vima365

ΤΕΥΚΡΟΣ ……….Απο την Αρχαιολογο Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

ΤΕΥΚΡΟΣ ……….

  Απο την Αρχαιολογο Σοφία Δημητριαδου Κοκκίνου

Ο Τεύκρος ήταν γιος του βασιλιά της Σαλαμίνας Τελαμόνα και της Ησιόνης, κόρης του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα, γι΄αυτό και το όνομά του σημαίνει Τρώας. Ήταν ετεροθαλή αδέλφια με τον Αίαντα και πολέμησαν μαζί στην Τροία.

Αξιος και αντρειωμένος πολεμιστής που οι Ελληνες τον θεωρούσαν τον καλύτερο τοξότη τους. Οταν αυτοκτόνησε ο Αίας, ο Τεύκρος τον έκλαψε μέρες στον τάφο του και με δυσκολία προσπαθούσαν οι Έλληνες να τον αποτραβήξουν.

Μετά την άλωση της Τροίας, όλοι οι βασιλιάδες Αχαιοί ετοιμάστηκαν να γυρίσουν πίσω στις πατρίδες τους, και ο Τεύκρος ξεκίνησε με το στόλο του για το γυρισμό στην Σαλαμίνα.

Τον περίμενε ο γέρος πια βασιλιάς Τελαμόνας που όταν άκουσε για την αυτοκτονία του Αίαντα αντί να τον καλωσορίσει άρχισε να τον κατηγορεί. Ηταν βαριές και άδικες οι κατηγορίες, πως ήταν δειλός και δεν προστάτεψε τον αδελφό του και τον εξόρισε από τη Σαλαμίνα…..

Βαθειά λυπημένο τον βρήκε ο Απόλλωνας, και τον συμβούλεψε να φύγει και να ιδρύσει στην Κύπρο, τη νέα Σαλαμίνα !

Έτσι ξεκίνησε ο Τεύκρος με τα καράβια του και τους δικούς του το μακρινό ταξίδι.

Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Ελένη διηγείται πως ο Τεύκρος πέρασε πρώτα από την Αίγυπτο για να ρωτήσει τη μάντισσα Θεονόη, πως θα έβρισκε το δρόμο για τη νέα του πατρίδα
«ες γην εναλίαν Κύπρον, ου μ΄εθέσπισεν οικείν Απόλλων».
(Με αυτούς τους στίχους τιτλοφόρησε ο Σεφέρης την ομάδα των ποιημάτων του, που αναφέρονται στην Κύπρο).

Ετσι ο Τεύκρος έφτασε στα Α΄παράλια του νησιού και έχτισε μια μεγάλη πολιτεία που ονόμασε Σαλαμίνα, για να του θυμίζει τη χαμένη πατρίδα του.

Ο ίδιος λένε πως είπε για να παρηγορήσει τον εαυτόν του «τω γαρ καλώς πράσσοντι, πάσα γης πατρίς» . Τη δόξα της πόλης αναφέρουν ο Παυσανίας , ο Στράβων και ο Πίνδαρος, στο (Νεμέα, 4΄46) υμνεί τον βασιλιά της .

Ο Τεύκρος παντρεύτηκε την Εύη ,την κόρη του Κύπρου. Απέκτησαν μια κόρη, την Αστερία και έναν γιο που τον ονόμασε Αίαντα, για να του θυμίζει τον αγαπημένο αδελφό του .

Αυτος ο Αίας όταν μεγάλωσε , πήγε απέναντι στην Κιλικία και έχτισε την πόλη ΄Ολβη. Έχτισε και έναν λαμπρό ναό για το Δία όπου οι ιερείς του ήταν και ηγεμόνες της χώρας.

Μάλιστα έπρεπε να κατάγονται από τη γενια του ιδρυτή και γι΄αυτό τα ονόματά τους ήταν πάντα ,Τεύκρος και Αίας (Στράβων 14,5,10) .

Στην εικόνα, λεπτομέρεια από μια οινοχόη με ανάγλυφες παραστάσεις ,γύρω στα 400 π.Χ Παρουσιάζει καθισμένη την Τέκμησσα τη γυναίκα του Αίαντα να κρατά αγκαλιά τον τον γιο τους Ευρυσάκη. Μπροστά της όρθιος στέκεται ο Τεύκρος, ο αδελφός του Αίαντα που με μια προστατευτική κίνηση αγγίζει τον ανιψιό του .Μουσείο Ερμιτάζ

Έτσι , επειδή δεν συμφωνούσαν, έφυγε την αυγή ο Μενέλαος , ο Νέστορας , ο Διομήδης και άλλοι βασιλιάδες με τα καράβια τους φορτωμένα με τα λάφυρα..

Ο Αγαμέμνονας με τους υπόλοιπους και τον Αίαντα Λοκρό, έκαναν τις θυσίες και έφυγαν αργότερα.

‘Οταν ξεκίνησαν ο καιρός ήταν καλός και φαντάστηκαν πως οι θεοί ήταν μαζί τους. Πέρασαν την Τένεδο και έφταναν στον Καφηρέα της Εύβοιας
(Κάβο Ντόρο) όπου ξέσπασε μια άγρια θύελλα. Πολλά καράβια βούλιαξαν, και χάθηκαν πολλοί Αχαιοί.

Ένας κεραυνός που έριξε η Αθηνά τσάκισε το καράβι του Αίαντα. (Βιργίλιος). Ο ήρωας πάλευε απελπισμένα με τα άγρια κύματα. Τον συμπόνεσε ο Ποσειδώνας και έκανε τα κύματα να τον σπρώξουν κατά τις Γυρές, τα μικρά νησάκια κοντά στη Μύκονο. Ο Αίας κατάφερε να σκαρφαλώσει σένα βράχο και να γλυτώσει.

Δεν τον άφησε όμως η αλαζονεία ούτε αυτή την ώρα και καυχήθηκε πως γλίτωσε παρά την θέληση των θεών «αέκητι θεών». Θύμωσε ο Ποσειδώνας και χτύπησε με την τρίαινα του τον βράχο και τον κομμάτιασε, και ο Αίας πνίγηκε….

Το σώμα του μάζεψε η Θέτις και το έθαψε στη Μύκονο (ή Δήλο).

Στην πατρίδα του, οι Λοκροί τον έκλαψαν και πένθησαν για τον χαμό του. Κάθε χρόνο έκαναν αγώνες και θυσίες προς τιμήν του.