Ακαδημία Πλάτωνος & Ελευσίνια Μυστήρια

Αμφικτύων(Κεφάλας Δ. Ευστάθιος) – 1/7/2012, εκ μέρους της αμφικτυονίας Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοΠλατωνικής Φιλοσοφίας «Ακάδημος».

Το 170 μ.α.χ.χ., οι Σαρμάτες κατέστρεψαν τον σε παμπάλαιους χρόνους και με την βούληση της Θέας Δήμητρας κατασκευασμένο στην Ελευσίνα ναό της, ο οποίος όμως ανοικοδομήθηκε από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα & Φιλόσοφο Μάρκο Αυρήλιο, που μυήθηκε κι ο ίδιος στα Μυστήρια της Ελευσίνιας Δήμητρας, της Κόρης Περσεφόνης και του Άδη/Πλούτωνα/Καταχθόνιου Διός. Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α’ προσπάθησε να τα καταργήσει, αλλά συνάντησε πολλές αντιδράσεις, οπότε συνεχίστηκαν μέχρι την εποχή του Βυζαντινού Χριστιανού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α’. Ο Θεοδόσιος Α’ ως αυτοκράτορας με διάταγμα το 392 μ.α.χ.χ. διέταξε το κλείσιμο όλων των ναών των Θεών, σε μια προσπάθεια να καταστείλει δια της βίας την αντίσταση των κατά τα πάτρια λατρεύονταν στην επιβολή του Χριστιανισμού ως κρατική και μόνη υπαρκτή θρησκεία της αυτοκρατορίας. Έτσι τα Ελευσίνια Μυστήρια εξαλείφθηκε το 396 μ.α.χ.χ, όταν ο Χριστιανός βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος μαζί με Χριστιανούς ιερείς & μοναχούς κατέστρεψε όλους τους ναούς της Ελευσίνας και θανάτωσαν όλο το ιερατείο. Το τέλος των Ελευσίνιων αναφέρεται από τον ιστορικό Ευνάπιο, ο οποίος είχε μυηθεί κι ο ίδιος στα Μυστήρια και είχε γίνει Ιεροφάντης. Τελευταίος νόμιμος Ιεροφάντης των πάναγνων της Δήμητρας, της Κόρης Περσεφόνης και του Πλούτωνα/Άδη/Καταχθονίου Διός Μυστηρίων φαίνεται από την σωζόμενη γραμματεία των Ελλήνων ότι είναι ο Ευμολπίδης Νεστόριος.

Ο Ευνάπιος στον βίο του Ιουλιανού μας αναφέρει εκτός των άλλων και τα εξής :

«Όταν τελείωσε τις σπουδές του ο Ιουλιανός, πληροφορήθηκε ότι υπήρχε στην Ελλάδα ένα είδος ανώτερης σοφίας, την οποία κατείχε ο ιεροφάντης των δύο Θεαιών, και βιαστικά πήγε να τον βρει. Δεν είναι σωστό να αναφέρω το όνομα του ιεροφάντη, που ασκούσε τα καθήκοντά του εκείνη την εποχή. Γιατί είναι αυτός που μύησε στα μυστήρια τον συγγραφέα του παρόντος. Καταγόταν από την γένος των Ευμολπιδών. Αυτός ήταν που πρόβλεψε την καταστροφή των ιερών και τον αφανισμό ολόκληρης της Ελλάδος, ενώπιον μου, και αποκάλυψε φανερά ότι ο ιεροφάντης που θα τον διαδεχτεί δεν θα έχει το δικαίωμα να ακουμπήσει τις ιεροφαντικούς θρόνους, γιατί θα έχει καθιερωθεί σε άλλους θεούς, και να πρωτοστατήσει στις τελετές, γιατί θα έχει δώσει άρρητους όρκους σε άλλα ιερά. Εν τούτοις θα πρωτοστατήσει, χωρίς καν να είναι Αθηναίος. Έλεγε επίσης (ήταν πράγματι τόσο διορατικός) ότι στην εποχή του τα ιερά θα εκθεμελιώνοντας και θα λεηλατούνταν κι ότι ο ίδιος θα ζούσε να τα δει αυτά και ότι θα τον κατηγορούσαν για υπερβάλλουσα φιλοδοξία. Έλεγε ότι θα πάψει η λατρεία των δυο Θεαινών πριν από τον θάνατό του, ότι εκείνος θα αποστερηθεί τα ιερά του αξιώματα και ότι δεν θα ζήσει βίο ιεροφάντη ούτε θα γεράσει. Έτσι και έγινε. Τον καιρό που ήταν αρχιερέας στα μυστήρια του Μίθρα κάποιος από τις Θεσπιές, όχι μετά από πολύ καιρό, έγιναν πολλά και ανεκδιήγητα κακά, μερικά από τα οποία αναφέρω με λεπτομέρειες στην “Ιστορία” μου, τα άλλα όμως, Θεού θέλοντος, θα τα διηγηθώ τώρα. Ήταν τότε που ο Αλάριχος με τους βαρβάρους του πέρασε τις Θερμοπύλες, σαν να έτρεχε αγώνα δρόμου ή σε ιπποδρομίες. Η ασέβεια των μελανοφορεμένων μοναχών, που εισέβαλαν μαζί του ανεμπόδιστα, άνοιξε σε εκείνον τις πύλες τις Ελλάδος. Τα θεμέλια και ο νόμος των ιεροφαντικών θεσμών άρχισαν να κλονίζονται.»[1]

Το θέμα βέβαια αυτό πρέπει να ιδωθεί μέσα στο πλαίσιο των όσων αναφέρει ο Ευνάπιος όταν στον βίο της Σωσιπάτρας και του Αντωνίνου λέγει αφενός ότι:

«Ο Αντωνίνος, μολονότι φαινόταν ότι ήταν ακόμη άνθρωπος και συναναστρεφόταν με τους ανθρώπους, προέλεγε σε όλους όσους ομιλούσαι, ότι, μετά τον θάνατό του, θα πάψει να υπάρχει το ιερόν, ότι τα μεγάλα και άγια ιερά του Σάραπι θα περάσουν σε έναν χώρο σκοτεινό και άμορφο και θα μεταβληθούν, ενώ κάποιο μυθώδεις & αειδές σκότος θα τυραννήσει τα επι γής κάλλιστα. Ο χρόνος τα επιβεβαίωσε όλα, και ο λόγος του απέκτησε την ισχύ του χρησμού.»^[2]

Αφετέρου ότι :

«Ότι υπήρχε μέσα του κάτι το θεϊκό δεν άργησε να αποδειχτεί∙ αμέσως μετά τον θάνατό του η λατρεία των κατά την Αλεξάνδρεια και το Σεράπειον ιερό χάθηκαν. Όχι μόνον η λατρεία των Θεών, αλλά και τα οικοδομήματα και όλα έγιναν ακριβώς όπως στους μύθους των ποιητών, τότε που επικράτησαν οι Γίγαντες. Τα ιερά στον Κάνωβο είχαν την ίδια τύχη. Βασιλιάς ήταν τότε ο Θεοδόσιος, και αρχηγός των ανόσιων ήταν ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος, άνθρωπος που έμοιαζε με τον Ευρυμέδοντα, “που βασίλευε κάποτε στους περήφανους γίγαντες”, ο Ευάγριος ήταν ο έπαρχος της πόλης, ενώ στον Ρωμανό είχαν ανατεθεί οι στρατιωτικές λεγεώνες της Αιγύπτου. Αυτοί οι άνθρωποι, οχυρωμένοι πίσω από την οργή τους εναντίον των λίθινων ιερών και λιθοξοάνων, ξέσπασαν πάνω σε αυτά τον θυμό τους, χωρίς καν να μιλήσουν για πόλεμο, κατέστρεψαν το Σαραπείο και πολέμησαν τα αναθήματα, κερδίζοντας μια νίκη χωρίς αντιπάλους και αντιμαχίες. Πολέμησαν πραγματικά τόσο γενναία εναντίον των αγαλμάτων και των αναθημάτων, ώστε όχι μόνον τα νίκησαν, αλλά και τα έκλεψαν, και η πολεμικά τους τακτική ήταν να κρύβουν τα κλοπιμαία. Του δε Σεράπειου μόνον το δάπεδο δεν έκλεψαν εξαιτίας του βάρους των λίθων, που δεν μετακινούνταν εύκολα. Οι πολεμοχαρείς και γενναίοι αυτοί άνθρωποι, δείχνοντας τα χέρια τους αλέρωτα από αίμα, όχι όμως και από χρήματα, έλεγαν ότι είχαν νικήσει τους Θεούς και λογάριαζαν την ιεροσυλία και την ασέβειά τους για έπαινο. Έπειτα, εισήγαγαν στους ιερούς τόπου τους λεγόμενους μοναχούς, ανθρώπους κατά το είδος, που ζούσαν όμως σαν γουρούνια, που ολοφάνερα έπασχον & έκαναν μύρια κακά και άφραστα. Όμως τούτο φαινόταν ευσεβές, δηλαδή η καταφρόνηση του Θείου. Τότε ο πας άνθρωπος που μέλαινα φορούσε εσθήτα και του άρεσε να φέρεται απρεπώς δημοσίως είχε τυραννική εξουσία. Σε τέτοιο σημείο αρετής έφθασε η ανθρωπότητα. Αυτά τα αναφέρω όμως και στα συγγράμματά μου της γενικής ιστορίας. Καθίθρυσαν, λοιπόν, αυτούς του μοναχούς στον Κάνωβο και καταδίκασαν το ανθρώπινο γένος στην λατρεία των ανδραπόδων, και όχι χρηστών, αντί των Νοητών Θεών. Συγκέντρωναν τα οστά και τα κρανία όσων θανατώθηκαν εξαιτίας των πολλών αμαρτημάτων τους, εκείνων, δηλαδή, που καταδίκαζε το πολιτικό δικαστήριο. Τους αναδείκνυαν θεούς, κυλιούνταν μέσα στα οστά τους και θεωρούσαν πώς γίνονταν καλλίτεροι οι ίδιοι με το να μολύνονται στους τάφους τους. Μερικοί ονομάζονταν μάρτυρες, διάκονοι και πρεσβευτές των αιτήσεων προς του θεούς, ανδράποδα που πρόσφεραν κακές υπηρεσίες, καταχτυπημένοι από τα μαστίγια, που έφεραν πάνω στα είδωλά τους τις πληγές της εξαχρειώσεως.»^[3]

Βέβαια γνωρίζουμε τα εξής :

<Πλούταρχος,> = Νεστορίου, Ἀθηναῖος, φιλόσοφος, διδάσκαλος Συριανοῦ τοῦ ἐξηγητοῦ γενομένου Πρόκλου τοῦ Λυκίου, τοῦ προστάντος τῆς ἐν Ἀθήναις φιλοσόφου σχολῆς.
<Συριανός> = Ἀλεξανδρεύς, φιλόσοφος, Ἰσοκρατίων, ἡγησάμενος τῆς ἐν Ἀθήναις σχολῆς τε καὶ διατριβῆς καὶ διδάσκαλος γενόμενος Πρόκλου, ὃς καὶ διάδοχος αὐτοῦ ἐγένετο. ἔγραψεν εἰς Ὅμηρον ὅλον ὑπόμνημα ἐν βιβλίοις ἑπτά, εἰς τὴν πολιτείαν Πλάτωνος βιβλία τέσσαρα, εἰς τὴν Ὀρφέως Θεολογίαν βιβλία δύο, [εἰς τὰ Πρόκλου] Περὶ τῶν παρ᾽ Ὁμήρῳ θεῶν, Συμφωνίαν Ὀρφέως, Πυθαγόρου, Πλάτωνος περὶ τὰ λόγια βιβλία δέκα καὶ ἄλλα τινὰ ἐξηγητικά. ὅτι Ἰσίδωρος ὁ φιλόσοφος, ὥς φησι Δαμάσκιος, πάντα τὰ τῶν παλαιῶν ἐξετάζων οὐκ ἀνίει πρὸς τὸ ἀκριβέστατον· προσεῖχε δὲ τὸν νοῦν ἐς τὰ μάλιστα μετὰ Πλάτωνα τῷ Ἰαμβλίχῳ, καὶ τοῖς Ἰαμβλίχου φίλοις δὴ καὶ ὀπαδοῖς. ὧν ἄριστον εἶναι διϊσχυρίζετο τὸν ἑαυτοῦ πολίτην Συριανόν, τὸν Πρόκλου διδάσκαλον. ἀτιμάζειν δὲ οὐδένα ἠξίου πρὸς συναγυρμὸν ἀληθοῦς ἐπιστήμης.
<Πρόκλος,> = ὁ Λύκιος, μαθητὴς Συριανοῦ, ἀκουστὴς δὲ καὶ Πλουτάρχουτοῦ Νεστορίου φιλοσόφου, καὶ αὐτὸς φιλόσοφος Πλατωνικός. οὗτος προέστη τῆς ἐν Ἀθήναις φιλοσόφου σχολῆς, καὶ αὐτοῦ μαθητὴς καὶ διάδοχος χρηματίζει Μαρῖνος ὁ Νεαπολίτης. ἔγραψε πάνυ πολλά, φιλόσοφά τε καὶ γραμματικά. ὑπόμνημα εἰς ὅλον τὸν Ὅμηρον, ὑπόμνημα εἰς τὰ Ἡσιόδου Ἔργα καὶ Ἡμέρας, Περὶ χρηστομαθείας βιβλία γ, Περὶ ἀγωγῆς β, Εἰς τὴν πολιτείαν Πλάτωνος βιβλία δ, Εἰς τὴν Ὀρφέως Θεολογίαν, Συμφωνίαν Ὀρφέως, Πυθαγόρου, Πλάτωνος περὶ τὰ Λόγια βιβλία ι, Περὶ τῶν παρ᾽ Ὁμήρῳ θεῶν, Ἐπιχειρήματα κατὰ Χριστιανῶν ιη. ἔγραψε Πρόκλος Μητρῳακὴν βίβλον, ἣν εἴ τις μετὰ χεῖρας λάβοι, ὄψεται, ὡς οὐκ ἄνευ θείας κατακωχῆς τὴν θεολογίαν τὴν περὶ τὴν θεὸν ἐξέφηνεν ἅπασαν, ὥστε μηκέτι θράττεσθαι τὴν ἀκοὴν ἐκ τῶν ἀπεμφαινόντων θρήνων.(βλ. Λεξικό Σούδα).
Ο Μαρίνος Νεαπόλεως, μαθητής, βιογράφος και διάδοχος του θείου Πρόκλου στην Ακαδημεία του Πλάτωνα, στο «Βίος Πρόκλου ή Περί Αρετής, 28.13 – 28.15», αναφέρει πως : «Από την την Ασκλειπιγένεια και μόνον διασώζονταν τα του μεγάλου Νεστόριου Μυστήρια και ολόκληρη η θεουργική αγωγή, παραδομένα σε αυτήν από τον πατέρα της Πλούταρχο τον νεότερο.»

Όμως παρότι οι πανίεροι ναοί της Δήμητρας, της Κόρης Περσεφόνης και του Πλούτωνα/Άδη/Καταχθονίου Διός σταμάτησαν να λειτουργούν (όντας κατεστραμμένοι πλέον) και τα πάναγνα μυστήρια τους έπαυσαν δια ποινής θανάτου, τα Ελευσίνια – του Ιεροφάντη Ευμολπίδη Νεστόριου – Μυστήρια και σύμπασα η στους θεούς θεουργική αναγωγή δεν χάθηκε, μιας και ο Νεστόριος μύησε σε αυτά, όπως λέγει ο Μαρίνος Νεαπόλεως στο «βίο του Πρόκλου«, τον υιό του Πλούταρχο τον νεότερο. Ο δε θείος Πλούταρχος – “ἡ φιλοσοφίας ἁπάσης ἀφροδίτη καὶ λύρα” όπως τον χαρακτηρίζει ο ιστορικός Ευνάπιος – “μύησε την κόρη του – και εγγονή του Νεστόριου – Ασκληπιγένεια αλλά και τον μαθητή του τον θείο Συριανό”, δηλ τους παρέδωσε τα Ελευσίνια του Ιεροφάντης Ευμολπίδη Νεστόριου Μυστήρια και σύμπασα η στους θεούς θεουργική – δηλ. την ιεροσύνη και τις πανίερες της Δήμητρας και Κόρης τελετές, καθιστώντας τους Αρχιερείς. Η δε Ασκληπιγένεια μύησε τον θείο Πρόκλο, άμα την μύηση του τελευταίου στην του Πλάτωνος περί τα θεία μυσταγωγία εκ μέρους του θείου Συριανού, εκ μέρους δηλ. εκείνου που «υπήρξε αληθώς συμβακχεύσας του Πλάτωνα και εκείνος που συμπληρώθηκε πλήρως από την θεία Αλήθεια και κατέστη όντως Ιεροφάντης των θείων λόγων του Πλάτωνα»[4], εκ μέρους «του Συριανού, που με άχραντο τρόπο στους κόλπους της ψυχής του δέχτηκε το γνησιότερο και καθαρότερο φώς της Αλήθειας και έγινε μαζί με τους Θεούς καθοδηγητής μας σε όλα τα καλά και αγαθά, εκείνος που μας κατέστησε μετόχους και κοινωνούς ολόκληρη της του Πλάτωνος Φιλοσοφίας και σε όσα απόρρητα από τους προ αυτού θεουργούς είχε μυηθεί, και έτσι μας κατέστησε συγχορευτές πάσης της μυστικής αλήθειας των θείων».[5] Εκ μέρους του Συριανού, που όπως λέγει ο Πρόκλος, «ο Συριανός ήρθε εκείνη την εποχή στους ανθρώπους σαν πρότυπο της Φιλοσοφίας προς ευεργεσία των ψυχών που βρίσκονται εδώ κάτω, ως ανταπόδοση για τα αγάλματα, για τους ναούς, για την ίδια την αγιστεία στο σύνολό της, αρχηγός της σωτηρίας για τους ανθρώπους που ζουν τώρα και για όσους θα ζήσουν στο μέλλον.»[6] – εκ του θείου Συριανού ο οποίος κατά πως λέγει ο Πρόκλος «τον κατέστησε όχι μόνον επόπτη των όντως θείων τελετών με τα αθόλωτα όμματα της ψυχής και την άχραντη του νου περιωπή, αλλά τον κατέστησε και μέτοχο & κοινωνό σε όλα τα από τους προ αυτού θεουργούς παραδομένα μυστήρια και πάσης της μυστικής αλήθειας των θείων αφού τον προετοίμασε ικανοποιητικά δια κάποιων προτέλειων και μικρών μυστηρίων έπειτα τον μύησε στην του Πλάτωνος περί τα θεία μυσταγωγία».

Μάλιστα ο Μαρίνος Νεαπόλενως, μαθητής, βιογράφος & διάδοχος του Πρόκλου στην Ακαδημεία του Πλάτωνα, στο «Βίος Πρόκλου ή Περί Αρετής, 13.4 – 13.10», αναφέρει ότι : «Ο Συριανός αφού προετοίμασε ικανοποιητικά τον Πρόκλο, σαν δια κάποιων προτέλειων και μικρών μυστηρίων. Έπειτα τον μύησε στην του Πλάτωνος περί τα θεία μυσταγωγία, με την σειρά “κι όχι απλώνοντας το πάδι πάνω από τα σκαλοπάτια”, σύμφωνα με τον Χαλδαϊκό Χρησμό, και τον κατέστησε επόπτη των όντως θείων τελετών του, με τα αθόλωτα όμματα της ψυχής και την άχραντη του νου περιωπή».

Δηλ. ο Πρόκλος ο Λύκιος, ο σχολάρχης της του Πλάτωνος Ακαδημίας, όχι μόνον ήταν επόπτης των όντως θείων τελετών με τα αθόλωτα όμματα της ψυχής και την άχραντη του νου περιωπή και μέτοχος & κοινωνός όλων των – εκ των προ αυτού θεουργών – παραδομένων μυστηρίων και πάσης της μυστικής αλήθειας των θείων, αλλά του παραδόθηκαν και εκ της Ασκληπιγένειας τα Ελευσίνια του Ιεροφάντης Ευμολπίδη Νεστόριου Μυστήρια και σύμπασα η στους θεούς θεουργική αναγωγή, ήτοι η ιεροσύνη και οι πανάγιες τελετές, καθιστώντας τον Αρχιερέα, Ιεροφάντη & Δαδούχο των Ελευσίνιων Μυστηρίων!

Δηλ., έχουμε την εξής άτυπη Ελευσίνια Ιεροφαντική & Δαδουχική διαδοχή, παραδιδώμενη εκ του Νεστόριου του Ευμολπίδη και τελευταίου νόμιμου Ιεροφάντη του Ελευσίνιου της Δήμητρας, της Κόρης Περσεφόνης και του Πλούτωνα/Άδη/Καταχθονίου Διός ναώ :

Πλούταρχος ο νεότερος, γιός του Νεστόριου
Συριανός & Ασκληπιγένια (κόρη του Πλουτάρχου του Αθηναίου και εγγονή του Νεστόριου)
Πρόκλος ο Λύκιος.(Ο Μιχαήλ Ψελλός, στα «Θεολογικά, 74.124 – 74.138, λέγει ότι: «ο Πρόκλος υπήρξε των Ελλήνων ο τελευταίος Δαδούχος & Ιεροφάντης.»)

Μάλιστα θα πρέπει να ξέρουμε ότι:

Μαθητής του Συριανού ήταν και ο Ερμείας ο Αλεξανδρινός.

Μαθητές του Πρόκλου ήταν ο Ηλιόδωρος και Αμμώνιος ο Αλεξανδρινός – γιός του Ερμεία του Αλεξανδρινού και της Αιδεσίας της Αλεξανδρινής – ο οποίος διατέλεσε και σχολάρχης της πλατωνικής σχολής της Αλεξάνδρειας.

Ο Νεστόριος είναι Ευμολπίδης, άρα τόσο ο Πλούταρχος ο νεότερος όσο και η Ασκληπιγένεια είναι Ευμολπίδες! Δηλ. επι της ουσίας η Ακαδημία του Πλάτωνα είχε περάσει υπό την διοίκηση ανθρώπων, από το 400 – 485μ.α.χ.χ.., που όχι μόνο ήταν μυημένοι στην του Πλάτωνα Φιλοσοφία αλλά ήταν, έστω και με άτυπο τρόπο, αλλά και μέλη του Ελευσίνιου Ιερατείου των Ευμολπιδών!

Βέβαια θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι : ορισμένοι που ερμηνεύουν το όνομα του Πλούτωνα με βάση τον πλούτο που δίνει η γη από τους καρπούς και τα μέταλλα, και το όνομα Άδης με βάση το “αϊδές”^[7], το σκοτεινό και το φοβερό είναι κάτι λανθασμένο. Καθώς τον Πλούτωνα πρέπει να τον εκλάβουμε, αφενός ως Νου στον πλούτο της φρόνησης, και τον Άδη, αφετέρου, στον Νου τον “ειδότα”^[8] τα πάντα. Πράγματι, σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση “ο Θεός τούτος είναι Σοφιστής”, και με την κάθαρση που κάνει μετά θάνατον στις ψυχές τις ελευθερώνει από τον κόσμο της γένεσης. Διότι το “αϊδές”, καθώς εξηγούν λανθασμένα κάποιοι, δεν είναι κακό. Ούτε άλλωστε και ο θάνατος είναι κακό, μολονότι μερικοί θεωρούν υπό το κράτος πάθους πως είναι αϊδές. Είναι αϊδές και υπέρτερο του εμφανούς, όπως το νοητό σύμπαν.^[9]

Μάλιστα : ο Πλάτων αποκάλεσε τον Άδη φρόνιμο θεό. Τον ἀιδῆ δηλώνοντας και νοητικό, για τον οποίο λέγει ότι άνω πορεύονται οι ψυχές των άριστα & δικαιότατα βιωσάντων. Και μην τον εκλάβει κανείς τούτον, όπως οι μύθοι μας φρείτουν, αλλά πράον & μειλίχιον θεό, αφού απολύει παντελώς της γενέσεως τις ψυχές, όχι αφού λύσει αυτές εκ των σωμάτων σε έτερα να τις συνδέει κολάζοντάς τες και πράτοντας δίκες, αλλά οδηγοντας τες και ανατείνοντάς τες επί τον νοητό Κόσμο.^[10]

Μάλιστα: ο Άδης είναι τέλειος σοφιστής και μέγας ευεργέτης όσων βρίσκονται κοντά του, ο οποίος άλλωστε και στους εδώ χαρίζει πολλά αγαθά. Τόσα πολλά είναι τα πλούτη του εκεί, ώστε από αυτό πήρε το όνομά “Πλούτων”. Δεν θέλει να συντροφεύει ανθρώπους που έχουν τα σώματα, αλλά τότε μόνο να είναι μαζί τους, όταν η ψυχή είναι καθαρή από όλα τα περί τα σώματα κακά και επιθυμιών. Τούτο δεν είναι ιδίον φιλοσόφου και εντεθυμημένου ότι έτσι μόνον μπορεί να κατέχει αυτούς, δεσμεύοντας τους δηλ. με την επιθυμία της αρετής, ενώ όσο διατηρούν την έξαψη και την ταραχή του σώματος, ούτε ο ίδιος ο Κρόνος, ο πατήρ, θα μπορούσε μαζί με εκείνον να τους συγκρατήσει, ακόμα και τους έδενε με τα δικά του λεγόμενα δεσμά. Και το όνομα “Αίδης” κάθε άλλο παρά από το “αιδές”(αόρατο) έχει τεθεί, ενώ πολύ περισσότερο σχετίζεται με το “πάντα τα καλά ειδέναι”, από όπου ο νομοθέτης έδωσε την ονομασία “Αιδης”.^[11]

Μάλιστα αφενός θα πρέπει σχετικά με την Φιλοσοφία εν σχέση με τον Άδη να ξέρουμε ότι : Τη νόηση τού νοητού & ειλικρινούς & απλού διέλαμψε ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης την αποκαλούν “εποπτικό” μέρος τής φιλοσοφίας, εφόσον εκείνοι – που μέσω της λογικής αντιπαρήλθαν τα δοξαστά, τα μεικτά και τα παντοδαπά – ανασκιρτούν προς εκείνο το πρώτο και απλό και άυλο, αληθινά αγγίζοντας την καθαρή αλήθεια γύρω του και θεωρώντας ότι κατέχουν τον ύψιστο σκοπό τής φιλοσοφίας. Ο δε Θεός που άρχει και βασιλεύει επί των νεκρών, δεν είναι άλλος από εκείνον που οι Έλληνες αποκαλούν Άδη & Πλούτωνα – τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν πώς αληθινά είναι, διαταράσσονται δε και νομίζουν ότι κατοικεί εντός της γης και υπό την γη, όπου κρύβονται τα σώματα εκείνων που θεωρούνται ότι έχουν τελευτήσει. Εκείνος, όμως, μόνος του και καθ’ εαυτόν, βρίσκεται πολύ μακριά από την γη, άχραντος και αμίαντος και καθαρός από κάθε ουσία που επιδέχεται φθορά και θάνατο, ενώ οι ανθρώπινες ψυχές, που περιέχονται σε σώματα και πάθη, δεν δύνανται να μετάσχουν στον Θεό, εκτός απ’ όσον δύνανται σαν σε αμυδρό όνειρο να τον νοήσουν δια τής φιλοσοφίας. Όταν, όμως, απελευθερωθούν και μεταβούν στο άμορφο & αόρατο και απαθές & αγνό, αυτός ο Θεός είναι ηγεμόνας & βασιλιάς τους, σαν να ήταν κρεμασμένες απ’ αυτόν, οπότε βλέπουν και ποθούν το κάλλος^[12] που οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκφωνήσουν ή να διηγηθούν, εκείνο που η Κόρη Περσεφόνη – σύμφωνα με την παλαιά παράδοση – συνεχώς ερωτεύεται κ’ επιδιώκει και μαζί του συνουσιάζεται, γεμίζοντας τον εδώ κόσμο με όλα τα όμορφα και αγαθά, όσα συμμετέχουν στην γένεση.^[13]

Αφετέρου : Το όνομα “Φερρέφατα” τώρα. Πολλοί μεν και τούτο το φοβούνται όπως και το όνομο “Απόλλων”, λόγω απειρίας τους, προφανώς, σχετικά με την ορθότητα των ονομάτων. Αλλάζοντας, λοιπόν, εξετάζουν το όνομα “Φερσεφόνη” το οποίο τους φαίνεται δεινό, ενώ αυτό μηνύει ότι η θεά είναι σοφή. Επειδή τα πράγματα φέρονται το εφαπτόμενο και έπαφων και δυνάμενο να επακολουθεί, μπορεί να είναι σοφία. Η θεά λοιπόν θα ονομάζονταν ορθά “Φερέπαφα” λόγω της σοφίας της και της επαφής με το φερόμενον. Ή λόγω κάτι ανάλογου – για τούτο συνοικεί με αυτή και ο σοφός Άδης, γιατί και αυτή σοφή είναι.^[14]

Μάλιστα αφενός : μόνον οι δίκαιοι θα απολαύουν τις συναναστροφές των Πλουτώνιων Δαιμόνων οι οποίοι γοητεύουν τις ψυχές, τελειοποιούν τις έννοιες/διανοήματά τους και προκαλούν την πρόνοια των Καταχθόνιων Θεών, που παρουσιάζουν τα φάσματα τα μεστά από γαλήνη και αποκαθαίρουν μέσω του θείου φωτός τα περιβλήματά τους, που προκαλούν την ανάμνηση της αΐδιας ζωής και των κατεξοχήν ολοκληρωμένων αποκαταστάσεων, με αποτέλεσμα να μπορούν να ακούσουν τις θειότερες φωνές και εντέλει να αποκαταστήσουν επαφή και μετοχή με τον ίδιο τον Πλούτωνα και την συμβασιλεύουσα μετά αυτού ζωογονική Θεά που βασιλεύει μαζί με αυτόν και χάρη στις παροχές εκείνων να πληρούνται από τα νοητικά αγαθά. Αυτά είναι που οι πάναγνες των Ελευσίνιων τελετές επαγγέλλονται για τους μύστες, την απόλαυση δηλαδή των δώρων της Κόρης, μόλις ελευθερωθούν από τα σώματα τους. Το ότι κατά τον Πλάτωνα κάπως έτσι είναι και οι ανταμοιβές των εκεί ψυχών, το δείχνουν τα λεγόμενα στον “Κρατύλο, 404.e” σχετικά με τον Πλούτωνα, ότι δηλ. ο Πλούτωνας ”δια της αρετής κρατάει” κοντά του τις ψυχές και τις θέλγει πληρώνοντας τες με σοφία, και αυτοί είναι οι δεσμοί του Πλούτωνα, λόγω των οποίων ούτε οι Σειρήνες δεν εννοούν να απομακρυνθούν από εκεί, αν και Σειρήνες, μαγεμένες καθώς είναι από τα δώρα του Πλούτωνα.^[15]

Αφετέρου : η ανοδική πορεία της ψυχής είναι διττή : Η μία στην ανάβαση της προς το όντως ΟΝ και τον αποκαθαρμό της από τα συγγενικά προς τον κόσμο της γένεσης στοιχεία, την οποία της παρέχουν μετά θάνατον οι δεσμοί του Πλούτωνα. Η άλλη στην ολοκληρωμένη πια ανάβαση της μέσα από την κάθαρση του Άδη και στην κυκλική της κίνηση σύμφωνα με την ζωή και τους νοητικούς τρόπους εκεί, την οποία ολοκληρώνουν οι δεσμοί του Κρόνου μέσω της σύνδεσης προς τον Ζευς. Δηλαδή σαν η ψυχή να τοποθέτησε ένα αποτύπωμα στην περιοχή του νοητού, διεξέρχεται στον κόσμο εκείνο την έκταση των νοητών και θεάται τα μακάρια εκείνα θεάματα, όπως διδάσκει ο Σωκράτης του “Φαίδρου, 247.d”, και τούτη η τελική ανάβαση είναι σπουδαιότερη και τελειότερη από την προηγούμενη. “Τις ψυχές”, μάλιστα “που φοβούνται” για το σώμα όχι μόνο οι δεσμοί του Άδη δεν μπορούν να τις συγκρατήσουν και να τις ανεβάσουν προς την περιοχή της κυριαρχίας του Διός, αλλά ούτε και του Κρόνου οι δεσμοί που, ως πατρικοί, είναι προφανώς και ισχυρότεροι.^[16]

Βλέπουμε, λοιπόν, από τα ελαχιστότατα που αναστηλώσαμε περί Πλούτωνος & Περσεφόνης ότι οι δυο θεοί είναι δωρητές Αλήθειας, Αρετής & Σοφίας, αγαθό θείο και όχι εξωτερικό.

Εξ ου και ο Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς λέγει :

«Όλα, ω Κλέα, τα αγαθά πρέπει να αιτούνται παρά των Θεών όσοι έχουν νου, προπάντων να εύχονται να αποκτούνε, όσο είναι εφικτό σε άνθρωπο, την περί Θεών επιστήμη εξ αυτών των ιδίων των Θεών. Διότι δεν λαμβάνει τίποτα πιο μείζον ο άνθρωπος – παρά των Θεών, ούτε του χαρίζεται, παρά των Θεών, κάτι πιο σεμνό από την αλήθεια. Διότι όλα τα άλλα που δέονται οι άνθρωποι και τους δίνει ο Θεός, τον νου και την φρόνηση τους την μεταδίδει από τον εαυτό του, διότι κατέχει και χρησιμοποιεί αυτά ως δικά του. Διότι το θείο δεν είναι μακάριο από τον άργυρο και από τον χρυσό ούτε ισχυρό ένεκα των βροντών και των κεραυνών, αλλά μακάριο είναι και ισχυρό είναι λόγω επιστήμης και φρονήσεως. Και τούτο είπε, ωραιότατα εξ όλων, ο Όμηρος περί Θεών: “το όντι και δια τους δυο κοινή η καταγωγή και η μια πατρίδα, αλλά ο Ζευς γεννήθηκε πρότερος και περισσότερα γνώριζε”, ομολογώντας ως σεμνότερη την του Διός ηγεμονία, καθόσον αυτή ήταν ανώτερη ως προς την επιστήμη και την σοφία. Νομίζω δε, ότι και της αιωνίου ζωής, την οποία έχει ο θεός, ευδαίμον είναι το ότι τα συμβαίνοντα δεν διαφεύγουν της εκ των προτέρων γνώσης του. Εάν όμως αφαιρεθεί από τον Θεό το να γνωρίζει και να φρονεί τα όντα τότε ο βίος του δεν θα ήταν αθανασία αλλά χρόνος. Γι’ αυτό προπάντων πόθος θέωσης για την ψυχή είναι η έφεση της για την περί θεών αλήθεια, θεωρώντας την αναζήτηση και την μάθηση ως ανάληψη ιεροσύνης, έργο οσιότερο από κάθε αγνεία & νεωκορία, πολύ ευχάριστο στην θεά ταύτην, την οποία εσύ θεραπεύεις, μιας και είναι εξαιρέτως σοφή και φιλόσοφος, όπως τουλάχιστον φαίνεται να εκφράζει το όνομά της, καθόσον σε αυτή περισσότερο παρά σε κάθε άλλο αρμόζει η γνώση και η επιστήμη. Διότι ελληνικό είναι το Ίσις και ο Τυφών, ο οποίος όντας πολέμιος της θεάς δια άγνοιας και απάτης τετυφωμένος και διασπώντας αφανίζει τον ιερό λόγο, τον οποίο η θεά συνάγει και συνθέτει και παραδίδει σε εκείνους οι οποίοι επιδιώκουν για τέλος τους την θέωση, με τρόπο ζωής ενδελεχώς σώφρονος και δια διηνεκούς αποχής από πολλές τροφές και από τα αφροδίσια περικόπτει τους ανθρώπους από την ακόλαστη και φιλήδονη διάθεση, εθίζει δε αυτούς να υπομένουν άθραυστοι και στέρεοι εντός των ιερών δια της λατρείας, που τέλος της είναι η γνώση του πρώτου και κυρίαρχου και δια του νοός μόνο προσιτού, το οποίο η Θεά παρακινεί να αναζητούν πλησίον της ως υπάρχοντα μετ’ αυτής και συνδιαμένοντα. Το δε όνομα του ιερού της σαφώς εξαγγέλλει την γνώση και την κατανόηση του όντως Όντος. Ονομάζεται δε το ιερό της Ίσειον, επειδή εκεί “εισόμεθα”^[17] πλήρως το όντως ΟΝ, αν μετά Λόγου και οσίως συμμετάσχουμε στις ιεροτελεστίες της θεού. Αυτήν δε πολλοί την έχουν γενεαλογήσει ως θυγατέρα του Ερμή, πολλοί δε του Προμηθέα, θεωρώντας τον μεν Προμηθέα της σοφίας και την πρόνοιας ευρέτη, τον δε Ερμή ευρέτη της γραμματικής και της μουσικής. Για αυτό και στην Ερμούπολη την επιφανέστερη των Μουσών την καλούνε Ίσιδα άμα και Δικαιοσύνη, σοφή καθώς είναι, όπως ειπώθηκε, και δεικνύει τα θεία σε εκείνους που αληθώς και δικαίως προσαγορεύονται Ιεραφόροι και Ιεροστόλοι^[18]. Είναι δε αυτοί που φέρουν τον περί θεών ιερό λόγο εντός της ψυχής τους, σαν σε κίστη, καθαρό από κάθε δεισιδαιμονία και αμφιβολία, και τον προφυλάσσουν υποδηλώνοντας την περί Θεών γνώση τους με μέλανα και σκιώδη ή φωτεινά και λαμπερά χρώματα, όπως εκείνα που αλληγορικά υπονοεί η ιερή εσθήτα τους. Γι’ αυτό και το να κοσμούνται με αυτά οι αποθανόντες λατρευτές της Ίσιδος είναι σύμβολο περί του ότι ο ιερός λόγος είναι μαζί τους και έχοντας αυτόν μόνο βαδίζουν προς τον Άδη. Διότι, ω Κλέα, ούτε η διατήρηση γενειάδας ούτε οι αμφιέσεις μεγαλοπρεπών μανδυών δημιουργούν φιλοσόφους, ούτε η αμφίεση λινών ρούχων δημιουργεί λατρευτές της Ίσιδος, αλλά αληθώς λατρευτής της Ίσιδος είναι εκείνος που – αφού νόμιμα παραλάβει τα δεικνυόμενα & δρώμενα περί των Θεών τούτων – τα ενστερνίζεται και αναζητά δια της λογικής και φιλοσοφώντας περί της εν αυτών αληθείας.^[19]

Αγαθό μέγιστο τόσο για τον καθαυτό άνθρωπο, ήτοι για την λογική & αΐδια ψυχή, όσο και για τον άνθρωπο ως σύνθετο. Εν ολίγοις βλέπουμε ότι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί να κατακτήσει ο άνθρωπος – δια της φιλοσοφίας και δη δια της Πυθαγορείου/Πλατωνικής, και τέλεια μόνον δια αυτής – είναι η περί σύμπαντα Κόσμου και θεών αλήθεια & σοφία, ήτοι η περισπούδαστη Ευσέβεια!

Αυτά και μόνον δείχνουν αφενός το μεγάλο κύρος της του Πλάτωνα Ακαδημίας και την μέγιστη εγκυρότητα της Φιλοσοφίας του Πλάτωνα όσο αφορά την αλήθεια και την γνώση περί τα θεία αφετέρου την ποιότητά και το πνευματικό ύψος & μέγεθος του Πλάτωνα και των συνεχιστών του σε σχέση με την λατρεία των Θεών στους Έλληνες, ειδάλλως ο Νεστόριος δεν θα παρέδινε ουδέποτε τα Ελευσίνια Μυστήρια και σύμπασα τη θεουργική αναγωγή στην του Πλάτωνα Ακαδημία και τους φιλοσόφους & θεουργούς της, αφετέρου εξηγεί το γιατί η του Πλάτωνος Ακαδημία από και τον Πλούταρχο τον Νεστορίδη και έπειτα εξέδωσε τόσο μεγάλο αριθμό υπομνημάτων. Κατά την έννοια ότι άμα την καταστροφή του πανίερου της Ελευσίνας ναών και το κλείσιμο των μυστηρίων της Δήμητρας, της Κόρης Περσεφόνης και του Πλούτωνα/Άδη/Καταχθονίου Διός, η τύχη της θεολογίας και των Μυστηρίων της των θεών λατρείας – κατά την μ.α.α.χ. εποχή – έπεφτε στις πλάτες της του Πλάτωνος Ακαδημίας! Δηλ., άμα το πέρασμα της ηγεσίας & αρχιεροσύνης εκ του τελευταίου Ιεροφάντη του σεπτού της Δήμητρας & Περσεφόνης ναού Νεστόριου στην Πλατωνική Ακαδημία, ως το μόνο πλέον πνευματικό οχυρό της θρησκείας των Θεών στους Έλληνες, ο νεοπλατωνισμός στην πόλη της Παρθένου Αθηνάς, κατά τα έτη 431 – 485 μ.α.χ.χ., ανέλαβε, δια της εντατικής «κοινοποιήσεως» εκατοντάδων κειμένων διεξοδικής αναλύσεως της θεολογίας της λατρείας των θεών στους Έλληνες, τον ρόλο του θεματοφύλακα σε οδό διασώσεως εκ της λαίλαπας του εν τρικυμία κρανίου ιερατείου που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό»

Μια αβραμαϊκή θρησκεία που οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι, ιδικά της Αθηναϊκής σχολής, όχι αδίκως χαρακτήριζαν ως «μεγάλη σύγχυση», καθώς το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό» διέστρεψε παντελώς τόσο το νόημα πάσας αρετής όσο και πάσα θεολογική αλήθεια περί θείου, Κόσμου & ανθρώπου!

Και ενώ η αλήθεια είναι χιλιοειπωμένη & χιλιοκατεγραμένη στις θεολογίες απάντων των εθνών – ιδικά στους Ελληνες, Αιγύπτιους, Χαλδαίους, Ινδούς, Πέρσες, Ασύριους – το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό» δημιούργησε ένα θρησκευτικό-φιλοσοφικό έκτρωμα & σκεπτομορφή που μετέβαλε τους ανθρώπους που τον ασπάστηκαν-ασπάζονται σε μια κοινωνία αφύσικων, άλογων, φοβικών, μίζερων, μικρόψυχων, εριστικών, δουλικών, κατακερματισμένων, αρνησίζωων ανθρώπων – τουτέστιν φαύλων!

Καθώς όσοι ασπάστηκαν-ασπάζονται την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό», επι της ουσίας «θρόνος οντολογικού ψεύδους & έριδας», διδάχτηκαν-διδάσκονται από το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο της έναν τρόπο ζωής βασισμένο σε μια διαστρέβλωση όχι μόνον της περί ανθρώπου οντολογίας, αλλά και της περί αρετής, αγαθού & καλού αλήθειας, έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα στο ρου της ιστορίας, από ενσάρκωση σε ενσάρκωση, αντί να μειώνουν την όποια φαυλότητάς τους την αυξάνουν.

Καθώς μία από τις πλέον αναίσχυντες πράξεις του εν τρικυμία κρανίου ιερατείου που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό» είναι ότι το εν λόγο φαύλο ψευτο-ιερατείο ταύτισε σκοπίμως την αρετή που ονομάζεται μεγαλοψυχία[20] – το κέντρο σύνολης της αρετής ως πραγμάτωση του Δελφικού Μηδέν Άγαν, καθώς είναι μέτρο κατά την έννοια του να απέχεις από τις φαυλότητες που ονομάζονται μικροψυχία & αλαζονεία – με την μιζέρια και την μικροψυχία, με τον ευτελισμό δηλ. της ανθρώπινης υπόστασης και τον υποβιβασμό της όχι απλά σε κάτι θνητό αλλά σε κάτι που δεν έχει καμία αξία, δημιουργώντας έτσι μια λέξη με αφύσικο νόημα, την λέξη «ταπείνωση», καθώς διαστρεβλώνοντας το δέος για τον Θεό σε φόβο για τον Θεό έσπειραν στις καρδιές των ανθρώπων έναν ανυπέρβλητο φόβο και ταυτόχρονα διαστρεβλώνοντας την οντολογική αλήθεια περί ανθρώπου – την αληθή θέση του μέσα στην κοσμική δημιουργία & ιεραρχία – τοποθέτησαν τον άνθρωπο έμπροσθεν στον Θεό στην αφύσικη – ως προς την υπόσταση του ανθρώπου – θέση του τιποτένιου & δούλου.

Στον λεγόμενο Χριστιανισμό – έτσι όπως δημιουργήθηκε από το εν τρικυμία κρανίου ιερατείου του – δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει ποτέ διδασκαλία περί αρετής, αλλά ούτε καν ηθικής, παρά μόνον οντολογικό ψεύδος & πλάνη & αφυσικότητα, και ως εκ τούτου δεν υπάρχει οδός κατακτήσεως των 4^ων τετράδων μεγάλων αρετών – πολιτική/ηθική αρετή, καθαρτική αρετή, νοητική αρετή, υποδειγματική αρετή – και της «αλυσίδας» μικρότερων αρετών που συσχετίζονται με τις μεγάλες αρετές, καθώς δεν υπάρχει ορισμός καμίας αρετής – αλλά οι λέξεις χρησιμοποιούνται αόριστα – και στον βαθμό που υπάρχουν ορισμοί είναι στρέβλωση της αλήθειας, ή ορθά ταύτιση αρετής με κάποια κακία – ασχημοσύνη – αφυσικότητα.

Έτσι οι αυτό-αποκαλούμενοι Χριστιανοί μέσα στους αιώνες, κυρίως το εν τρικυμία κρανίου ψευτο-ιερατείο τους, αντί να στέκονται έμπροσθεν του θείου με παρρησία ως όντα που ικετεύουν & προσεύχοντε στο θείο σε οδό τελειοποιήσεως & ολοκληρώσεως, σε οδό δηλ. στο να ανακτήσουν την παντέλεια αρετή και αλήθεια, ήτοι στο να δυνηθούν να ξανά γίνουν κατά θέση Ήρωες-Δαίμονες-Άγγελοι, ήτοι μια ένους λογική & αΐδια ψυχή εκ των ζώντων την θεία ζωή και τρεφόμενων με νέκταρ & αμβροσία ήτοι κάποιοι εξ εκείνων που αποτελούν την 12^η στρατιά εγκοσμίων, υποσεληνίων, ‘’Θεών’’ του «εν τω ουρανώ μέγα ηγεμόνος Διός»^[21], στέκονται έμπροσθεν στο θείο ως χαμερπή, μίζερα, εριστικά, ποταπά, άλογα, μικρόψυχα όντα που θεωρούν εαυτούς θνητά, έρποντα….’’σκουλήκια’’ ! Καθώς έτσι αυτό-ορίζοντα, δια της ψευδούς & αφύσικης οντολογίας τους που την έμπρακτη μορφή της ονομάζουν….«ταπείνωση»!

Βέβαια εν αντιθέσει με τα λεγόμενα του εν τρικυμία κρανίου ιερατείου που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό» η αληθεια είναι άλλη, κατά την έννοια ότι ο θειότατος Πρόκλος εξηγεί οτι : Ο Πλάτων και αυτά που μετέχουν στους ενιαίους θεούς με τα ίδια ονόματα τα τιμά και τα επονομάζει. Έτσι και τη “θεία ψυχή”, όχι μόνον στους «Νόμους» ο Αθηναίος ξένος, αλλά και εν τω «Φαίδρω» Σωκράτης την αποκαλεί θεό. Λέγει ότι όχι μόνον “των θεών οι ίπποι και οι ηνίοχοι είναι και οι ίδιοι αγαθοί και έχουν αγαθή προέλευση” [246.a.6 ] αλλά και ότι “είναι εναργέστερη από τους άλλους και αυτός είναι ο βίος των θεών” [248.a.1]. Και όλα αυτά δεν είναι θαυμαστά, καθώς αυτά που πάντα είναι ενωμένα με τους θεούς και συμπληρώνουν με αυτούς μια σειρά/βαθμίδα, είναι θεμιτό να προσονομάζονται Θεοί. Αλλά και τους Δαίμονες που είναι κατά την ουσία τους 2^οι των Θεών, και έλαβαν υπόσταση περί τους Θεούς, σε πολλά σημεία τους προσαγορεύει Θεούς. Γιατί και στον Φαίδρο και στον Τίμαιο και σε άλλα εκτίνει ευρέως την επωνυμία των θεών και μέχρι τους Δαίμονες. Αυτό που είναι παραδοξότερο από αυτό, είναι ότι δεν απαξίωσε να προσαγορεύσει και κάποιους ανθρώπους Θεούς. Όπως στον «Σοφιστή, 216.a» αποκαλεί θεό τον Ελεάτη ξένο. Δηλαδή άλλος είναι “ἁπλῶς θεός” (=απόλυτα), άλλος “καθ᾽ ἕνωσιν”, άλλος ο “κατὰ μέθεξιν”, άλλος ο “κατὰ συναφήν” και άλλος ο “καθ᾽ ὁμοίωσιν”. Γιατί καθένας από τους υπερούσιους θεούς είναι πρώτως Θεός, καθένας από τους νοητικούς είναι καθ’ ένωσιν, κάθε μια από τις θείες ψυχές είναι θεός κατά μέθεξη, οι Δαίμονες είναι Θεοί κατά την συνάφια με τους Θεούς, και οι λογικές ψυχές ή καθαυτό άνθρωποι λαμβάνουν αυτή την προσηγορία κατά μέθεξιν, ήτοι στον βαθμό που κατέχουν τέλεια την αρετή και την αλήθεια. Καθένα από αυτά, όπως ειπώθηκε, είναι περισσότερο θείο παρά Θεός, γι’ αυτό ο Αθηναίος ξένος αποκάλεσε και τον ίδιο τον νου θείο. Το θείο είναι 2^ον της πρώτιστης θεότητας, όπως δηλ. και το ενωμένο είναι δεύτερο του Ενός, και το νοητικό δεύτερο του Νοός, και το εμψυχωμένο της ψυχής και αεί προηγούνται τα ενοειδέστερα & απλούστερα, και τελειώνει η σειρά των όντως Όντων στο ίδιο το υπερούσιο & αμέθεκτο Εν/Αγαθό.[22]

Στους Έλληνες – ιδικά στον Πλάτωνα και στην θεολογική & φιλοσοφική συνέχεια αυτού, τον νέο-πλατωνισμό, αλλά και στους Κυνισμό & Στωικισμό, εν αντιθέσει με το εν τρικυμία κρανίου ιερατείου που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό», υπάρχει ο αληθείς ορισμός περί των αρετών.

«Αρετή = Διάθεση η βέλτιστη. Έξις του θνητού επαινετή καθαυτή. Έξις που ότι την έχει λέγεται αγαθό. Δίκαιη κοινωνία νόμων. Διάθεση, κατά την οποία αυτό που την έχει λέγεται τελείως σπουδαίο. Έξις που δημιουργεί ευνομία.»^[23]

Εν ολίγοις οι μεγάλες 4εις αρετές είναι :

Φρόνησις = δύναμις ποιητικὴ καθ᾽ αὑτὴν τῆς ἀνθρώπου εὐδαιμονίας ἐπιστήμη ἀγαθῶν καὶ κακῶν· διάθεσις καθ᾽ ἣν κρίνομεν τί πρακτέον καὶ τί οὐ πρακτέον.
Δικαιοσύνη = ὁμόνοια τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτήν, καὶ εὐταξία τῶν τῆς ψυχῆς μερῶν πρὸς ἄλληλά τε καὶ περὶ ἄλληλα ἕξις διανεμητικὴ τοῦ κατ᾽ ἀξίαν ἑκάστῳ· ἕξις καθ᾽ ἣν ὁ ἔχων προαιρετικός ἐστιν τῶν φαινομένων αὐτῷ δικαίων· ἕξις ἐν βίῳ νόμου ὑπήκοος· ἰσότης κοινωνική· ἕξις ὑπηρετικὴ νόμων.
Σωφροσύνη = μετριότης τῆς ψυχῆς περὶ τὰς ἐν αὐτῇ κατὰ φύσιν γιγνομένας ἐπιθυμίας τε καὶ ἡδονάς εὐαρμοστία καὶ εὐταξία ψυχῆς πρὸς τὰς κατὰ φύσιν ἡδονὰς καὶ λύπας· συμφωνία ψυχῆς πρὸς τὸ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι· αὐτοπραγία κατὰ φύσιν· εὐταξία ψυχῆς· λογιστικὴ ὁμιλία ψυχῆς περὶ καλῶν καὶ αἰσχρῶν· ἕξις καθ᾽ ἣν ὁ ἔχων αἱρετικός ἐστι καὶ εὐλαβητικὸς ὧν χρή.
Ἀνδρεία = ἕξις ψυχῆς ἀκίνητος ὑπὸ φόβου θάρσος πολεμικόν· ἐπιστήμη τῶν κατὰ πόλεμον πραγμάτων· ἐγκράτεια ψυχῆς πρὸς τὰ φοβερὰ καὶ δεινά· τόλμα ὑπηρετικὴ φρονήσεως· εὐθαρσία ἐπὶ θανάτου προσδοκίᾳ· ἕξις διαφυλακτικὴ λογισμῶν ὀρθῶν ἐν κινδύνοις· ῥώμη πρὸς κίνδυνον ἀντίρροπος· ῥώμη καρτερικὴ πρὸς ἀρετήν· ἠρεμία ψυχῆς περὶ τὰ δεινὰ καὶ θαρσαλέα κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον φαινόμενα· σωτηρία δογμάτων ἀδήλων περὶ τὰ δεινὰ καὶ ἐμπειρία πολέμου· ἕξις ἐμμενητικὴ νόμου.^[24]

Ενώ μικρότερες αρετές είναι :

Εγκράτεια = δύναμις ὑπομενητικὴ λύπης ἀκολούθησις τῷ ὀρθῷ λογισμῷ· δύναμις ἀνυπέρβλητος τοῦ ὑποληφθέντος ὀρθῷ λογισμῷ.
«Κοσμιότητα = ὕπειξις ἑκουσία πρὸς τὸ φανὲν βέλτιστον· εὐταξία περὶ κίνησιν σώματος.»
«Ευδαιμονία = ἀγαθὸν ἐκ πάντων ἀγαθῶν συγκείμενον· δύναμις αὐτάρκης πρὸς τὸ εὖ ζῆν· τελειότης κατ᾽ ἀρετήν ὠφελία αὐτάρκης ζῴου.»
«Μεγαλοπρέπεια = ἀξίωσις κατὰ λογισμὸν ὀρθὸν τὸν σεμνότατον.»
«Χρηστότητα = ήθους απλαστία μετά ευλογιστίας. Ήθους σπουδαιότητα.»
«Καλοκαγαθία = ἕξις προαιρετικὴ τῶν βελτίστων.»
«Μεγαλοψυχία = χρῆσις τοῖς συμβαίνουσιν ἀστεία· μεγαλοπρέπεια ψυχῆς μετὰ λόγου.»
«Φιλανθρωπία = ἕξις εὐάγωγος ἤθους πρὸς ἀνθρώπου φιλίαν· ἕξις εὐεργετικὴ ἀνθρώπων χάριτος σχέσις· μνήμη μετ᾽ εὐεργεσίας.»
«Ευσέβεια = Δικαιοσύνη περί Θεούς. Εκούσια δύναμη για την θεραπεία των Θεών. Ορθή αντίληψη για την προς τους Θεούς τιμή. Επιστήμη της περί Θεών τιμής.»
«Ευλάβεια = φυλακὴ κακοῦ ἐπιμέλεια φυλακῆς.»
«Ευνομία = πειθαρχία νόμων σπουδαίων.»
«Ευφροσύνη = ἐπὶ τοῖς τοῦ σώφρονος ἔργοις χαρά»
«Αγάπησις = παντελής απόδειξη»
«πρᾳότητα = κατάσταση κινήσεως της υπ᾽ όργης. Κράση ψυχής σύμετρος.»^[25]

Επίσης αφενός :

«Παιδεία = Δύναμη θεραπευτική της ψυχής.»
«Παίδευσις = παιδείας παράδοση.»
«Ελπίδα = προσδοκία ἀγαθοῦ».
«Σώφρον = τὸ κόσμιον τῆς ψυχῆς.»
«Δίκαιον = νόμου τάγμα ποιητικὸν δικαιοσύνης.»
«Ελεύθερον = το άρχον αυτού.»
«Όσιο = θεράπευμα θεοῦ ἀρεστὸν θεῷ.»
«Κάθαρση = ἀπόκρισις χειρόνων ἀπὸ βελτιόνων.»
«Αγαθός άνθρωπος = ὁ τοιοῦτος οἷος ἀνθρώπῳ τἀγαθὰ ἐπιτελεῖν.»
«Σώφρων = ὁ μετρίας ἐπιθυμίας ἔχων.»
«Εγκρατής = ὁ κρατῶν ἀντιτεινόντων τῶν τῆς ψυχῆς μορίων τῷ ὀρθῷ λογισμῷ.»
«Σπουδαίος = ο τελείως αγαθός. Ο έχων την αυτού αρετή.» ^[26]

Αφετέρου :

«Ὀργὴ = παράκλησις τοῦ θυμικοῦ εἰς τὸ τιμωρεῖσθαι.»
«Ὕβρις = ἀδικία πρὸς ἀτιμίαν φέρουσα.»
«Ἀκρασία = ἕξις βιαστικὴ παρὰ τὸν ὀρθὸν λογισμὸν πρὸς τὰ δοκοῦντα ἡδέα εἶναι.»
«Ἀλαζονεία = ἕξις προσποιητικὴ ἀγαθοῦ ἢ ἀγαθῶν τῶν μὴ ὑπαρχόντων.»
«Αμαρτία = πράξη αντίθετη στον ορθό λογισμό.»
«Φθόνος = λύπη ἐπὶ φίλων ἀγαθοῖς ἢ οὖσιν ἢ γεγενημένοις.»
«Αναισχυντία = ἕξις ψυχῆς ὑπομενητικὴ ἀδοξίας ἕνεκα κέρδους.»
«Κακοφυϊα = κακία ἐν φύσει καὶ ἁμαρτία τοῦ κατὰ φύσιν· νόσος τοῦ κατὰ φύσιν.»
«Σύννοια = διάνοια μετὰ λύπης ἄνευ λόγου.»

Μάλιστα οι Έλληνες λέμε ότι : Δεν είναι δυνατόν να εξαφανιστούν τα κακά – κατ’ ανάγκη υπάρχει κάτι αντίθετο του αγαθού – ούτε στους Θεούς να τοποθετηθούν, αλλά σύμφωνα με την αναγκαιότητα την θνητή φύση και τον ενθάδε τόπο περιπολούν. Γι΄ αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να φύγουμε το ταχύτερο από την γένεση για εκεί, και η φυγή είναι ομοίωση με τον Θεό, κατά το δυνατόν. Και ομοίωση είναι να γίνει κάποιος δίκαιος και όσιος μετά φρονήσεως. Επειδή δηλ. το κακό υπάρχει εδώ και αναγκαστικά περιπολεί στον εδώ τόπο και επειδή η λογική ψυχή θέλει να διαφύγει το κακό, πρέπει να φύγουμε από εδώ. Και η φυγή αυτή είναι να γίνουμε όμοιοι με τον Θεό και το κατορθώνουμε αν γίνουμε δίκαιοι και όσιοι μετά φρονήσεως. Επειδή όμως γινόμασταν όμοιοι με τον Θεό χάρη στην αρετή, ο θεός αυτός δεν είναι άλλος από αυτόν που κατέχει στον υψηλότερο βαθμό αυτές τις ιδιότητες και ταυτόχρονα ο εγγύτερα μας, αυτός ο θεός είναι η άχραντη & νοητική ψυχή του Κόσμου – η θεά Αφροδίτη – και το ηγεμονικό και νοητικότης της τμήμα στο οποίο υπάρχει θαυμαστή σοφία – η θεά Ίπτα. Ο Θεός όμως δεν είναι καθόλου και με κανένα τρόπο άδικος, αλλά όσο περισσότερο δίκαιος, και δεν υπάρχει τίποτα πιο όμοιό του από ότι εκείνος από μας που θα γίνει όσο περισσότερο δίκαιος. Ως προς αυτό κρίνεται η αληθινή ικανότητα του ανθρώπου ή η μηδαμινότητα του και η ανανδρία του. Γιατί η γνώση τούτου είναι σοφία και αληθινή αρετή, ενώ η άγνοια του αμάθεια και ολοφάνερη κακία. Για εκείνον λοιπόν ο οποίος αδικεί και λέει ή εκτελεί ανόσια πράγματα είναι πολύ καλύτερο να μην επιτρέπει να είναι φοβερός εξαιτίας της φαυλότητάς του. Μάλιστα οι τέτοιοι άνθρωποι χαίρονται με τη μομφή και πιστεύουν πως χαρακτηρίζονται όχι ανόητοι, αλλιώς βάρη της γης, αλλά άνδρες σαν κι αυτούς που πρέπει να είναι όσοι πρόκειται να ακμάσουν μέσα στην πόλη. Πρέπει λοιπόν να ειπωθεί το αληθές, ότι, δηλ. επειδή οι τέτοιοι άνθρωποι δεν το πιστεύουν, τόσο περισσότερο είναι όπως δεν πιστεύουν. Αγνοούν δηλαδή την τιμωρία της αδικίας, πράγμα που ελάχιστα πρέπει να αγνοούν, καθώς δεν είναι αυτή που νομίζουν, δηλαδή σωματικές κακώσεις ή θανατική ποινή, οι οποίες κάποτε τους επιβάλλονται παρ’ ότι δεν διαπράττουν καμία αδικία, αλλά αυτή από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Και αυτή είναι η εξής : υπάρχουν ενθάδε δυο υποδείγματα, το ένα θείο & ευδαιμονέστατο και το άλλο άθεο & αθλιότατο, και επειδή δεν βλέπουμε πως η κατάσταση αυτή είναι έτσι, λόγω της ηλιθιότητάς μας και της εσχάτης άνοιας μας δεν καταλαβαίνουμε πως, δια των άδικων πράξεων μας, γινόμαστε όμοιοι με το ένα ανόμοιοι με το άλλο. Γι’ αυτό εκτίουμε ποινή να ζούμε τον βίο που μας ταιριάζει με αυτό προς το οποίο ομοιωθήκαμε. Αν πούμε πως, σε περίπτωση που δεν απαλλαχτούμε από την φαυλότητα μας, δεν θα μας δεχτεί ο τόπος εκείνος ο καθαρμένος από τα κακά ακόμα και όταν πεθάνουμε, αλλά και εδώ θα διατηρήσουμε συνέχεια τη συμπεριφορά που είναι όμοια μας, ως κακοί σύντροφοι κακών. Επειδή λοιπόν το κακό υπάρχει εδώ και αναγκαστικά περιπολεί στον εδώ τόπο και επειδή η λογική ψυχή θέλει να διαφύγει το κακό, πρέπει να φύγουμε από εδώ. Και η φυγή αυτή είναι να γίνουμε όμοιοι με τον Θεό και το κατορθώνουμε αν γίνουμε δίκαιοι και όσιοι μετά φρονήσεως. Επειδή όμως γινόμασταν όμοιοι με τον Θεό χάρη στην αρετή, ο θεός αυτός δεν είναι άλλος από αυτόν που κατέχει στον υψηλότερο βαθμό αυτές τις ιδιότητες και ταυτόχρονα ο εγγύτερα μας, αυτός ο θεός είναι η άχραντη & νοητική ψυχή του Κόσμου – η θεά Αφροδίτη – και το ηγεμονικό της τμήμα στο οποίο υπάρχει θαυμαστή σοφία – η θεά Ίπτα.^[27]

Μάλιστα οι Έλληνες λέμε αφενός οτι : Τρείς οι ενέργειες της ψυχής. Η μια προς τα επόμενά της επιστρέφει γνωρίζοντας τα αισθητά, η άλλη προς τον εαυτό της δια του εαυτού της ορά πάντα τα όντα – διότι η ψυχή πάμμορφον άγαλμα είναι πάντων των όντων τους Λόγους έχουσα, ή προς το νοητό ανατείνοντας τις ιδέες ορώσα. Και εξ αυτών των τριών των ενεργειών της ψυχής διαφέρουν γνωσιακά το πολιτικό, το καθαρτικό και το θεωρητικό, ο πολιτικός γνωρίζει τα αισθητά, ο καθαρτικός τους εν τη ψυχή Λόγους, ο δε θεωρητικός τα Ιδέες, όμως ουδείς είναι αληθινός φιλόσοφος αν δεν έχει πάντων των Όντων την γνώση, αλλά μόνο την μερική, και ούτε του μέρους ακριβής θεωρός είναι, αν δεν γνωρίσει την σχέση του μέρους προς τα άλλα δυο. Εξ ου και είναι ανάγκη να γνωρίσει και τα τρία. Ο πολιτικός γνωρίζει τα αισθητά κατά τους εν αυτώ Λόγους και διαμέσου αυτών τα τακτοποιεί αποβλέποντας προς την ψυχή. Θέτει αντίστοιχο της λογικής ψυχής τους φύλακες, προς το θυμικό τους στρατιώτες και προς το επιθυμητικό τους θήτες. Επιπροσθέτως, τους φύλακες δύναται να τους ανεβάσει στο αγαθό δια της παιδείας, ώστε των τριών επιστήμων να είναι. Ο δε καθαρτικός ελισσόμενος πέριξ των μέσων γνωρίζει τους Λόγους της ψυχής, διαμέσου δε αυτών γνωρίζει και τα άκρα (δηλαδή τα αισθητά και τα νοητά). Ο θεωρητικός γνωρίζει τα αισθητά, αναγάγει αυτά από του πλήθους επί το ”Εν” το εν τω νοητώ. Αλλά επειδή υπάρχει “Εν” και πλήθος εν τω νοητώ, ανάγει το “Εν”, το εν τω νοητώ, επί το “Εν” το εν τω Θεών. Αυτό το “Εν”, των Θεών, είναι απολύτως “Εν” απλήθυντο και δεν υπάρχει άλλος θεός ή μονάδα χωρίς πλήθος, πλην αυτού. Ο πολιτικός ασχολείται με τις λύπες, τις ηδονές και τη φροντίδα του σώματος και για αυτό το λόγο δεν αποκτά απάθεια, αλλά μετριοπάθεια. Οι άλλοι δύο, ο καθαρτικός και ο θεωρητικός, φροντίζουν τα σώματα σαν να ήταν ένας φλύαρος γείτονας, έτσι ώστε να μην τους εμποδίζει, έχοντας ως ολοκλήρωση την απάθεια.^[28]

Αφετέρου ότι : μόνος ο πολιτικός ως όργανο χρησιμοποιεί το σώμα, έχοντας ανάγκη θυμικού, ως υπέρ πατρίδας, αλλά και επιθυμητικού για να ευ ποιήσει τους πολίτες. Ούτε ο καθαρτικός ούτε ο θεωρητικός έχει ανάγκη του σώματος. Γιατί καθαρτικός είναι ψυχή απολυόμενη του σώματος, των δεσμών βεβαίως μενόντων και μη λυόμενων, αλλά δια του συμπαθούς λυομένων. Γιατί είναι και εδώ ενώ βρίσκεται άνω θεωρητικώς εξαιτίας κάποιας συμπάθειας και ενώ είναι άνω είναι εδώ, και η ψυχή χάνει τα φτερά της και κατέρχεται εδώ και πτοείται περί αυτά εξ αιτίας της φιλοσοματικότητάς της. Θεωρητικός δε είναι ψυχή επολελυμένη του σώματος, πάλι εδώ λύση νοούντες ημών κατά το άσχετο. Γιατί του θεωρητικού η ψυχή κατά το θεότατον εν αυτή ενεργούσα, και τούτου του οστρεϊνου και πνευματικού οχήματος απολύεται. Περί αυτών είπε ο ποιητής “από αυτά ο γυμνωθείς ράκεων πολυμήτις Οδυσσέας”. Γιατί πολυμήτις αληθώς ο θεωρητικός των ράκεων τοιούτων απαλλαγείς.^[29]

Δηλαδή είναι άλλη η αρετή του σύνθετου του ανθρώπου ή αλλιώς του θνητού ανθρώπου – της ένωσης αΐδιας & λογικής ψυχής με θνητή και άλογη ψυχή-ζωή και ένα θνητό σώμα με το οποίο ζει εν τη γενέσει – και άλλη η αρετή του καθαυτό ανθρώπου, της τριδυνάμου ένους αΐδιας & λογικής ψυχής.

Εν ολίγοις οι Έλληνες λέμε ότι : Διαφορετικές είναι οι αρετές του πολιτικού ανθρώπου, διαφορετικές εκείνου που προς την θεωρία ανέρχεται και γι’ αυτό λέγεται θεωρητικός, διαφορετικές οι αρετές εκείνου που είναι ήδη τέλειος θεωρητικός και είναι πια επόπτης και διαφορετικές οι αρετές του νοός, στον βαθμό που είναι νους και καθαρός από την ψυχή. Οι αρετές του πολιτικού ανθρώπου έγκειται στην μετριοπάθεια και χαρακτηρίζονται από το ότι έπονται και ακολουθούν τον συλλογισμό περί το ποιο είναι πρέπον ως προς τις πράξεις. Για τούτο, αποβλέποντας στην ασφαλή συναναστροφή με τους πλησίον μας, ονομάζονται πολιτικές από τη συμβίωση και την συναναστροφή. Η φρόνηση του πολιτικού ανθρώπου υπάρχει σε σχέση με το λογιζόμενο μέρος, η ανδρεία σε σχέση με το θυμικό, η σωφροσύνη σε σχέση με την εναρμόνιση και συμφωνία επιθυμητικού και λογιζομένου μέρους, ενώ η δικαιοσύνη, τέλος, είναι η εκτέλεση από όλα τα παραπάνω του οικείου τους έργου σε σχέση με το άρχειν και το άρχεσθαι. Οι αρετές του θεωρητικού ανθρώπου που προχωρεί προς την θεωρία είναι απομακρυσμένες από των ενταύθα πραγμάτων. Γι’ αυτό και ονομάζονται καθάρσεις, επειδή παρατηρούνται στην αποχή από τις πράξεις του σώματος και από τις συμπάθειες με αυτό. Τούτες είναι οι αρετές της ψυχής η οποία ανέρχεται προς το όντως ΟΝ, ενώ οι πολιτικές αρετές κοσμούν τον θνητό άνθρωπο – οι πολιτικές είναι πρόδρομοι των καθαρτικών αρετών, διότι, αφού ο άνθρωπος στολιστεί με τις τελευταίες αυτές, απέχει από τις προηγούμενες πράξεις του που έκανε με το σώμα -, γι’ αυτό το να μην έχει η ψυχή την ίδια γνώμη με το σώμα αλλά να ενεργεί μόνη της δημιουργεί τη φρόνηση, η οποία φτάνει στην τελείωσή της μέσω της καθαρής νόησης. Η έλλειψη κοινότητας παθών ψυχής & σώματος δημιουργεί τη σωφροσύνη, ενώ, αν η ψυχή δεν φοβάται όταν εγκαταλείπει το σώμα, σαν να πηγαίνει σε κάτι κενό και ανύπαρκτο, δημιουργείται η ανδρεία. Όταν, τέλος, ηγούνται η λογική και ο νους και δεν υπάρχει καμία αντίσταση, δημιουργείται η δικαιοσύνη. Η διευθέτηση σύμφωνα με τις πολιτικές αρετές φαίνεται στην μετριοπάθεια και τον τελικό σκοπό έχει το να ζει κανείς ως άνθρωπος σύμφωνα με την φύση, ενώ η διευθέτηση σύμφωνα με τις θεωρητικές αρετές φαίνεται στην απάθεια, και εδώ ο τελικός σκοπός είναι η προς τον Θεό ομοίωση. Δεδομένου τώρα ότι το ένα είδος κάθαρσης είναι αυτό που καθαίρει και το άλλο αφορά εκείνους που έχουν καθαρθεί, οι καθαρτικές αρετές θεωρούνται σύμφωνα και με τις δυο παραπάνω σημασίες της κάθαρσης. Καθαίρουν δηλαδή την ψυχή και συνυπάρχουν με αυτή που είναι πια καθαρμένη – το να καθαρθεί κανείς άλλωστε είναι η ολοκλήρωση της καθαρτήριας διαδικασίας -, δεδομένου όμως ότι η κάθαρση και το να είναι κανείς καθαρμένος σημαίνει την αποβολή κάθε αλλότριου πράγματος, το αγαθό που προκύπτει από τη διαδικασία αυτή θα είναι διαφορετικό από αυτό που καθαίρει. Έτσι, αν αυτό που καθαίρεται ήταν αγαθό πριν από την ακαθαρσία που το έπληξε, τότε η κάθαρση αρκεί. Η κάθαρση λοιπόν θα είναι αρκετή, κι αυτό που θα απομείνει θα είναι το αγαθό, όχι η κάθαρση. Η φύση της ψυχής όμως δεν θα ήταν αγαθή, αλλά είχε την δυνατότητα να μετέχει στο αγαθό και θα ήταν αγαθοειδής, αλλιώς δεν θα είχε βρεθεί εν κακώ. Το αγαθό της ψυχής, επομένως, συνίσταται στην ένωσή της με τον γεννήτορά της, ενώ η κακία της συνίσταται στην επαφή της με τα πράγματα που έρχονται μετά από αυτή. Η κακία της μάλιστα είναι διπλή : αφενός η συνύπαρξη της με την γένεση και αφετέρου η μετά παθών υπερβολής αυτής της συνύπαρξης. Για τον λόγο αυτό, οι πολιτικές αρετές, που απαλλάσσουν την ψυχή από μια μόνο κακία, θεωρήθηκαν αρετές και είναι πολύτιμες, οι καθαρτικές όμως είναι πολυτιμότερες και απαλλάσσουν την ψυχή, κατά το ότι είναι ψυχή, από την κακία γενικά. Καθαρμένη λοιπόν η ψυχή θα συνυπάρχει οπωσδήποτε με τον γεννήτορά της. Η αρετή της έτσι, μετά την επιστροφή της, θα είναι αυτή που συνίσταται στην γνώση και την αληθινή πρόσληψη του όντως Όντος, όχι υπό την έννοια ότι δεν έχει η ίδια από μόνη της, αλλά ότι χωρίς το πρότερό της ΟΝ δεν βλέπει τα στοιχεία του εαυτού της. Τρίτο τώρα είδος αρετών, μετά τις καθαρτικές και τις πολιτικές, αποτελούν οι αρετές της ψυχής που ενεργεί νοητικά. Εδώ, η σοφία και η φρόνηση συνίστανται στη θεωρία όσων έχει ο Νους, ενώ η δικαιοσύνη είναι η επιτέλεση του οικείου έργου στην εναρμόνισή της με τον Νου και τη σύμφωνα με τον Νου ενέργεια. Εξάλλου, η σωφροσύνη είναι η εσωτερική προς τον νου στροφή, και η ανδρεία είναι η απάθεια, σύμφωνα με την ομοίωση με αυτό προς το οποίο βλέπει η ψυχή και το οποίο είναι μια φύση απαλλαγμένη από πάθη. Οι αρετές αυτές ακολουθούν αμοιβαίως η μία την άλλη, όπως και οι προηγούμενες. Τέταρτο είδος αρετών είναι οι υποδειγματικές, οι οποίες υπάρχουν στον Νου. Είναι ανώτερες από τις ψυχικές και είναι υποδείγματα αυτών των οποίων οι αρετές της ψυχής ήταν ομοιώματα. Νους είναι αυτός στον οποίο υπάρχουν τα πάντα ως υποδείγματα. Εν προκειμένω, επιστημονική γνώση είναι η νόηση και σοφία ο νους ως γνωστικό υποκείμενο. Σωφροσύνη είναι αυτό που στρέφει προς εκείνον, και το οικείο του νου έργο είναι η ίδια η οικειοπραγία. Ανδρεία είναι η ταυτότητα με τον εαυτό του και το να παραμένει στον εαυτό του καθαρός χάρη στο πλεόνασμα της δύναμής του. Υπάρχουν λοιπόν τέσσερα είδη αρετών. Από αυτές κάποιες – οι υποδειγματικές – αναφέρονται στον νου και συντρέχουν με αυτόν κατά την ουσία, ενώ άλλες σχετίζονται με την ψυχή που ενορά πλέον προς τον Νου και πληρούται από αυτόν. Κάποιες πάλι ανήκουν στην καθαιρόμενη και καθαρσίσα ανθρώπινη ψυχή από του σώματος και από τα άλογα πάθη, και κάποιες άλλες στην ανθρώπινη ψυχή που κοσμεί τον άνθρωπο οριοθετώντας μέσα σε μέτρα την άλογη φύση και δημιουργώντας έτσι τη μετριοπάθεια. Όποιο διαθέτει τις μείζονες αρετές κατέχει αναγκαστικά και τις ελάσσονες, το αντίστροφο όμως δεν ισχύει. Ούτε αυτός που κατέχει τις μείζονες αρετές θα ενεργήσει προηγουμένως σύμφωνα με τις ελάσσονες, παρά μόνο στον βαθμό που αυτό απαιτείται εν τη γενέσει. Διότι, όπως προαναφέρθηκε, τα είδη των αρετών έχουν διαφορετικούς σκοπούς το ένα από το άλλο. Των πολιτικών αρετών σκοπός είναι να βάλουν μέτρο στα πάθη κατά τις σύμφωνα με τις κατά φύση πράξεις τους. Των καθαρτικών αρετών σκοπός είναι η πλήρης απομάκρυνση των παθών, που στο προηγούμενο στάδιο περιορίζονταν απλώς μέσα στα μέτρα. Σκοπός των νοητικών αρετών είναι η κατά νου ενέργεια, καθώς την απομάκρυνση από τα πάθη δεν την διανοούνται. Των υποδειγματικών, τέλος, που η ενέργειά τους δεν σχετίζεται με τον νου, αλλά φτάνουν στον νου συντρέχουν με αυτό κατά την ουσία…. Έτσι όποιος ενεργεί κατά τις πρακτικές αρετές είναι σπουδαίος άνθρωπος, ενώ αυτός που ενεργεί κατά τις καθαρτικές αρετές είναι δαιμόνιος άνθρωπος ή ακόμα και αγαθός δαίμονας. Αυτός που ενεργεί μόνο κατά τις νοητικές αρετές είναι θεός, και αυτός, τέλος, που ενεργεί σύμφωνα με τις υποδειγματικές είναι πατέρας των θεών. Πρέπει να φροντίζουμε κατεξοχήν για τις καθαρτικές αρετές, σκεπτόμενοι ότι αυτές κατακτιούνται μεν στην παρούσα ζωή, μέσω αυτών όμως επιτυγχάνεται η άνοδος και στις πολυτιμότερες αρετές. Γι’ αυτό πρέπει να εξετάσουμε μέχρι ποιο βαθμό και σε πόση έκταση είναι δυνατή η κάθαρση, διότι πρόκειται για χωρισμό από το σώμα και από την άλογη παθητική κίνηση. Πρέπει λοιπόν να πούμε πως θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και μέχρι ποιο σημείο. Πρώτα από όλα, σαν θεμέλιο και υποκειμένη βάση της κάθαρσης, πρέπει να γνωρίζει κανείς για τον εαυτό του ότι είναι μια ψυχή συνδεδεμένη με ένα πράγμα ξένο προς αυτή και διαφορετικό ως προς την ουσία του. Δεύτερον, με αφετηρία αυτή τη σύνδεση, πρέπει να συγκεντρώνει τον εαυτό του από το σώμα και τους διαφορετικούς, θα λέγαμε, τόπους, ώστε να βρίσκεται σε μία κατάσταση πλήρους απάθειας ως προς το σώμα. Διότι όποιος ενεργεί συνεχώς με την αισθητηριακή αντίληψη, ακόμα και αν δεν το κάνει αυτό με συνάφεια αισθημάτων και με την απόλαυση που απορρέει από τις ηδονές, η προσοχή του, παρόλα αυτά, σκορπίζεται γύρω από το σώμα και συνδέεται με αυτό μέσω της αίσθησης, όντας παραδομένος στις ηδονές και τις λύπες των αισθημάτων με προθυμία και με εκδήλωση μιας συμπάσχουσας κλίσης. Από αυτή κατεξοχήν τη διάθεση πρέπει να καθαρθεί. Τούτο βέβαια θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν κανείς δεχόταν τις απαραίτητες ηδονές και τις αισθήσεις για λόγους θεραπείας μόνο ή για απαλλαγή από τους πόνους, ώστε να μην εμποδίζεται. Επίσης, πρέπει μα απομακρυνθούν και οι πόνοι, και αν αυτό είναι αδύνατον, πρέπει να τους υπομένουμε με λιγότερο βαρύτροπο, μετριασμένους από την έλλειψη συμπάθειας. Τον θυμό επίσης πρέπει, όσο γίνεται να τον αποβάλλουμε, και, αν είναι δυνατόν τελείως. Και αν αυτό δεν μπορεί να συμβεί, να μην συνδυάζουμε με αυτόν τις επιλογές μας, αλλά οι προαίρετες πράξεις πρέπει να ανήκουν σε κάτι άλλο – και το απροαίρετο στοιχείο είναι αδύναμο και μικρό. Τον φόβο όμως πρέπει να τον αποβάλουμε εντελώς. Διότι ο καθαιρόμενος δεν έχει να φοβηθεί τίποτα – και εδώ θα πρόκειται για κάτι απροαίρετο-, οπότε ο θυμός και ο φόβος πρέπει να χρησιμοποιούνται για λόγους νουθεσίας. Πρέπει να εξορίσουμε την επιθυμία για κάθε κακό πράγμα. Φαγητά και ποτά επίσης δεν θα επιθυμήσει κάποιος, στον βαθμό που έχει καθαρθεί, ενώ το απροαίρετο στοιχείο δεν πρέπει να υπάρχει ούτε στις φυσικές σαρκικές επιθυμίες. Αν όμως κάτι τέτοιο συμβεί, πρέπει να περιορίζεται στις παρορμητικές εικόνες που εμφανίζονται στον ύπνο. Σε κάθε περίπτωση, η νοητική ψυχή του ανθρώπου που καθαίρεται πρέπει να είναι απαλλαγμένη από όλα τούτα. Πρέπει επίσης να προσπαθεί κανείς ώστε αυτό που κινείται προς την άλογη φύση των σωματικών παθών να κινείται χωρίς συμπάθεια και χωρίς άμεση σύνδεση με αυτό, έτσι ώστε και οι κινήσεις αυτές να καταλύονται μέσω της εγγύτητάς τους προς τις λογικές δυνάμεις. Δεν θα υπάρξει λοιπόν σύγκρουση ενόσω η κάθαρση συνεχίζει την πορεία της, αλλά αυτό θα συμβεί εκεί όπου η παρουσία του λόγου είναι αρκετή, του λόγου τον οποίον το κατώτερο στοιχείο θα σεβαστεί, ώστε και το ίδιο το στοιχείο αυτό θα αγανακτήσει, αν κινηθεί καθόλου, διότι δεν έμεινε ήσυχο παρουσία του αφέντη του, και θα κατηγορήσει τον εαυτό του για αδυναμία. Και αυτά για την ώρα είναι μόνο μετριασμοί των παθών, αλλά με την επίταση τους καταλήγουν στην απάθεια. Όταν το συμπάσχον στοιχείο καθαρθεί τελείως, η απάθεια συνυπάρχει με αυτόν που έχει καθαρθεί, αφού και το πάθος κινούνταν όταν ο λόγος έδινε το σύνθημα μέσω της ροπής.^[30]

Μάλιστα κατά πως λέγει ο Πλάτων «Το θείο είναι καλό, σοφό και αγαθό». Τουτέστιν 3 είναι τα πληρωτικά των θείων, τα δια πάντα τα κρείττονα γένη διαπερνούντα, η αγαθότητα, η σοφία και το κάλλος. 3 είναι και αυτά που συνάγουν τα πληρούμενα, που είναι κατώτερα από εκείνα, απλωμένα όμως σε όλους τους θείους διακόσμους, η πίστη, η αλήθεια και ο έρωτας. Και τα πάντα μέσω αυτών σώζονται & συνάπτονται με τις πρωτουργές αιτίες, άλλα δια της ερωτικής μανίας, άλλα δια της θείας φιλοσοφίας και άλλα δια της θεουργικής δυνάμεως, η οποία είναι ανώτερη από πάσα ανθρώπινη σωφροσύνη & επιστήμη, συναθροίζει τα αγαθά της μαντικής και τις καθαρτικές δυνάμεις της τελεσιουργικής και γενικά πάντα τα της ενθέου κατοχής ενεργήματα.Το θείο είναι καλό, σοφό & αγαθό και οτιδήποτε παρόμοιο με αυτό. Με αυτά τρέφεται και αυξάνει το πτέρωμα της λογικής & αΐδιας ψυχής, ήτοι ο καθαυτό άνθρωπος, με το αισχρό όμως και με το κακό και με όλα τα αντίθετα φθίνει & καταστρέφεται. Έτσι τροφή της λογικής & αΐδιας ψυχής είναι η από των κρειττόνων σε αυτήν κατερχόμενη τελειότης – ήτοι η θεώρηση των νοητών. Η επόπτευση δηλ. του υπερουράνιου τόπου. Δηλ. πληρούμενη η ψυχή εκ των εκεί θεαμάτων τρέφεται, τουτέστιν η τροφή της ψυχής είναι η των νοητών θεώρηση & εποπτεία! Γιατί αυτή σε εμάς δεν έρχεται κατά έκκριση και αλλοίωση. Από των θεών προτείνονται αεί τα καλά, τα αγαθά και η νοητική επιστήμη. Τον εαυτό της προσάγει σε αυτά η λογική ψυχή και έπειτα τον απομακρύνει. Και προσάγουσα μεν εαυτή αυξάνεται και κατά όλες τις δυνάμεις ενεργεί και γίνεται κατά το μέγιστο δυνατή, απερχόμενη δε μικραίνει και γίνεται ασθενής και δούλη αυτών για τα οποία πριν συμπεριπολλόντας μετα των θεών προνοούσε. Πλησιάζοντας στο “αισχρό”(άσχημο), το οποίο είναι η ύλη, και στο “κακό”, το οποίο είναι το να δίνει τον εαυτό της στο πλήθος και στο μερισμόν και προσερχόμενη στα αμαθή και ανόητα (τα οποία είναι τα σώματα), σπάζει την δύναμη των πτερών της και τα κάνει αργά. Γι’ αυτό λέμε ότι “φθίνει” η ψυχή. Και “καταστρέφεται”, επειδή θάνατος της ψυχής είναι η ταύτση με το γήινο σώμα. Γιατί τότε η λογική & αΐδια ψυχή αργοπορεί τότε κατά τις κορυφαίες αυτής ενέργειες.

Ο λόγος δηλ. που συμβαίνει στην ένους λογική & αΐδια ψυχή η πτώση των πτερών της, είναι η παρά φύση, ή μη οικεία της, θρέψη με κακία(άγνοια της αλήθειας) και το αισχρό(ασχήμια), δηλ.:

Η αμετρία, το άμετρο, το άκαιρο (το μη έχων μέτρο, το υπερβάλλων, το αντίθετο του Μηδέν Άγαν – το αόριστο ή αλλιώς το μη υπάρχων όντως, το μη-ον. Το αντίθετό της αμετρίας είναι το μέτρο. Η δε πραγμάτωση επί του ανθρωπίνου πεδίου του μέτρου λέγεται μέτριον)
Το ασύμετρον, το αισχρό, το ατελές και το ανίκανο
Το άνουν(το αμέτοχο στον νου) και η αφροσύνη
Το δοξαστόν-μεταβαλλόμενο(μη επιστήμη).

Ενώ αντίθετα η κατά φύση ή οικεία της θρέψης της λογικής & αΐδιας ψυχής είναι το κάλος το νοητό, η νοητική σοφία και το αγαθό-ενότητα. Τουτέστιν :

το μέτρο, το μέτριο και το καίριο.
το σύμμετρο, το καλό, το τέλειο και το ικανό
ο νους και η φρόνηση
αυτά που θέσαμε ότι ανήκουν στην ίδια την λογική ψυχή, εκείνα που ονομάσαμε επιστήμες και τέχνες και δόξες ορθές
οι ηδονές οι άλυπες, δηλ. οι καθαρές της λογικής ψυχής επιστήμες

Με ένα λόγο : το φρονείν, το νοείν και το μεμνήσθαι, καθώς και τα τούτων συγγενή, η δόξα η ορθή και οι αληθείς λογισμοί.

Οι Έλληνες θέλοντας να διακρίνουμε τα ανθρώπινα από τα θεία και όντως αγαθά των Θεών προς τους ανθρώπους λέμε ότι : άπαντες οι άνθρωποι βουλόμεθα ευ πράττειν, και ευ πράττουμε αν έχουμε πολλά αγαθά. Από τα αγαθά υπάρχουν εκείνα που αφορούν το σώμα, ώστε αυτό να είναι επαρκώς προετοιμασμένο για την φυσική του συμμετρία, κράση & ρώμη. Υπάρχουν επίσης εκείνα που είναι έξω από το σώμα, όπως η ευγένεια, οι δυνάμεις και οι τιμές εντός της πατρίδος. Και υπάρχουν ακόμη τα αγαθά εκείνα που σχετίζονται με την ψυχή, όπως το να είναι κανείς σόφρων & δίκαιος, ανδρείος και ιδιαιτέρος σοφός. Μαζί με αυτά δεν έχει μικρή σημασία να συμπεριλάβουμε και την ευτυχία στις ορθές πράξεις, ήτοι την υπό της σοφίας προκύπτουσα ή την έχουσα καθ΄ εαυτήν κάποια ιδία δύναμη. Αλλά δεν ευδαιμονούμε ευθύς από την παρουσία των αγαθών, αν δεν μας ωφελούν. Και δεν ωφελούν καθόλου αν μόνο υπάρχουν σε εμάς αλλά δεν τα χρησιμοποιούμε. Διότι τίποτα άλλο που είναι παρόν δεν ωφελεί μόνο με την απόκτηση του, χωρίς να το χρησιμοποιούμε. Ούτε αν κάποιος έχει αποκτήσει πλούτο και τα αγαθά που μόλις απαριθμήσαμε, αλλά δεν τα χρησιμοποιεί, θα ευδαιμονήσει λόγω της κατοχής αυτών των αγαθών. Πρέπει όποιος πρόκειται να είναι ευδαίμων όχι μόνον να κατέχει αυτά τα αγαθά αλλά και να τα χρησιμοποιεί, αλλιώς κανένα όφελος δεν προκύπτει από την κτήση τους. Αλλά ούτε και η απλή χρήση επαρκεί, αλλά πρέπει να προστεθεί η ορθή χρήση. Διότι είναι προτιμότερο από το να μην χρησιμοποιεί κάποιος ορθά οποιοδήποτε πράγμα να το εγκαταλείπει εντελώς. Γιατί το πρώτο είναι κακό και το δεύτερο δεν είναι ούτε αγαθό ούτε κακό. Αλλά βέβαια σε κάθε χρήση και σε κάθε εργασεία που αφορά οτιδήποτε απεργαζόμαστε η επιστήμη παρέχει την ορθή χρήση. Και όσο αφορά την χρήση των αγαθών που λέγαμε στην αρχή, του πλούτου και της υγείας και του κάλους, είναι η επιστήμη που υγείται σε όλα αυτά την ορθή χρήση και κατωρθώνει την πράξη. Γιατί η επιστήμη παρέχει όχι μόνον την ευτυχία αλλά και την ευπραγία εν πάσι κτήσει και πράξει, και χωρίς φρόνηση και σοφία δεν προκύπτει κανένα απολύτως όφελος από οποιοδήποτε άλλο απόκτημα. Διότι ποιο όφελος να κατέχει κάποιος πολλά, και να πρτάττει πολλά αντι για λίγα, αν δεν διαθέτει νου ; Μήπως εκείνος που πράττει λιγότερο δεν αμαρτάνει λιγότερο, και αμαρτάνωντας λιγότερο δεν θα πράττει λιγότερο κακώς, και, πράτοντας λιγότερο κακώς, δεν θα είναι και λιγότερο άθλιος ; Είναι αναγκαίο να τα παραδεχτούμε αυτά, και ότι αυτός που χωρίς να κατέχει τα αγαθά που έχουν ειπωθεί, θα πράξει περισσότερα, και ότι αυτός που αντί για τα αγαθά κατέχει τα αντίθετά τους, θα πράξει λιγότερα. Συνοψίζοντας επομένως, σχετικά με όλα αυτά που προηγουμένος είπαμε ότι είναι αγαθά, κινδυνεύει η συζήτηση που τα αφορά να μην εντοπίζεται στο αν είναι από μόνα τους εκ φύσεως αγαθά, αλλά, όπως φαίνεται, στο εξής : αν τα κυβερνά η αμάθεια, είναι μείζονα κακά και από τα αντίθετά τους, όσο είναι ικανότερα να υπηρετούν τον οδηγό τους που είναι ικανός. Αν όμως τα κυβερνούν η φρόνηση και η σοφία, τότε είναι μείζονα αγαθά. Από μόνα τους και τα μεν και τα δε δεν έχουν καμία αξία. Μόνον η σοφία επομένως είναι αγαθό, η δε αμάθεια κακό. Επειδή λοιπόν όλοι επιθυμούμε να είμαστε ευδαίμονες, και φάνηκε ότι γινόμαστε τέτοιοι από τη χρήση των πραγμάτων και την ορθή χρήση τους, και καθώς αυτή που μας εξασφαλίζει την ορθότητα και ευτυχία των πράξεων είναι η επιστήμη, πρέπει οπωσδήποτε, όπως φαίνεται, κάθε άνθρωπος να παρασκευάζει τον εαυτό του με κάθε τρόπο για να γίνει σοφότατος. Διότι μόνον η σοφία από όλα όσα υπάρχουν ποιεί τον άνθρωπο ευτυχή. Είναι λοιπόν αναγκαίο να φιλοσοφούν όσοι βούλονται να ευ πράττουν. Η δε φιλοσοφία είναι όρεξη & κτήσις επιστήμης που δεν είναι μόνον κτιτική όσων θεωρούνται αγαθά, ούτε μόνο ποιητική αυτών και όχι χρηστική. Χρειάζεται, λοιπόν, μια τέτοια επιστήμη μέσα την οποία θα συναντιούνται η δημιουργία, η γνώση αλλά και η χρήση εκείνου το οποίο θα δημιουργήσει. Εάν λοιπόν όλες οι άλλες επιστήμες είναι θηρευτικές & προπαρασκευαστικές των αγαθών, και μόνον η τέλεια δικαιοσύνη και η τέλεια φρόνηση εξασφαλίζουν σε καθένα τη κατ’ αξίαν χρήση του και την αναγάγουν στον ηγεμόνα νου, τότε αυτή την επιστήμη πρέπει να επιζητούμε. Διότ έχει μέσα της τη δυνατότητα να μελετά και να κρίνει, και κατέχει τις αρχές της ορθής χρήσεως των αγαθών. Και αν επιτύχουμε αυτήν την επιστήμη, θα περάσουμε την υπόλοιπο βίο μας καλώς.^[31]

Μάλιστα υπάρχει κατά τους Πυθαγορειούς και μία άλλη διαίρεση που είναι η ακόλουθη : Υπάρχει σε εμάς κάτι που είναι η ψυχή και κάτι άλλο που είναι το σώμα, και η πρώτη άρχει ενώ το δεύτερο άρχεται, και η πρώτη είναι αυτή που χρησιμοποιεί ενώ το δεύτερο είναι αυτό που χρησιμοποιείται, και η πρώτη είναι θεία & αγαθή και οικειότατη σε εμάς, ενώ το δεύτερο είναι συνηρτημένο ένεκα κάποια υπουργίας(υπηρεσίας) και αναγκαίο να υπάρχει για τον κοινό ανθρώπινο βίο. Πρέπει λοιπόν να μεριμνούμε περισσότερο για αυτό που άρχει – την ψυχή – παρά για αυτό που άρχεται – το σώμα, για αυτό που είναι θειότερο και οικειότερό μας παρά για το υποδεέστερο.^[32]

Παραπλήσια δε προς αυτήν είναι και η παρακάτω διαίρεση : Όλα όσα μας ανήκουν έχουν χωριστεί στα τρία : στην ψυχή, στο σώμα και σε όσα ανήκουν στο σώμα. Και από αυτά, άλλα είναι πρώτα άλλα δεύτερα και άλλα τρίτα. Και πρωτίστως πρέπει να αποβλέπουμε στα της ψυχής, και όλα τα άλλα να πράττουμε για χάρη της ψυχής. Διότι πρέπει να φροντίζουμε το σώμα ανάγοντας την φροντίδα του στην υπηρεσία της ψυχής. Και πρέπει να αποκτούμε τα χρήματα για χάρη του σώματος, και όλα πρέπει να τα διευθετούμε για χάρη της ψυχής και των ηγεμονικών δυνάμεως της ψυχής. Εάν μάλιστα αυτό έχει έτσι, τίποτα από αυτά που πρέπει να κάνουν δεν κάνουν όσοι αφιερώνουν όλο τους τον ζήλο στα χρήματα αλλά αμελούν τη δικαιοσύνη λόγω της οποίας γνωρίζουμε να χρησιμοποιούμε ορθά τα χρήματα, και φροντίζουν για τη ζωή και την υγεία του σώματος αλλά αμελούν να χρησιμοποιούν ορθά τη ζωή και την υγεία, και μεριμνούν για την άλλη παιδεία, λόγω της οποίας δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν την φιλία που προκαλεί την ομόνοια που μόνον μέσω της φιλοσοφίας επέρχεται ωραιότατα, και επιδίδονται σε πράξεις αλλά δεν γνωρίζουν ούτε αναλογίζονται πως πρέπει να πράττουν κάθε έργο.^[33]

Και ξεκινώντας δε πάλι από άλλη αρχή κάνουμε την εξής διαίρεση : Σε κάθε άνθρωπο ασφαλώς είναι τρία που έχει : ο εαυτός του, αυτό που ανήκει στον εαυτό του και αυτά που ανήκουν σε αυτό που ανήκει στον εαυτό του. Ο εαυτός μας, λοιπόν, είναι η ψυχή, και αυτό που ανήκει στον εαυτό μας είναι το σώμα μας και αυτά που ανήκουν σε αυτό που ανήκει στον εαυτό του είναι τα χρήματα που αποκτούμε για χάρη του σώματος. Τρείς επομένως είναι οι επιστήμες αναφορικά με τα τρία αυτά πράγματα. Αυτός λοιπόν ο οποίος γνωρίζει το σώμα, γνωρίζει αυτά που ανήκουν στον εαυτό του αλλά δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Για αυτό οι γιατροί δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους στον βαθμό που είναι γιατροί, ούτε οι γυμναστές στον βαθμό που είναι γυμναστές. Και όσοι ακόμα μακρύτερα από τον εαυτό τους γνωρίζουν αυτά τα οποία ανήκουν στο σώμα και με τα οποία υπηρετείται το σώμα, όπως οι γεωργοί και οι άλλοι δημιουργοί, απέχουν πολύ από το να γνωρίζουν τον εαυτό τους. Γιατί αυτοί δεν γνωρίζουν ούτε όσα ανήκουν στον εαυτό τους. Για αυτό άλλωστε και οι τέχνες τους θεωρούνται βάναυσοι. Και μόνον η σωφροσύνη είναι η γνώση της ψυχής και πράγματι μόνον αυτή είναι αρετή δική μας, η οποία απεργάζεται βέλτιστη την ψυχή. Αυτήν επομένως αξίζει κυρίως να επιζητούν εκείνοι οι οποίοι επιθυμούν να εναρμονίσουντον βίο τους με την ουσία τους και να καταστήσουν καλούς και αγαθούς τους εαυτούς τους, και επιλέγουν να φροντίσουν αληθώς τον εαυτό τους.^[34]

Μάλιστα : από όλα τα κτήματα που κατέχει ο άνθρωπος, το ιερότερο μετά τους θεούς είναι η ψυχή. Ξέρουμε ότι κάθε άνθρωπος αποτελείται από δυο ειδών στοιχεία. Ορισμένα, τα οποία κυριαρχούν, είναι πιο δυνατά και πιο καλά, ενώ τα άλλα, κατώτερα και πιο αδύναμα, οφείλουν να υποτάσσονται στα προηγούμενα. Ο Άνθρωπος πρέπει πάντα να προτιμά εκείνα που κυριαρχούν παρά εκείνα που υποτάσσονται. Έτσι, όταν λέω ότι τόσο μετά τους Θεούς, που είναι κύριοι της μοίρας μας, όσο και μετά τους δαίμονες ή τους ήρωες ο άνθρωπος πρέπει να τιμά την ψυχή του, νομίζω ότι μιλώ σωστά. Σπάνια όμως το πετυχαίνει κάποιος αυτό. Απλά, νομίζει πως το καταφέρνει. Γιατί τίποτα κακό δεν αξίζει να τιμηθεί, αφού η τιμή είναι θείο δώρο. Οπωσδήποτε νομίζει ότι εξυψώνει την ψυχή του με λόγια ή δώρα ή υποχωρήσεις και δεν φροντίζει να την κάνει καλύτερη, φαντάζεται ότι την τιμά αλλά στην πραγματικότητα δεν κάνει κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, κάθε άνθρωπος που φτάνει στην εφηβεία νομίζει πως τα ξέρει όλα και φαντάζεται ότι τιμά την ψυχή του με τους επαίνους και με το να την αφήνει να κάνει ότι θέλει. Σύμφωνα όμως με όσα είπαμε πριν από λίγο, δεν πρόκειται για τιμή αλλά βλάβη, αφού έχουμε δεχτεί ότι η ψυχή βρίσκεται στη δεύτερη θέση μετά τους θεούς. Επίσης, όταν κάποιος πιστεύει ότι η ευθύνη για τα αμαρτήματα που κάνει δεν είναι δική του αλλά των άλλων, τους οποίους κατηγορεί για τις συχνές και σοβαρές κακοτυχίες του θεωρώντας τον εαυτό του ανεύθυνο για αυτά, νομίζει ότι έτσι τιμά την ψυχή του. Πετυχαίνει όμως ακριβώς αντίθετο. Το ίδιο γίνεται και όταν ρίχνεται στις απολαύσεις και αδιαφορεί για τις συστάσεις και τις συμβουλές του νομοθέτη, αφού ντροπιάζει την ψυχή του και τη γεμίζει με τύψεις και ενοχές. Ή, για να πάρουμε την αντίθετη περίπτωση, όταν δεν υπομένει τους κόπους, τους φόβου, τους πόνους και τις λύπες αλλά τα αποφεύγει από δειλία, όχι μόνο δεν τιμά την ψυχή του αλλά την ντροπιάζει. Το ίδιο γίνεται και όταν θεωρεί τη ζωή το μεγαλύτερο αγαθό του Κόσμου. Η σκέψη αυτή ατιμάζει την ψυχή γιατί πιστεύει ότι όλα όσα υπάρχουν στον Άδη είναι κακά, ενώ θα έπρεπε να αντιταχθεί σε αυτή την απαίσια ιδέα και να ηρεμήσει την ψυχή του με την σκέψη ότι δεν ξέρει αν η συνάντηση μας με τους εκεί θεούς είναι ίσως το μεγαλύτερο αγαθό. Όταν κάποιος δίνει μεγαλύτερη αξία στο κάλλος παρά στην αρετή, ντροπιάζει την ψυχή του με απόλυτο & ολοκληρωτικό τρόπο. Ο λόγος είναι γιατί πιστεύει ότι το σώμα έχει μεγαλύτερη αξία από την ψυχή, κάτι εντελώς λανθασμένο. Κανένα γηγενές πράγμα δεν είναι εντιμότερο των Ολύμπιων. Όποιος πιστεύει κάτι το διαφορετικό για την ψυχή δεν κατανοεί πόσο υπέροχο είναι αυτό το αγαθό που περιφρονεί.^[35]

Εν αντιθέση με τους Έλληνες οι λεγόμενοι Χριστιανοί – μέσα στο ρου της ιστορίας τους – όλα τα έθνη και τις θρησκείες τους πλην των ομόθρησκών τους εριστικά & εμπαθώς σε βαθμό μίσους & φθόνου – ιδικά τους Έλληνες – κατηγορώντας τους ότι είναι πλανεμένοι & μιαροί που θα καούν στην…κόλαση. Μία έρευνα ενδεικτικά στα πατερικά λεγόμενα κείμενα, επι παραδείγματι του Μεγάλου Βασιλείου,

«Μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτων… τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν». Μ. Βασίλειος, Εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3.
«Ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς συμβουλῆς μου: δὲν πρέπει νὰ παραδώσετεσε αυτούς (στοὺς ἀρχαίους Έλληνες συγγραφεῖς) τὸ τιμόνι τοῦ νοῦ σας, γιὰ νὰ σᾶς πᾶνε ὅπου αὐτοὶ θέλουν. Δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθεῖτε σὲ ὅλα. Πρέπει νὰ πάρετε ἀπ᾿ αὐτοὺς ὅ,τι εἶναι χρήσιμο καὶ νὰ μὴ δώσετε προσοχὴ στὰ ὑπόλοιπα.».Μ. Βασίλειος, Προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων .
«Καὶ ῥάξει ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανισταμένους ἐπὶ ὄρος Σιὼν ἐπ’ αὐτὸν, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διασκεδάσει, Συρίαν ἀφ’ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ τοὺς Ἕλληνας ἀφ’ ἡλίου δυσμῶν,τοὺς κατεσθίοντας τὸν Ἰσραὴλ ὅλῳ τῷ στόματι. Ῥάξειν οὖν αὐτοὺς ἐπαγγέλλεται καὶ καταβαλεῖν πάντας τοὺς ἐπανισταμένους τῷ ὄρει Σιὼν, καὶ διασκεδάσειν αὐτῶν τὴνκατὰ τῆς ἀληθείας ἀσεβῆ συμφωνίαν.Εἰσὶ δὲ οἱ ἐχθροὶ Σύροι καὶ Ἕλληνες· οἱ μὲν τὰ πρὸς ἀνατολὰς τοῦ ἡλίου κατέχοντες, οἱ δὲ τὰ πρὸς ταῖς δυσμαῖς. ∆ιὰ τοῦτο δὲδιασκεδασθήσονται, ἐπειδὴ κατήσθιον ὅλῳ τῷ στόματι τὸν Ἰσραήλ. Στόμα δὲ λέγει νῦν τὴν σοφιστικὴν τοῦ λόγου δύναμιν, ᾗ πάσῃ κατεκέχρηντο εἰς τὴν ἐπιβουλὴν τῶν ἐν ἁπλότητι πεπιστευκότων τῷ Θεῷ .». (Βασίλειος Καισαρείας, Εις τον προφήτην Ησαΐαν, 9.230 ).

Ιωάννου Χρυσοστόμου,

Εάν δε κοιτάξεις στα ενδότερα των Ελλήνων θα δεις τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά σαν τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας αυτών, γεμάτος ακαθαρσίες και ιχώρ (έμπυο) και τα δόγματά τους γεμάτα σκουλήκια. Εμείς δε δεν παραιτούμαστε της κατ’αυτών μάχης» (Ι. Χρυσόστομος, Εις τον Αγιον Ιωαννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστην 59, 370, 7-11).
«Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγονών να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά αυτά των δικαίων (της Παλαιάς Διαθήκης)». – (Ι. Χρυσόστομος, Περί Κενοδοξίας και πώς δει τους Γονείς Ανατρέφειν τα Τέκνα (690) 641.65).
«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα… Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε… και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του πιστού βάρβαρου) καθ’ έκαστη λαμπρότερα γίνονται.» – Ι. Χρυσόστομος εις Ιωάννην 59.31.33.
«Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!… αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον… μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων… και παρ’ αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι… κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε!) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί» Ι. Χρυσόστομος, Λόγοι κατά Ιουδαίων, 48.851.38 έως 852.35.
«Ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών (ελληνικών) έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε απ’ τα βασιλικά ταμεία (!) αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς (ελληνικούς ναούς) με τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν». Θεοδωρήτου Εκκλησιαστική Ιστορια, επιστολη Δαμασου (Τ.5 329/8-330/8).
«Οἱ δὲ φιλόσοφοι & δεινοὶ ῥήτορες δόξαν πολλὴν οἱ μὲν ἐπὶ σεμνότητι οἱ δὲ ἐπὶ λόγων δυνάμει παρὰ τοῖς πολλοῖς ἔχοντες μετὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς μάχην καταγέλαστοι γεγόνασι καὶ παίδων ληρούντων ἁπλῶς οὐδὲν διαφέρειν ἔδοξαν.» Δηλ. “Οι Έλληνες φιλόσοφοι & ρήτορες…είναι καταγέλαστοικαι δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες”.
«Ἀπὸ γὰρ ἐθνῶν καὶ δήμων τοσούτων οὐ σοφόν τινα, οὐκ ἄσοφον, οὐκ ἄνδρα, οὐ γυναῖκα ἀλλ’ οὐδὲ παιδίον μικρὸν μεταπεῖσαι ἴσχυσαν, ἀλλὰ τοσοῦτός ἐστι τῶν ὑπ’ αὐτῶν γεγραμμένων ὁ γέλως ὥστε ἀφανισθῆναι καὶ τὰ βιβλία πάλαι καὶ ἅμα τῷ δειχθῆναι καὶ ἀπολέσθαι τὰ πολλά. Εἰ δέ που τι καὶ εὑρεθείη διασωθὲν παρὰ Χριστιανοῖς τοῦτο σωζόμενον εὕροι τις ἄν.» Δηλ. “Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό ή άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα. Αν βρεθεί κάτι από αυτά πλέον είναι όσα διέσωσαν οι χριστιανοί”.
«Ὁ μὲν γὰρ Ἑλληνισμὸς πανταχοῦ τῆς γῆς ἐκταθεὶς…ὑπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ κατελύθη δυνάμεως…καίτοι ἀνδρῶν εὐτελῶν καὶ ἀσήμων ὑπηρετησαμένων αὐτῷ. ὁ Χριστὸς τῆς παρρησίας μετέδωκε, κατεγέλασαν τῆς παρ’ αὐτοῖς δουλοπρεπείας καὶ ἀνελευθερίας καὶ ταπεινότητος, εἶδον ὅσον τῆς Χριστιανῶν εὐγενείας πρὸς τὴν Ἑλλήνων αἰσχύνην τὸ μέσον.» Δηλ. “Ο Ελληνισμός μπορεί ν’ απλώθηκε σ’ όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων… Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερίακαι την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων”. (Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων)
«Τὰ δὲ παιδία ὑπὲρ οὐδενὸς ἀνέχεται φροντίζειν χρησίμου· οὕτω καὶ οἱ Ἕλληνες παίζειν ἀεὶ βούλονται καὶ χαμαὶ κεῖνται, χαμαιπετεῖς ὄντες καὶ χαμαίζηλοι…», «οὕτω καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ στόματος τῶν Ἑλλήνων ἀποῤῥέοντα ῥήματα μάταια καὶ ἀκάθαρτα· κἂν ἀναγκαίαν δῷς τροφὴν , λυποῦσι τοὺς παρέχοντας διὰ βλασφημίας ἀεὶ…», «καὶ καθάπερ τὰ παιδία ἀναισθήτως γυμνοῦται καὶ οὐκ ἐρυθριᾷ, οὕτω καὶοἱ Ἕλληνες πόρνοις καὶ μοιχοῖς συγκυλινδούμενοι, καὶ τοὺς τῆς φύσεως γυμνοῦντες νόμους, καὶ παρανόμους εἰσάγοντες μίξεις, οὐκ ἐπιστρέφονται.» Εδώ ο Ιωάννης Χρυσόστομος λέγει για τους Έλληνες ότι κείτονται χάμω, όντας χαμερπείς & τιποτένιοι, ότι από το στόμα τους απορρέουν λόγια μάταια, ακάθαρτα, και ότι είναι πόρνοι και μοιχοί!
«Ὃ γὰρ οὐκ ἴσχυσαν φιλόσοφοι διὰ τῶν συλλογισμῶν ποιῆσαι, τοῦτο ἡ δοκοῦσα εἶναι μωρία κατώρθωσε; Τίς οὖν σοφώτερος; ὁ τοὺς πολλοὺς πείθων, ἢ ὁ ὀλίγους, μᾶλλον δὲ οὐδένα; ὁ περὶ τῶν μεγίστων πείθων, ἢ ὁ περὶ τῶν μὴ δεόντων; Πόσα ἔκαμε Πλάτων καὶ οἱ κατ’ αὐτὸν περὶ γραμμῆς καὶ γωνίας καὶ στιγμῆς καὶ ἀριθμῶν ἀρτίων καὶ περιττῶν, καὶ ἴσων ἀλλήλοις καὶ ἀνίσων, καὶ τῶν τοιούτων διαλεγόμενος ἡμῖν ἀραχνίων (καὶ γὰρ τῶν ὑφασμάτων ἐκείνων ἀχρηστότερα ταῦτα τῷ βίῳ), καὶ οὐ μέγαν, οὐ μικρὸν ἐντεῦθεν ὠφελήσας οὕτω τὸν βίον κατέλυσε.» Δηλ. “Δεν επικράτησαν οι φιλόσοφοι με τους συλλογισμούς τους γιατί οδηγήθηκαν στην χαζομάρα. Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;”. (Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Υπόθεσις της προς Κορινθίους Α΄ επιστολής ).
«Ὁ δὲ ἀγράμματος οὗτος, ὁ ἰδιώτης, ὁ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ, ὁ Ζεβεδαίου παῖς· κἂν μυριάκιςκαταγελῶσιν Ἕλληνες τῆς τῶν ὀνομάτων ἀγροικίας, οὐδὲν ἧττον μετὰ πλείονος αὐτὰ τῆς παῤῥησίας ἐρῶ· ὅ σῳ γὰρ ἂν τὸ ἔθνος αὐτοῖς βάρβαρον φαίνηται καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ἀπέχον παιδεύσεως, τοσούτῳ λαμπρότερα τὰ ἡμέτερα φανεῖται. ἔνθα τὸ παλαιὸν ἐφιλοσόφουν οἱ τῆς Ἑλληνικῆς συμμορίας ἅπαντες. ∆ιαλεχθεὶς περὶ τῶν Ἑλληνικῶν, καὶ δείξας αὐτοὺς οὐδεμίαν ἔχοντας οὐδαμόθεν ἀπολογίαν, οὐδὲ ἐλπίδα σωτηρίας, κατηγορήσας τε ἀκριβῶς καὶ τῆς τῶν δογμάτων αὐτῶν διαστροφῆς, καὶ τῆς περὶ τὸν βίον ἀκαθαρσίας. Ἐβουλόμην, εἴ γε σχολῆς ἀπελαύετε πολλῆς, εἰς μέσον ἁπάντων ὑμῶν μιαροῦ τινος Ἕλληνος φιλοσόφου βιβλίον καθ’ ἡμῶν εἰρημένον ἀγαγεῖν. Μέγα ἀγαθὸν φιλοσοφία· φιλοσοφίαν δὲ λέγω τὴν παρ’ ἡμῖν. Τὰ γὰρ τῶν ἔξωθεν, ῥήματα καὶ μῦθοι μόνον εἰσί· καὶ οὐδὲ αὐτοὶ οἱ μῦθοι φιλόσοφόν τι ἔχοντες. Μεγάλοι εἰσὶν ἐν τῇ κώμῃ ἐκεῖνοι, καλοὺς βοστρύχους τρέφουσι, καὶ τρίβωνας ἀναβέβληνται· μέχρι τούτων αὐτοῖς ἡ φιλοσοφία. Ἂν δὲ τὰ ἔνδοθεν ἴδῃς, τέφρα καὶ κόνις, καὶ ὑγιὲς οὐδὲν, ἀλλὰ Τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, πάντα ἀκαθαρσίας ἔχων γέμοντα καὶ ἰχῶρος, καὶ τὰ δόγματα πάντα σκωλήκων . Ὁ γοῦν πρῶτος αὐτῶν τὸ ὕδωρ ἔφησεν εἶναι θεὸν, καὶ ὁ μετ’ ἐκεῖνον τὸ πῦρ, ἄλλος τὸν ἀέρα, καὶ πάντες εἰς τὰ σώματα κατηνέχθησαν. Τούτους οὖν, εἰπέ μοι, θαυμάζειν χρὴ, τοὺς οὐδὲ ἔννοιαν ἀσωμάτου λαβόντας Θεοῦ, εἰ δήποτε καὶ ὕστερον ἔλαβον, μετὰ τὸ συγγενέσθαι ἐν Αἰγύπτῳ τοῖς ἡμετέροις; Ἀλλ’ ἵνα μὴ πολὺν ὑμῖν ἐπάγωμεν θόρυβον, ἐνταῦθα τὸν λόγον καταλύσωμεν. Ἂν γὰρ ἀρξώμεθα τὰ ἐκείνων προτιθέναι δόγματα, καὶ τί μὲν περὶ Θεοῦ, τί δὲ περὶ ὕλης, τί δὲ περὶ ψυχῆς, τί δὲ περὶ σωμάτων εἶπον, πολὺς ἕψεται γέλως ..», (Ιωάννης Χρυσόστομος, Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν).

Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, τους Έλληνες σοφούς τους ονομάζει και συμμορία. Σύμφωνα με αυτόν λοιπόν είναι καταγέλαστοι, γελοίοι, ότι λένε είναι βρώμικο, ακάθαρτο, διαστροφικό, τοξικό το ίδιο και τα βιβλία τους. Όσο πιο βάρβαρο είναι ένα έθνος και μακρυά από την ελληνική γνώση τόσο πιο λαμπρή φαίνεται η χριστιανική θρησκεία.

«Ποῦ νῦν οἱ σοφοὶ τῶν Ἑλλήνων, οἱ τοὺς βαθεῖς πώγωνας ἕλκοντες, καὶ τὰς ἐξωμίδας ἀναβεβλημένοι, καὶτὰ μεγάλα φυσῶντες; Τὴν Ἑλλάδα, τὴν βάρβαρον πᾶσαν ὁ σκηνοποιὸς ἐπέστρεψεν. Ὁ δὲ παρ’αὐτοῖς ἀγόμενος καὶ περιφερόμενος Πλάτων, τρίτον εἰς Σικελίαν ἐλθὼν μετὰ τοῦ κόμπου τῶν ῥημάτων ἐκείνων, μετὰ τῆς ὑπολήψεως τῆς λαμπρᾶς, οὐδὲ ἑνὸς περιεγένετο τυράννου, ἀλλ’ οὕτως ἀθλίως ἀπήλλαξεν, ὡς καὶ αὐτῆς ἐκπεσεῖν τῆς ἐλευθερίας. Ὁ δὲ σκηνοποιὸς οὗτος οὐ Σικελίαν μόνον οὐδὲ Ἰταλίαν, ἀλλὰ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν οἰκουμένην, καὶ οὐδὲ ἐν τῷ κηρύττειν τῆς τέχνης ἀπέστη, ἀλλὰ καὶ τότε δέρματα ἔῤῥαπτε, καὶ ἐργαστηρίου προειστήκει· καὶ οὐδὲ τοῦτο ἐσκανδάλισε τοὺς ἐξ ὑπάτων· καὶ μάλα εἰκότως. Οὐ γὰρ αἱ τέχναι καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα, ἀλλὰ τὸ ψεῦδος καὶ τὰ πεπλασμένα δόγματα εὐκαταφρονήτους ποιεῖν εἴωθε τοὺς διδάσκοντας.»

Δηλ. «Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους.». (Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”)

Γρηγορίου Παλαμά, Κύριλλου Αλεξάνδρειας,

«τοῖς τῶν Ἑλλήνων σοφοῖς, γραώδη τε καὶ ἀσύνετον λόγον», «Ἑλλήνων δὲ παῖδες ἀνοσίους ἐσχήκασι διδασκάλους, οἳ ψυχικὴν καὶ δαιμονιώδη ἔχοντες σοφίαν, ἀναρίθμητον τῷ βίῳ δαιμονίων ὄχλον ἐκήρυξαν, καὶ προσκυνεῖν τῇ κτίσει, παρὰ τὸν κτίσαντα.», «Ἔθος δὲ τῇ θεοπνεύστῳ Γραφῇ σειρῆνας ἀποκαλεῖν τὰ τῶν στρουθίων λαλίστατα, καὶ ἐμμελές τι καὶ εὔρυθμον ἀναφωνεῖν εἰωθότα. Γεγόνασι δέ πωςτοιοῦτοι τῶν Ἑλλήνων δεισιδαιμονίας οἱ διδάσκαλοι, ποιηταί τε καὶ λογογράφοι.», «μεμώρανται δὲ τὰ Ἑλλήνων, τὸ τῆς ἀληθείας οὐκ ἔχοντες κάλλος·πάντα γὰρ παρ’ ἐκείνοις ψευδῆ, καὶ προφητεία , καὶ σύνεσις.», «Ἑλλήνων μὲν γὰρ οἱ λογάδες, καίτοι μεγάλην ἐπὶ σοφίᾳ τὴνὀφρὺν ἀνασπῶντες, θεοποιοῦσι τὴν κτίσιν, καὶ τοῖς τοῦ κόσμου στοιχείοις τὸσέβας ἀνάπτουσι. Χθαμαλὸν γὰρ ἔχουσι τὸν νοῦν, καὶ χαμαιριφῆ τὰ θεωρήματα, καὶ τὴν καρδίαν ἐσκοτισμένην· φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, κατὰ τὸ γεγραμμένον.». (Κύριλος Αλεξανδρείας, Ερμηνεία στον Ησαία).
«Ψευδῆ δὲ καὶ τὰ Ἑλλήνων ἅπαντα, σοφία καὶ λόγοι καὶ ζωή καὶ τῶν ἀληθῶν, ἤγουν ἀναγκαίων καὶ ἐπωφελῶν, εὕροι τις ἂν παρ’ αὐτοῖς οὐδὲν, οἵ γε τε θεοποιήκασι τὴν κτίσιν, τὸν φύσει ἀφέντες Θεόν. Ὠλιγώθησαν τοίνυν αἱ ἀλήθειαι παρ’ αὐτοῖς. Μάταια ἐλάλησεν ἔκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ.», «Βούλονται δὲ καὶ βασανισθῆναι τὴν αἰτίαν ὑφ’ ἧς δι ολώλασιν· αὕτη δὲ ἦν ἡ τοῦ διαβόλου σκαιότης, καὶ ᾑ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων πλεονεξία· τούτους γὰρ καὶ ἀνόσιον ἔθνος ὀνομάζουσιν· ἢ τάχα που καὶ τοὺς τῆς ἐκείνων ἀνοσιότητος ὑπουργοὺς, τοὺς Ἑλλήνων φημὶ λογάδας καὶ ποιητάς· τούτους δὲ καὶ ἀδίκους καὶ δολίους ὀνομάζουσιν, ὡς ἀπαταιῶνας καὶ ψεύστας.». (Κύριλλος Αλεξανδρείας, Εις τους Ψαλμούς, ια΄)

Ευσέβιου Επισκόπου Καισάρειας,

«Τον πτωχόν και πένητα λαόν σήκωσες από… της κοπριάς των Ελληνικών μυσαγμάτων (βδελυγμάτων) και κάθισες αυτόν μετά των αρχόντων του Ισραήλ, τον όντως λαόν αυτού». Ευσέβιος Ευαγγελική Προπαρασκευή / Εις τους Ψαλμούς / ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ. ΡΙΒ΄ (23.1352. 34).

Γ. Μοναχού του Χρονογράφου,

«Εγώ δε την παρ’ Ελλήνων παιδείαν φληναφίαν (μωρολογία) κακού δαίμονος και χαλεπωτάτη (θλιβερότατη) υπόθεσιν είναι λέγω». Γ. Μοναχός ο Χρονογράφος, Κ΄ ΠΕΡΙ ΘΑΡΡΑ.

Μέγα Αθανάσιου Αλεξάνδρειας,

«Καὶ ὅλως, πότε τῶν Ἑλλήνων ἡ σοφία μεμώραται,εἰ μὴ ὅτε ἡ ἀληθὴς τοῦ Θεοῦ Σοφία ἐπὶ γῆς ἑαυτὴν ἐφανέρωσε;», «Οὐκοῦν εἰ μήτε ἄνθρωπος ἁπλῶς μήτε μάγος μήτε δαίμων τίς ἐστιν ὁ Σωτήρ, ἀλλὰ καὶ τὴν παρὰ ποιηταῖς ὑπόνοιαν καὶ δαιμόνων φαντασίαν καὶ Ἑλλήνων σοφίαν τῇ ἑαυτοῦ θειότητι κατήργησε καὶ ἐπεσκίασε.», «[…] καὶ οὐκ ἔτι μὲν ἡ Ἑλλήνων σοφία προκόπτει, καὶ ἡ οὖσα δὲ λοιπὸν ἀφανίζεται·». (Αθανάσιος Αλεξανδρείας, Λόγος περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου και της δια σώματος προς ημάς επιφανείας αυτού ).

Γρηγόριου Ναζιανζηνού,

«ἐκεῖνο ἐνθυμηθεὶς, ὅτι συναγόντων μὲν πάντων, ἢ γεωμετρούντων, ἢ ἀστρονομούντων, οὐδὲν ἂν ὁ βίος ἡμῶν παρὰ τοῦτο ὠφεληθείη, ὅτι μὴ καὶ τὰ πάντα λυθήσεται.», «καὶ ἅμα τὸν Ἑλληνικὸν τῦφον κολάσαι τῶν καλῶν εἶναι νομίσας, οἳ τῷ τρίβωνι καὶ τῇ ὑπήνῃ τὸ σεμνὸν ὑποδύονται· τί ποιεῖ, καὶ πῶς τὴν φιλοσοφίαν μεταχειρίζεται;» (Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Εις Ήρωνα τον φιλόσοφο)

αποκαλύπτει στον μέγιστο βαθμό τον μισανθρωπισμό, μισογυνισμό & ανθελληνισμό του εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό»!

Κατά την έννοια ότι η εγωικότητα της θνητού εκδηλώνεται δια της έριδας και της κατακρίσεως – δηλ. της εμπάθειας ή προσκολλήσεως στα λάθη – αληθή ή μη – του άλλου, ήτοι με την λογική «με αδίκησες», όντως ή μη, συνειδητά ή μη, δεν έχει σημασία, «θα σε δικάσω εγώ – όχι δικαστήριο, και έπειτα θα σε τιμωρήσω και μάλιστα αδίκως/ανόμως, ήτοι ως εκδικητής, εν είδη αντιποίνων(εκδίκηση^[36])». Και αυτή σου την πράξη, υπαρκή ή όχι, συνειδητή ή όχι, θα στην ‘’κρατάω’’ για πάντα!

Έτσι επι παραδείγματι το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό» ονομάζει δίκαιο & δικαιοσύνη τον τρόπο της έριδας, που είναι η από εμπάθεια αρχόμενη επιθυμία της εγωικότητας της θνητότητας ή ’’αλόγου ψυχής’’, δηλ. των μη ηνιοχημένων εκ του Λόγου παθών, για αποκοπή από τους ανθρώπους, από την ανθρωπότητα, με σκοπό την δια της έριδας, ήτοι δια του μετά φθόνου & δυσμένειας φιλόνεικου βίου, ηνιόχηση της αΐδιας λογικής ψυχής εκ της εγωικότητας της θνητής ή άλογης ψυχής και ζωής. Ο τρόπος αυτός είναι οντική πτώση των όντων από τον ‘’κατά νου βίο ή θεία ζωή’’(χρυσό γένος) στον ‘’κατά Λόγο/Διάνοια βίο ή θεία ζωή’’(αργυρό γένος), έπειτα στο ‘’κατά φαντασία βίο ή ημιτελείς θεία άμα και θνητή ζωή’’(χάλκινο γένος) και τέλος στον ‘’κατ’ αίσθηση βίο η θνητή ζωή’’(σιδηρούν γένος), δηλ. ο απόλυτος κατακερματισμός της θείας του καθαυτό ανθρώπου ή ένους λογικής & αϊδιας ψυχής υπάρξεως ως κατακερματισμός των νοητικών/θείων της ένους λογικής & αϊδιας ψυχής δυνάμεων/αισθήσεων – νόηση, διάνοια & δόξα/αίσθηση, που στρέφονται από εντός(εαυτό) και ύπερθεν(θεία/νοητά/αμετάβλητα) στα έξωθεν(θνητά) και κάτωθεν(αισθητά/μεταβλητά). Ο τρόπος αυτός είναι η εγωικότητα που εκδηλώνεται δια της έριδας, ο κατακερματισμός της ενότητας με τους άλλους ανθρώπους ως είς άνθρωπος και εν με το θείο. Μια ολότητα, γιατί άγαλμα του θεού δεν είναι ο τάδε άνθρωπος, ο χ θνητός, αλλά πάσα ένους αΐδια & λογική ψυχή, ήτοι στο σύνολό της η ανθρωπότητα ως ένους λογικές & αΐδιες ψυχές.

Άλλωστε οι Έλληνες λέγουμε οτι : Οι πολιτείες, οι οικογένειες και τα γένη αποτελούν ενιαίες ζωντανές οντότητες με ξεχωριστή δική τους ζωή. Κάθε πολιτεία & οικογένεια φυλάσσεται εξ ενός πολιούχου & οικογενειακού θεού αντίστοιχα, και υπάρχει μια κοινή περίοδος της πολιτείας και της οικογένειας αντίστοιχα, η οποία συνδέει με τους ίδιους δεσμούς τη ζωή και τα ήθη της μιας και της άλλης. Έτσι, η ζωή μιας πολιτείας ή μιας οικογένειας λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο, εξ ου και αμαρτήματα των προγόνων μπορούν να τιμωρούνται οι απόγονοι και να εκτίουν οι απόγονοι την ποινή που οφείλει να εκτίσει ολόκληρη η οικογένεια. Για τον λόγο ότι επειδή οι ψυχές υφίστανται μετενσωματώσεις η ψυχή του απογόνου μπορεί να είναι η ψυχή του προγόνου η οποία τιμωρείται για τα αμαρτήματα που διέπραξε σε προηγούμενη ζωή.^[37]

Όμως το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό», αντιμετωπίζει όλες τις ζώσες εθνικές-προγονικές-πάτριες των εθνών-λαών θρησκείες πλάνες του…Σατανά/Διαβόλου – πχ την θρησκεία των Ινδών Sanatana Dharma – και ως εκ τούτου εχθρό τους αλλά και όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν υπέκυψαν στην σύγχυσή τους ως…ειδωλολάτρες! Κλασικό παράδειγμα χυδαιοτάτης επιθέσεως προς την ζώσα προγονική των Ινδών θρησκεία είναι ο Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ με το εν έτει 1975 βιβλίο του «Orthodoxy And The Religion Of The Future»(αγγλική έκδοση), κομμάτια του οποίου στην Ελληνίδα γλώσσα μπορεί να διαβάσει κάποιος εδώ.

Ένα βιβλίο δια του οποίου ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ ονομάζει ούτε λίγο ούτε πολύ την λατρεία του θείου στους Ινδούς ως Μαύρη Μαγεία, ως λατρεία του κακού!

Οι αυτό-αποκαλούμενοι Χριστιανοί έχουν πλέον ‘’παγώσει’’ εντελώς σε αυτή την αφύσικη & καταστροφική κατάσταση, καθώς το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκεία που ονομάζει «Χριστιανισμό», έχοντας υιοθετήσει πλήρως τον φαρισαϊσμό ως συμπεριφορά, διαστρέβλωσε την προς τα θεία απόδοση ευγνωμοσύνης – κατά την έννοια ότι ο Θεός πορίζει στο άνθρωπο τα πρέποντα, αναγκαία και δέοντα αγαθά (ανθρώπινα & θεία, υλικά & πνευματικά) και ο άνθρωπος εν ορθή στάση φυσικώ, πνευματικώ & ποιοτικώ τω τρώπω, ευγνωμονεί τον θεό – με ένα ανάρμοστο αλισβερίσι ανάμεσα στον θεό και στους ανθρώπους, τα τάματα, επι παραδείγματι «Απάλλαξέ με θεέ μου και εγώ θα σου ανάψω μια λαμπάδα ίσα με το μπόι μου» λέει ο Χριστιανός, και θεωρεί ότι πρέπει και θα του το δώσει ο θεός, ανεξάρτητα, αν το αίτημά του είναι δίκαιο και σύμφωνο με τον νόμο της Ειμαρμένης, ή αν ο ίδιος το αξίζει, φτάνει που του άναψε την λαμπάδα!

Εν αντιθέσει οι Έλληνες λέμε ότι : όταν υπάρχει ένας πονηρός, η πόλη πολλές φορές εξομοιώνεται με αυτόν τον ένα και κολλάει την πονηριά σαν νόσημα και μολύνεται ολόκληρη από αυτήν. Όμως να σημαίνει και κάτι άλλο, ότι δηλαδή, όταν υπάρχει ένας πονηρός, τιμωρείται ολόκληρη η πόλη επειδή δεν τιμώρησε την πονηριά του ενός, μολονότι μπορούσε να την τιμωρήσει.^[38]

Και όλως τυχαίως το εν τρικυμία κρανίου ιερατείο που δημιούργησε την αβραμαϊκή θρησκείας που ονομάζει «Χριστιανισμό» έχει τοποθέτηση τον εαυτό του στην θέση του…«τελωνιακού»!

Εν αντιθέσει με τους λεγόμενους Χριστιανούς οι Έλληνες όντας σώφρονες στεκόμαστε έμπροσθεν του θεού Πατρός αιτούμενοι να λάβουμε το πρέπον, δέον και αναγκαίο αγαθό (ανθρώπινο & θεϊκό, πνευματικό & υλικό) μόνον κατά τις πράξεις, λόγους και τα έργα μας. Δηλ. εάν και εφόσον είναι δίκαιο, σύμφωνο με τον νόμο της Ειμαρμένης και αν αυτό βούλεται η πάναγνη κεφαλή του υψίστου Πατρός Διός! Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο!

Καθώς αφενός : μία αμετάτρεπτη φρουρά φυλάει τον νόμο της τάξης του σύμπαντος και ότι υπάρχει στους παλαιούς το έθος να ονομάζουν μυστικά όρκο τον φύλακα αυτής της φρουράς.^[39]

Αφετέρου : Νόμος είναι ο δημιουργικός νους και η θεία βούληση η οποία παράγει αιωνίως τα πάντα και τα διατηρεί για πάντα. Έννομη τάξη είναι αυτή που εισήχθη στους αθάνατους θεούς από τον πατέρα και δημιουργό του σύμπαντος και κάνει ανάμεσά τους άλλους πρώτους και άλλους δεύτερους. Γιατί, αν και έλαβαν την κορυφή του λογικού κόσμου ως συνόλου, όμως διαφοροποιούνται μεταξύ τους και κάποιοι είναι πιο θεϊκοί από άλλους. Ένδειξη της ανωτερότητας και της κατωτερότητάς τους ως προς την ουσία τους είναι η σειρά των ουρανίων σφαιρών, που καθεμία έλαβε τη θέση της ανάλογα με την ουσία και τη δύναμή της, ώστε ο νόμος να στηρίζεται στην ουσία τους και η σειρά να είναι σύμφυτη με την αξία τους. Γιατί δεν έλαβαν υπόσταση όπως να ‘ναι και κατόπιν διακρίθηκαν, αλλά ήρθαν στην ύπαρξη με τάξη, αποτελώντας διαφορετικά μέρη μέσα στον ουρανό σαν μέσα σε έναν ζωντανό οργανισμό και διατηρώντας την τακτοποιημένη σχέση που έχουν μεταξύ τους κατά την διαφοροποίησή τους ως προς το είδος και κατά την ταυτόχρονη συνάφειά τους, ώστε να μην μπορεί ποτέ να νοηθεί κάποια ανταλλαγή της θέσης τους, εκτός και αν συνοδεύεται με καταστροφή του σύμπαντος, η οποία είναι αδύνατον να συμβεί, όσο το πρώτο αίτιό τους είναι εντελώς αμετάβλητο και αμετάτρεπτο και έχει την ουσία του ίδια με την ενέργεια του και την αγαθότητα όχι ως κάτι επίκτητο αλλά αυθυπόστατη και λόγω αυτής οδηγεί τα πάντα προς το Ευ Είναι.^[40]

ΠΗΓΗ https://hellenictheologyandplatonicphilosophy.wordpress.com/

συνερίζεται

0 Shares

Αφήστε μια απάντηση Ακύρωση απάντησης

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.

Με πολύ μεράκι αλλά και υπομονή συνεχίζουμε την προσπάθεια μας .Αθόρυβα …σιγά σιγά με πολύ υπομονή αλλά και διάθεση προχωράμε ..
Στόχος μας παραμένει να αρθρογραφούν οι πολίτες σε οποίο θέμα επιλέξουν.

Το όνομα και επώνυμο αλλά η ευπρέπεια των άρθρων είναι απαραίτητα .Η διεύθυνση μας για επιστολές Άρθρα είναι info@vima365.gr .
Όπως έχουμε από την αρχή της προσπάθεια μας αναφέρει θα αναρτώνται μετά από έγκριση μας.
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους ο οποίος φέρει και την ευθύνη των γραφομένων και δε συμπίπτουν κατ’ ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Γράφoυν οι Πάνος Καλουδάς και Φίλιππος Καρακώστας..

….Αγαπημένες μας φίλες. Αγαπημένοι μας φίλοι

Με οδηγό μας, την αγάπη και μόνο, για τον τόπο που ζούμε, δημιουργήσαμε την διαδικτυακή αυτή εφημερίδα.. Ώστε ο παλμός της καρδιάς μας να ακουστεί και στις πιο κλειστές ακόμα πόρτες
….Το »vima365» είναι μια έντιμη προσπάθεια, ανιδιοτελής, που αξίζει την στήριξή σας.. Μιας και είναι το δικό σας μέσο, η δική σας φωνή..
….Η φωνή του όμορφου και ιστορικού αυτού τόπου..Που όμως τα δεκάδες προβλήματα, μικρά και μεγάλα το πιέζουν και το καθηλώνουν σε μια αναχρονιστική καμπή..

Στο Προεδρικό Μέγαρο ο Μακρόν – Το «Ελλάς, Γαλλία, Συμμαχία» πιο επίκαιρο από ποτέ, είπε ο Γάλλος πρόεδρος

Δολοφονία στον Άγιο Δημήτριο: Ξεσπά ο παππούς του 20χρονου κατηγορούμενου – «Για μια γυναίκα μαχαιρωθήκανε, μου έχει στρίψει και μένα»

«Βόμβες» Βουρλιώτη για ΟΠΕΚΕΠΕ: Μίλησε για όλα και έδωσε αποκαλυπτικά στοιχεία – Τι είπε για το φαινόμενο της… λευκής κόλλας

Μαρία Καρυστιανού: Μαζικές αποχωρήσεις από το κόμμα της – «Aυταρχικές συμπεριφορές» και «ακροδεξιές προσεγγίσεις»

«Αντίστροφη μέτρηση για μεγάλο σεισμό στον Κορινθιακό» – Προειδοποίηση σοκ από τον Γ. Παπαδόπουλο

Τουρκία: Υπό κράτηση οι δύο Έλληνες που άνοιξαν ελληνική σημαία στην Αγια-Σοφιά – Αγωνιούν οι συγγενείς τους

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πάλης: Ασημένια η Πρεβολαράκη
Η Πρεβολαράκη ηττήθηκε οριακά με 2-1 από την Ουκρανή Γεφρέμοβα.

Η Ουάσιγκτον παγώνει κρυπτονομίσματα ύψους 344 εκατ. δολαρίων που συνδέονται με το Ιράν

ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Σοκαριστικές εικόνες αποστεωμένων στρατιωτών στο μέτωπο

ΟΗΕ: «Η ειρήνη στον Λίβανο δεν μπορεί να έρθει με την βία»

Θάλασσα 20.000 λούτρινων αρκούδων στο National Mall των ΗΠΑ αναδεικνύει την απαγωγή ουκρανών παιδιών από το 2021 και ζητά δράση καθώς ο πόλεμος βαθαίνει το πλήγμα στις οικογένειες

ΗΠΑ: Στοιχημάτισε στην απαγωγή Μαδούρο και κέρδισε 400.000 δολάρια – Είχε όμως εσωτερική πληροφόρηση

Ανατροπή με τη δολοφονία της Ελευθερίας Γιακουμάκη – Ο πρώην την πυροβόλησε πίσω από το κεφάλι, μέσα στο αμάξι της

Για την Τουρκία δεν υπάρχει Γενοκτονία των Αρμενίων: Υπάρχουν «γεγονότα του 1915», ορισμένοι εξεγερθέντες και «μετακίνηση» πληθυσμών

Εκτός ελέγχου καθηγητής σε γυμνάσιο: Άρπαξε μαθητή από την μπλούζα και τον πέταξε στο θρανίο γιατί τον αποκάλεσε «μπρο»

Βολές Σχοινά για Άδωνι: «Όσοι διαμαρτύρονται για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι σαν να διαμαρτύρονται για τον καιρό»

Άγιος Δημήτριος: Συνελήφθη 20χρονος και άλλα τρία άτομα – «Έλα να τα ξεκαθαρίσουμε» φέρεται να είπε το θύμα
Ο 20χρονος είναι σύντροφος της πρώην κοπέλας του θύματος – Μαζί του συνελήφθησαν ένας 18χρονος και οι κοπέλες τους για υπόθαλψη εγκληματία

Κοβέσι: «Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αποφασίζει για την ανανέωση της θητείας των τριών Ευρωπαίων Εισαγγελέων»

Τραμπ για Ιράν: «Έχω όλο τον χρόνο του κόσμου» – «Συμφωνία θα γίνει μόνο όταν είναι κατάλληλη και καλή για τις ΗΠΑ»

Κεφαλονιά: Η «μνήμη της κάμερας» – Τα ψέματα του 23χρονου και τα πρόσωπα που πήγαν να στήσουν κάτι που τους ξεπερνούσε

Της πάτησε το κεφάλι στη μέση του δρόμου επειδή δεν του έδινε το τηλέφωνό της

Αδιανόητη δήλωση Χαρ. Αθανασίου για την Κοβέσι: «Έρχεται στην Ελλάδα να καταργήσει το Σύνταγμά μας»
Στη συνέχεια το μάζεψε λέγοντας «δεν είπα αυτό».

Μήνυση στον Κυριάκο Βελόπουλο καταθέτει ο Άδωνης Γεωργιάδης: «Τον θεωρούσα και φίλο μου»
«Πολιτική κριτική όση θέλετε, λάσπη και συκοφαντία πάνω στην ηθική μου συγκρότηση ξεχάστε το».

ΥΠΕΞ σε Ράμα: Δεν υπάρχει πρόοδος για την οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας

Αδιόρθωτος Λαζαρίδης: Μιλά για… σκευωρία από πολιτικούς αντιπάλους
Ποντάρει στους κατοίκους της Καβάλας για να «ξεπλυθεί» από τα σκάνδαλα.

ΗΠΑ: Το αεροπλανοφόρο George Bush καταφθάνει στη Μέση Ανατολή
Θα είναι το τρίτο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ στην περιοχή.

Με αυξητική τάση οι μεταναστευτικές ροές στα νότια της Κρήτης – Τρεις λέμβοι με 125 άτομα εντοπίστηκαν στα ανοιχτά της Γαύδου

Νεκροί σε Γάζα και Δυτική Όχθη από νέα ισραηλινά πυρά

Συνελήφθη η 19χρονη που τραυμάτισε σοβαρά τη συνομήλική της στην Αγ. Βαρβάρα

Λιοσίων: Τρεις συλλήψεις για την παράσυρση της 16χρονης – Σε κρίσιμη κατάσταση η ανήλικη

Σεισμός 5,9 Ρίχτερ αναστάτωσε τη βόρεια Σουμάτρα στην Ινδονησία

Η παραίτηση Λαζαρίδη: Αντίκτυπος της κοινωνικής κατακραυγής

Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου στο Ιράν Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ, δήλωσε πως παρά την «πρόοδο» στις συνομιλίες με τις ΗΠΑ, υπάρχει μεγάλη απόσταση και δεν βλέπει πιθανή συμφωνία.

Στενά του Ορμούζ: Δεύτερο επεισόδιο μέσα σε λίγες ώρες – Containership χτυπήθηκε από «άγνωστο βλήμα»

Συνεχείς οι παραιτήσεις υπουργών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήδη από τους πρώτους μήνες της θητείας της.

Βλέπουν «δάκτυλο Παναγόπουλου» πίσω από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ στην ΓΣΕΕ

Κατασχέθηκαν 1,6 τόνοι κοκαΐνης στα ανοιχτά των ακτών της Δομινικανής Δημοκρατίας

Βραζιλία, Μεξικό και Ισπανία δεσμεύθηκαν να στείλουν περισσότερη βοήθεια στην Κούβα

Μυτιλήνη: Ανήλικος χωρίς δίπλωμα παρέσυρε με μηχανή ηλικιωμένη

Φρουροί Επανάστασης: Προειδοποιούν πλοία και το Ναυτικό των ΗΠΑ να μην πλησιάζουν τα Στενά του Ορμούζ γιατί θα στοχοποιηθούν

Κεφαλονιά: Σχέδιο να βγάλουν στην πορνεία τη Μυρτώ αποκαλύπτει ο Καλλιακμάνης

«Υπάρχει Θεός»: Οι πρώτες δηλώσεις της μητέρας μετά τα τετράκις ισόβια στον πρώην αστυνομικό
Συγκλονίζουν οι δηλώσεις της 37χρονης, ενώ ο πρώην αστυνομικός καταδικάστηκε με την ανώτατη των ποινών.

Φωτιά στην Ακράτα: Συνελήφθη 50χρονος αλλοδαπός
Μεγάλη κινητοποίηση της Πυροσβεστικής με 72 άνδρες, 18 οχήματα και εναέρια μέσα για τη φωτιά στην Ακράτα.

Καστοριά: Εξιχνιάστηκε τηλεφωνική απάτη σε βάρος 93χρονης – Συνελήφθη «εισπράκτορας»
Με το πρόσχημα δήθεν χειρουργείου συγγενικού προσώπου της απέσπασαν χρήματα και χρυσές λίρες, οι οποίες εντοπίστηκαν και επιστράφηκαν.

Κεφαλονιά: Διαψεύδουν οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου – «Δεν είναι νοσηλεύτρια η γυναίκα που κατήγγειλε»
Στο επίκεντρο οι καταγγελίες για τα ΤΕΠ μετά τον θάνατο της 19χρονης, με το προσωπικό να κάνει λόγο για ανακριβείς ισχυρισμούς.

Σχεδόν αίθριος καιρός στο μεγαλύτερο κομμάτι της χώρας, με τοπικές βροχές σε Ιόνιο, ηπειρωτικά και Καστελλόριζο.

Αλλάζουν στάση οι ΗΠΑ: Παρατείνεται η «παύση των κυρώσεων» στο ρωσικό πετρέλαιο

Λίβανος: Νεκρός Γάλλος στρατιώτης και τρεις τραυματίες σε επίθεση κατά ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ

Σε επέμβαση για ειλεό υπεβλήθη η Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη
«Υπεβλήθη με επιτυχία σε λαπαροτομία, για την αντιμετώπιση αποφρακτικού ειλεού λόγω συμφύσεων και επέστρεψε σε άριστη κατάσταση στον θάλαμό της», ανέφερε η ανακοίνωση του Ευαγγελισμού

Σφοδρή σύγκρουση Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη στη Βουλή: «Δολοφονικός βούρκος η τοξικότητά σας» – «Είστε εκβιαζόμενος, εκλογές τώρα!»