα συστήματα, αλλά και την δική μας εσωτερική αδράνεια.

Αυτή η κραυγή λέει:
Άνθρωπε, σπάσε τις αλυσίδες. Μπορείς.

Οι αλυσίδες δεν είναι πάντα ορατές. Είναι φτιαγμένες από φόβο, ενοχή, προσδοκίες, οικονομική πίεση, απογοήτευση. Κι όμως, είναι αλυσίδες. Και σπάνε.

Μην παρακαλάς∙ βγάλε την κραυγή σου.
Όχι από θυμό, αλλά από αξιοπρέπεια.
Η ελευθερία δεν χαρίζεται. Κατακτιέται.

Δεν θα περάσουν οι εκβιασμοί — το ξέρω. Έχουμε λυγίσει πολλές φορές, αλλά δεν σπάσαμε. Η ιστορία μας διδάσκει ότι όταν ο λαός ενώνεται, κανένα σκοτάδι δεν είναι αρκετά δυνατό για να τον καταπιεί.

Πάνω απ’ όλα, να ’χουμε πίστη στο νου και στην ψυχή.
Ο νους φωτίζει∙ η ψυχή δίνει δύναμη.
Όταν αυτά τα δύο ενώνονται, ο άνθρωπος γίνεται ακατανίκητος.

Γιατί το έχω δει, το έχω νιώσει:
Ελεύθεροι είναι οι λαοί — όχι επειδή τους το επέτρεψαν, αλλά επειδή το πίστεψαν.

Και εγώ πιστεύω βαθιά ότι οι Έλληνες διαθέτουν και νου και ψυχή. Έχουν την κληρονομιά της σκέψης, τη δημοκρατία που γεννήθηκε από τα σπλάχνα αυτού του τόπου, την καρτερία και την αγάπη για την ελευθερία που δεν έσβησε ποτέ.

Η κραυγή μου δεν είναι απελπισία.
Είναι πίστη.
Πίστη στην ανθρώπινη φύση, στην αλλαγή, στην αξιοπρέπεια.

Είναι η δική μου κραυγή — για αφύπνιση, για δράση, για επιστροφή στην ουσία του ποιοι είμαστε.

Γιατί μόνο όταν σπάσουμε τις αόρατες αλυσίδες και βγάλουμε τη δική μας κραυγή,
θα ζήσουμε πραγματικά ελεύθεροι