ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΠΙΚΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΄΄ Έμαθα να υπηρετώ τον άνθρωπο, τις αξίες, τη δικαιοσύνη, να ασκώ σκληρή κριτική ΄΄΄΄
Καλεσμένος : Θεοχαρης Μπικηροπουλος
Συνέντευξη : Βικη Σιωμοπουλου
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περιορίζονται σε έναν μόνο ρόλο· άνθρωποι που η πορεία τους είναι πολυσχιδής, βαθιά ανθρώπινη και ουσιαστικά δεμένη με τον λόγο, την τέχνη και την κοινωνία.
Ο Θεοχαρης Μπικηροπουλος ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δημοσιογράφος, συγγραφέας, άνθρωπος της επικοινωνίας, της πολιτικής σκέψης και της δημιουργίας, με μια διαδρομή που ξεκινά από πολύ νωρίς και απλώνεται σε πολλά επίπεδα έκφρασης και προσφοράς.Η γραφή του, είτε δημοσιογραφική είτε λογοτεχνική, κουβαλά πάντα προβληματισμό, ευαισθησία και ευθύνη. Το έργο του συνομιλεί με τον άνθρωπο, την κοινωνία, τον χρόνο και τη μνήμη, ενώ η δράση του αποτυπώνει την ανάγκη για ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά.Σε αυτή τη συνέντευξη ανοίγουμε ένα παράθυρο στη σκέψη, τη διαδρομή και τον εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου που επέλεξε να υπηρετεί τον λόγο όχι ως μέσο, αλλά ως στάση ζωής.
Να Καλωσορισουμε Στο Vima365.gr Τον Θεοχαρη Μπικηροπουλο. Ευχαριστω Πολυ Για Την Συνεντευξη.
Βικη Σ. –Γεννηθήκατε Στη Γερμανία Αλλά Η Πορεία Σας Είναι Αρρηκτα Δεμένη Με Την Κατερίνη. Πώς Διαμόρφωσαν Αυτοί Οι Δύο
Τόποι Την Ταυτότητά Σας?
Τόποι Την Ταυτότητά Σας?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Γεννήθηκα στο Villigen της Στουτγάρδης στην τότε Δυτική Γερμανία, από γονείς μετανάστες. Πολύ λίγες αναμνήσεις έχω,από εκεί αλλά το σπουδαίο είναι ότι θυμάμαι την πρώτη μνήμη της ζωής μου, μια εικόνα από ένα τσίρκο που με είχανε πάει οι γονείς.
Δε θα ξεχάσω όμως τις συζητήσεις των γονιών μου με άλλους συγγενείς ή φίλους που ήταν μαζί, για τη λειτουργία του Γερμανικού κράτους απέναντι στους εργαζόμενους αλλά και την νομοταγή συμπεριφορά των μεταναστών και φυσικά έρχεται αναπόφευκτά η σύγκριση με τα όσα ζούμε σήμερα στην Ελλάδα και την Ευρώπη με την παράνομη μετανάστευση. Εύλογα γεννιούνται ερωτήματα…
Η Κατερίνη είναι η πόλη που μεγάλωσα και ζω μετά τις επαγγελματικές απουσίες. Η Κατερίνη, οι μνήμες, οι εικόνες, ο Όλυμπος.
Ο Όλυμπος είναι συνδεδεμένος με τη ζωή μας! Από τα πρώιμα παιδικά μας βλέπουμε, ακούμε, μαθαίνουμε για τον Όλυμπο. Δεν είναι απλώς ένα βουνό.
Είναι ένας ολόκληρος κόσμος ιστορίας, μυθολογίας, φυσικής ομορφιάς. Μας συγκινούν τα ιστορικά γεγονότα που είναι συνδεδεμένα με το μυθικό βουνό:από τον Όμηρο, το πέρασμα του Ξέρξη, τον Ευριπίδη και τις τραγωδίες του που πρωτοπαίχτηκαν στο αρχαίο θέατρο του Δίου, μέσα στο οποίο τις βλέπουμε και σήμερα, τον Ορφέα, τους κλεφταρματολούς, τους ηρωικούς Λαζαίους, την επανάσταση του Ολύμπου το 1878, την ληστοκρατία με τον Γιαγκούλα ως την Κατοχή και τον εμφύλιο, τα μοναστήρια και η μαγεία της φύσης, όλα αυτά και άλλα πολλά καταστούν τον Όλυμπο ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή μας και πηγή έμπνευσης.
Στα περισσότερα βιβλία μου, ο αγαπημένος τόπος μου υπάρχει: στην ποίηση, στα θεατρικά, στα μυθιστορήματα.
Βικη Σ. –Ξεκινήσατε Να Αρθρογραφείτε Μόλις Στα 16. Θυμάστε Τι Ηταν Αυτό Που Σας Ώθησε Να Πιάσετε Πρώτη Φορά Μολύβι
Και Χαρτί?
Και Χαρτί?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Πρόσφατα βρήκα φυλαγμένα από τους γονείς μου τετράδια από την Γ΄ τάξη του Δημοτικού Σχολείου.
Βρήκα πολλά τετράστιχα ποιήματά μου! Μου άρεσε η ποίηση και ήθελα να γράφω σαν τους μεγάλους ποιητές που μαθαίναμε στο σχολείο!
Το πρώτο ποίημα όμως που θυμάμαι και συμπεριλαμβάνεται στην πρώτη μου ποιητική ανθολογία το έγραψα σε ηλικία 14 ετών κι έχει τίτλο «Ερωτικό» !
Ο έρωτας από τότε με εμπνέει!Με εμπνέει η ζωή. Το σήμερα. Με μια διάθεση να «δω» το μέλλον.
Κοιτάω μπροστά, να δω και να μιλήσω, γι΄ αυτά που δε θα προλάβουμε να ζήσουμε [ώστε να τα ζήσουμε].
Όλα όσα διαβάζει κανείς στα βιβλία μου, είναι μέρος αυτών που ζούμε. Νομίζω ότι
αυτό είναι το «μυστικό» της θετικής απήχησης των βιβλίων μου. …
Όλα αποτελούν μέρος της ζωής μας, δράση και έμπνευση με όρους του σήμερα και το βλέμμα στο αύριο…
Το χθες το κουβαλάμε έτσι κι αλλιώς μέσα μας. «Με τη συνάφεια του κόσμου», την εποχή….
Γράφω αυτό που ζει ο κόσμος, γιατί ζω μέσα στον κόσμο, ακούω τον κόσμο. Ακούω και συνδιαλέγομαι.
Η σημασία του να ακούς, να πιάνεις το σφυγμό, είναι το θεμέλιο να χτίσεις την αποδοχή. Αυτό όμως που έχει τη μεγαλύτερη αξία είναι
να μοιράζεσαι αυτό που σου αρέσει με τους αναγνώστες και να ταυτίζονται.
Βικη Σ. –Πότε Καταλάβατε Οτι Ο Λόγος Γραπτός Και Προφορικός Δεν Είναι Απλώς Εργαλείο Αλλά Τρόπος Ζωής?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Από το 2004 τότε που εργαζόμουν στην Αθήνα στο Υπουργείο Υγείας, κάθε Παρασκευή βράδυ που ταξίδευα με το τρένο της επιστροφής, φεύγοντας από την δημιουργική βάσανο της εβδομάδας προς την Κατερίνη, τις ώρες του ταξιδιού έγραφα…κόντρα σε όσα βίωνα. Σαν αντίβαρο.
Από την σκληρή πολιτική απογειωνόμουν στον κόσμο της φαντασίας. Η λογοτεχνία έδινε την υγρασία που χρειαζόμουν στην ξηρασία της πολιτικής.
Από τότε νοιώθω πως γράφω για να συμφωνήσω ή διαφωνήσω με όσα συμβαίνουν γύρω μου, να μοιραστώ τις σκέψεις μου με τον κόσμο. Βέβαια και δημοσιογραφικά ήμουν πάντα ενοχλητικά «παρεμβατικός», ασυμβίβαστος κι αυτό υπάρχει στη συγγραφή μου.
Η συγγραφή, το «γράψιμο» όπως αντιλαμβάνεστε είναι τρόπος ζωής. Οτιδήποτε μπορεί να μου προκαλέσει ερέθισμα να εκφραστώ θα πιάσω το μολύβι και το χαρτί για να γράψω. Ποίηση, χαϊκού, ιδέες για τους ήρωες στο μυθιστόρημα, μια νέα τροπή.
Η συγγραφή ως ψηφίδα στο μωσαϊκό του πολιτισμού, είναι
πολιτισμός, είναι πεδίο έκφρασης και ανήκει σε όλους.
πολιτισμός, είναι πεδίο έκφρασης και ανήκει σε όλους.
Βικη Σ. –Ιδρύσατε Και Συνεκδώσατε Εντυπα Που Αφησαν Εποχή.Τι Σας Δίδαξε Η Δημοσιογραφία Για Την Κοινωνία Και Τον Ανθρωπο?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Πράγματι από τα φοιτητικά και για 20 χρόνια περίπου έχω εκδώσει, εφημερίδες, περιοδικά με τα οποία ζούσα κατά κάποιο τρόπο.
Πρωτότυπα έντυπα για την εποχή τους και για την Κατερίνη, που χρόνια μετά κυκλοφόρησαν παρόμοια στην Αθήνα!
Στην Κατερίνη και την Κεντρική Μακεδονία, πάντως που κυκλοφορούσαν ήταν πρωτότυπα αλλά η διαφημιστική αγορά μικρή για να προσηλωθείς.
Έμαθα όμως να υπηρετώ τον άνθρωπο, τις αξίες, τη δικαιοσύνη, να ασκώ σκληρή κριτική.Χρειάζονται πολλές σελίδες να γράψω κάποια από αυτά που θεωρώ σπουδαία και για τα οποία με θυμάται ο κόσμος. Μου τα θυμίζουν συμπολίτες.
Εργάστηκα σε τοπικές εφημερίδες και ανταποκριτής Αθηναίικών μέσων, εργάστηκα στο ραδιόφωνο, στο «1 ο Ιδιωτικό Ραδιόφωνο Κατερίνης» στα πρώτα βήματα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, μάλιστα μαζί με το FM 100, τον Αθήνα 9.84 και το δημοτικό Ραδιόφωνο Κατερίνης, ήταν τα πρώτα 4 ραδιόφωνα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, κάνοντας εκπομπές και περιμένοντας να μας συλλάβουν.
Απίθανα χρόνια, μας λάτρευε ο κόσμος. Αγαπώ το ραδιόφωνο…και κατόπιν οι ανταποκρίσεις στην ΕΡΤ, αργότερα στον ΑΝΤ1, στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και άλλα έντυπα… Κάναμε πράγματα που τώρα όταν τα σκέφτομαι λέω πως με τα τεχνικά μέσα που διαθέταμε κάναμε θαύματα!!
Η δημοσιογραφία ήταν πραγματική. Ήμασταν η φωνή του κόσμου,αγωνιζόμασταν να λύσουμε προβλήματα και λύναμε μπαίνοντας μπροστά με τον κόσμο στο πλευρό μας, αναδεικνύαμε κάθε τι ωραίο, τις αξίες.
Σήμερα προβάλλονται αυτοί που πληρώνουν.
Όχι αυτοί που αξίζουν. Όσοι αξίζουν προβάλλονται εκ των υστέρων αναγκαστικά!
Βικη Σ. –Υπήρξατε Σε Θέσεις Ευθύνης Στα ΜΜΕ. Πώς Βλέπετε Σήμερα Τον Ρόλο Της Δημοσιογραφίας?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Τότε είχαμε πάθος, μεράκι, τρέχαμε για την είδηση, την έρευνα, το αποκλειστικό, την αποκάλυψη, το μεγάλο θέμα.
Σήμερα η δημοσιογραφία είναι η αναπαραγωγή –ούτε καν η διασταύρωση- του…Δελτίου Τύπου!
Λίγοι είναι οι ρομαντικοί δημοσιογράφοι που επιτελούν λειτούργημα.
Οι δημοσιογράφοι της επαρχίας συνεχίζουν ρομαντικά να υπηρετούν την αλήθεια.
Όσοι υπηρετούν τις αρχές της δημοσιογραφίας, ξεχωρίζουν και λαμβάνουν τον σεβασμό του κόσμου.
Κι ο κόσμος βλέπει, κρίνει… Αύριο μεθαύριο με τα fake news και την ΑΙ δεν ξέρω τι θα πιστεύουμε ως αληθινή είδηση…
Βικη Σ. –Η Εμπειρία Σας Στην Πολιτική Επικοινωνία Τι Σας Εμαθε Για Την Εξουσία Και Τη Διαχείρισή Της?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Πάντα ισορροπούσα ανάμεσα στην πολιτική επικοινωνία και τη λογοτεχνία.
Ξέρω τι αβαντάζ μου δίνει αυτό. Το ξέρουν και όσοι συνεργάστηκαν προεκλογικά και μετεκλογικά μαζί μου.
Η ενασχόληση με την πολιτική έμμεσα ή άμεσα, σε κάνει ρεαλιστή, μπροστά στην σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε,αναζητώντας λύσεις σε προβλήματα της καθημερινότητας.
Η συγγραφή –λογοτεχνία έρχεται «λυτρωτικά» με την «υγρασία» των λέξεων, για να μη «στεγνώσει η ψυχή» μας όπως είπα νωρίτερα…
Η φαντασία και το όνειρο στην ποίηση οδηγούν στη
δημιουργία ενώ στην πολιτική στο να βλέπεις μπροστά…
δημιουργία ενώ στην πολιτική στο να βλέπεις μπροστά…
Η πολιτική είναι ενασχόληση , καθημερινότητα, συνήθεια, τρόπος ζωής γεμάτος κόπους και πολλές θυσίες, συνεχή εγρήγορση και ετοιμότητα.
Έρχονται στιγμές που ψάχνεις διέξοδο.
Η ποίηση είναι μια πύλη που περνάς αποδρώντας από το γκρίζο σε πολύχρωμα τοπία και σου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν αισθήματα κι όχι μόνο η απόλυτη λογική αριθμών και δεικτών, που καθορίζουν μια
πολιτική.
πολιτική.
Βικη Σ. –Πόσο Δύσκολο Είναι Να Ισορροπεί Κανείς Ανάμεσα Στην Αλήθεια Και Στην Επικοινωνιακή Στρατηγική?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Μια ερώτηση δύσκολη, με εύκολη απάντηση! Αν πρέπει να ακολουθήσεις επικοινωνιακή στρατηγική για να αναδείξεις την αλήθεια, τα πράγματα είναι πολύ εύκολα!
Πιο εύκολα από το να επικοινωνήσεις κάτι με τρόπο που θα έκανες μια διαφήμιση…
Βικη Σ. –Υπηρετήσατε Σε Υπουργείο Και Πολιτικά Γραφεία. Πώς Βιώσατε Τον Κόσμο Της Πολιτικής «Εκ Των Εσω»?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Υπάρχουν καλές προθέσεις, αλλά οι «πελατειακές σχέσεις» με τους ψηφοφόρους εγκλωβίζουν τους πολιτικούς.
Στο βωμό της επεανεκλογής, θυσιάζουν την αξιοκρατία που μπορεί να φέρει το καινούριο, το σπουδαίο, στην πρώτη γραμμή και να ασκηθεί αληθινή πολιτική.
Αυτό που ακόμη διαιωνίζεται είναι ότι ασκείται πολιτική με «παλαιοκομματικές συνταγές».
Σκεφτείτε ότι οι βουλευτές, «αναγκάζονται» να είναι παρόντες στα πανηγύρια, στις βασιλόπιτες γιατί αν απουσιάσουν θα έχουν «κόστος».
Αυτό σημαίνει ότι και οι ψηφοφόροι αρκούνται σε ένα χτύπημα στην πλάτη, μια χειραψία και ουσία μηδέν…
Βικη Σ. –Θεωρείτε Οτι Η Πολιτική Μπορεί Ακόμα Να Εμπνεύσει Ή εχει απομακρυνθεί από τον Ανθρωπο?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Ότι κάνουμε όπως το κάνουμε είναι πολιτική πράξη.
Ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον σε κάθε του έκφανση… η πολιτική που υπονοείται δε θα είναι όπως ήταν.
Όλα αλλάζουν με βασικό επίκεντρο το χρήμα και την ενέργεια και η νέα γενιά πλέον, αδιαφορεί για τα περιττά προσηλωμένη στην «ουσία της».
Βικη Σ. –Ποίηση Θέατρο Μυθιστόρημα Δοκίμιο. Τι Σας Οδηγεί Κάθε Φορά Στην Επιλογή Του Είδους? Υπάρχει Ενα Εργο Σας Που Νιώθετε Πιο «Προσωπικό»?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Ποίηση και χαικού γράφω συνεχώς.
Τα τελευταία 10 χρόνια έχω εκδώσει περί τα 150 ποιήματα στην Ελλάδα και την Ιταλία και σε συλλογικές ανθολογίες, αλλά έχω στο συρτάρι πάνω από 1000 ποιήματα.
Αυτά ωριμάζουν…
Η ποίηση εξάλλου είναι διαχρονική όποτε κι αν εκδοθεί. Το ίδιο και με τη θεατρική συγγραφή.
Γράφω όταν θέλω να πω κάτι ή έχω χτίσει έναν χαρακτήρα που θα κουβαλάει κάτι ξεχωριστό και θέλω να τον παρουσιάσω στον κόσμο.
Αυτά όμως ως «συγγραφικά είδη» δεν ενδιαφέρον ιδιαίτερα τους εκδότες. Παρόλα αυτά γράφω και υπάρχουν.
Το μυθιστόρημα, ως το κυρίαρχο λογοτεχνικό είδος της νεωτερικότητας, αποτελεί έναν δυναμικό χώρο αφήγησης που συνδυάζει πραγματικά περιστατικά, εμπειρίες και μυθοπλασία.
Για τους συγγραφείς και τους εκδοτικούς οίκους, το μυθιστόρημα έχει διαφορετικές, αλλά αλληλένδετες σημασίες, λειτουργώντας τόσο ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης όσο και ως εμπορικό προϊόν.
Το μυθιστόρημα μου αρέσει γιατί γράφω προσηλωμένος στο αύριο.Στο μέλλον.
Όπως το νέο συγγραφικό εγχείρημα που τοποθετείται στο 3026 μ. Χ. !
Βικη Σ. –Ο Ερωτας Ο Χρόνος Και Η Μνήμη Διατρέχουν Το Εργο Σας.Είναι Προσωπικά Βιώματα ή Συλλογικές Αγωνίες?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Είναι η αποκάλυψη των μυστικών που είναι φυλαγμένα στην ψυχή μας.
Αυτά τα μυστικά που εμπεριέχονται σε κάθε λογοτεχνικό είδος που γράφω, συχνά –ευτυχώσ- τα νοιώθουν ξένοι άνθρωποι και γεμίζει και το είναι τους.
Όταν συμβαίνει αυτό,το έργο ενός συγγραφέα είναι η γέφυρα όπου το εγώ, το βίωμα και οι πεποιθήσεις του μετατρέπονται σε εμείς, σε συλλογική αγωνία, προσφέροντας στον αναγνώστη έναν καθρέφτη για τη δική του ύπαρξη.
Η σύζευξη του έρωτα, του χρόνου και της μνήμης στη λογοτεχνία δεν αποτελεί μια επιλογή ανάμεσα στο «προσωπικό» και το «συλλογικό», αλλά μια διαρκή αλληλεπίδραση μεταξύ τους.
Η μυθοπλασία με την «κοσμοθεωρία» μου, στην ποίηση, στο θέατρο, στο μυθιστόρημα,παύουν να είναι προσωπική μου υπόθεση και αποκτούν συλλογικό νόημα, όταν αγγίζουν τον αναγνώστη.
Πρέπει όμως να τονίσω ότι ο έρωτας σε όλα μου τα είδη, είναι ο κοινός παρονομαστής.
Ο έρωτας είναι στο επίκεντρο της ζωής μου και του συγγραφικού έργου.
Βικη Σ. –Πώς Γεννήθηκε Ο «Κένταυρος Που Αγαπούσε Τη Γοργόνα» Και Τι Συμβολίζει Για Εσάς?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Καμία ημέρα δεν είναι όπως τη σχεδιάζουμε κάνοντας κάθε βράδυ τον απολογισμό και τον προγραμματισμό μας!
Οτιδήποτε οραματιζόμαστε και λέμε «θα κάνω αυτό κι εκείνο στη ζωή μου», συνήθως δε γίνεται.
Προσπαθούμε λοιπόν να μιμηθούμε όσα οραματιζόμαστε και τις περισσότερες φορές συμβιβαζόμαστε με τα ελάχιστα.
Το μήνυμα του βιβλίου είναι: να αγωνίζεσαι, να αντιστέκεσαι για το ιδανικό, για τον στόχο σου, για το όνειρο.
Τίποτα δε χαρίζεται, τίποτα δεν είναι εύκολο, ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε, πρέπει να δίνουμε τον αγώνα μας για να φτάσουμε, να πλησιάσουμε, να κατακτήσουμε το στόχο μας.
Ανάμεσα σε όλα αυτά πάλι ο έρωτας, που είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων !
Βικη Σ. –Το “BLACK PEARL” Τι Πραγματεύεται Σε Βαθύτερο Επίπεδο?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Με το «BLACK PEARL» έκανα μια στροφή στη θεματογραφία και είχε απρόσμενα μεγάλη επιτυχία, καθώς οδεύει στην τρίτη έκδοση. Είναι ένα βιβλίο σημερινό.
Το έχουν χαρακτηρίσει αστυνομικό με προεκτάσεις μυστηρίου, ψυχολογικό θρίλερ,κοινωνικό…ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα!
Στην ουσία, δεν μπόρεσαν να του «κρεμάσουν» μια ταμπέλα και αυτό μου αρέσει, γιατί είναι λίγο από όλα τα παραπάνω!
Το βιβλίο μιλάει για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Τόσο απλό.Βλέπω πολύ μεγάλη την ανταπόκριση του κόσμου σε αυτό.
Όσοι το διάβασαν έγιναν οι καλύτεροι «διαφημιστές» του και συνεχίζει.
Παρόλες τις 616 σελίδες του διαβάζεται ευχάριστα κρατώντας το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα όπου υπάρχουν 2 ανατροπές!
Τα ερωτήματα που αιωρούνται διαβάζοντας το βιβλίο είναι αν η τύχη ή οι επιλογές μας, διαμορφώνουν αυτό που γινόμαστε, η απληστία ή τα πάθη, ή και τα δύο μαζί.
Μέσα στο BLACK PEARL καταλύεται κάθε εικόνα τάξης, πολιτισμού, σεβασμού, καθωσπρεπισμού.
Οι επιβάτες, πίνουν, καπνίζουν, ερωτοτροπούν, τζογάρουν, σπαταλούν το χρήμα που προήλθε από παράνομες δραστηριότητες, διεκδικούν ακόμη περισσότερα, χάνουν τα πάντα.
Αποκαλύπτεται το πορτρέτο της κοινωνίας μας, σήμερα.
Όλα καλύπτονται από ένα μυστήριο, από το σκοτάδι της νύχτας. 5 θάνατοι, κανένας ένοχος. «Κινηματογραφικές» περιγραφές και εικόνες, αγωνία, αντιθέσεις, μα και έντονο χιούμορ, στη ροή του μύθου…
Το «BLACK PEARL» το ζεις σα να είσαι συμπρωταγωνιστής.
Φυσικά όσο το ζεις, βλέπεις και τις αντοχές σου, αν αντέχεις τις αλήθειες που μας ξεγυμνώνουν.
Προκύπτουν εσωτερικά ερωτήματα: «εσείς, γιατί δεν τολμήσατε αυτό που σκεφτόσασταν»;
«Τι συμβαίνει σε αυτούς που τολμούν»;
«Θα ήθελες να είσαι στη θέση του;»
«Τι θα έκανες εσύ; Θα το έκανες εσύ;»
Και το μαύρο μαργαριτάρι, BLACK PEARL, μας ταξιδεύει σε αχαρτογράφητα νερά… και σε απρόσμενες ανατροπές…
!Το BLACK PEARL γράφτηκε σήμερα, για το σήμερα, με το βλέμμα στο μέλλον. Βιβλίο της εποχής μας. Βιβλίο του σήμερα που βάζει
τον καθένα μέσα στο κάδρο, να βλέπει και να ζει την πραγματικότητα τη σημερινή.
τον καθένα μέσα στο κάδρο, να βλέπει και να ζει την πραγματικότητα τη σημερινή.
Βικη Σ. –Τι Σας Προσφέρει Το Θέατρο Που Δεν Μπορεί Να Σας Δώσει Η Ποίηση?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Το θέατρο εκπαιδεύει στον διάλογο και την ενσυναίσθηση, καθώς αναγκάζει τον θεατή να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια διαφορετικών χαρακτήρων που συγκρούονται ζωντανά μπροστά του.
Η ποίηση, επικεντρώνεται στην εσωτερικότητα και τη μουσικότητα του λόγου…
Η ποίηση γράφεται ξαφνικά και απρόσμενα κάποιες στιγμές που συμβαίνουν εσωτερικές διεργασίες μια δεδομένη στιγμή, που ούτε ο ποιητής θα θυμάται λίγα χρόνια μετά…
Βικη Σ. –Πώς Νιώσατε Βλέποντας Τα Εργα Σας Να Ζωντανεύουν Επί Σκηνής?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Για δοθεί ένα έργο στον εκδότη και να βρεθεί στις προθήκες των βιβλιοπωλείων περνάει από ένα κόσκινο ώστε να νοιώσει ο συγγραφέας ότι ναι μπορεί το βιβλίο να δημοσιευθεί.
Να νοιώσει ότι αυτό που θα μοιραστεί με τον κόσμο πράγματι αξίζει πολλά και ο αναγνώστης θα νοιώσει γεμάτος από την ανάγνωσή του και για τον χρόνο που θα του αφιερώσει, ότι δε θα είναι χαμένος χρόνος…
Στα θεατρικά, παρόλο που τα δικά μου έχουν εκδοθεί και ήξερα την ανταπόκριση του κόσμου, όταν ήρθε η πρεμιέρα ήταν τόση μα τόση μεγάλη η αγωνία για τις αντιδράσεις του κόσμου, για το πώς θα δεχθεί ο κόσμος το έργο, που μέχρι το τελευταίο χειροκρότημα,
η αγωνία ήταν βασανιστική.
η αγωνία ήταν βασανιστική.
«Τα είδωλα στον καθρέπτη» λ.χ. τα απόλαυσα στην τέταρτη παράσταση στη Θεσσαλονίκη…!!
Τότε ένοιωσα το χειροκρότημα και την απήχηση του έργου. Οι κριτικές δε, ήταν διθυραμβικές.
Βικη Σ. –Η Συνεργασία Με Αλλους Καλλιτέχνες Σάς Εμπνέει Η Σας Δοκιμάζει?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Ένας δημοσιογράφος, μια φράση μου σε συνέντευξη μου, την έκανε τίτλο στο περιοδικό του και έγινε το μότο μου: η τέχνη ενώνει.
Δεν έχω κανέναν κόμπλεξ. Μου αρέσει να συνεργάζομαι με τους δημιουργούς κάθε τέχνης.
Το κάνω χρόνια.
Ονειρεύομαι όλες τις τέχνες μαζί, όπως κάναμε στον «Εγκιβωτισμό». Ενωμένες όλες οι δημιουργίες και οι δημιουργοί, δίνουν ένα άριστο αποτέλεσμα που λέγεται πολιτισμός!
Μαρέσει να βλέπω το ίδιο «θέμα» να εκφράζεται μέσα από διαφορετική μορφή τέχνης και όλα αυτά μαζί να αποδίδουν ένα κοινό αποτέλεσμα που έχει να κάνει με την αισθητική, την ομορφιά, το ωραίο, την ευγένεια, την ανθρωπιά.
Στην εποχή μας που έχουμε σε εξέλιξη μια άνιση μάχη μεταξύ εικόνας και λόγου, όπου κυριαρχεί η εικόνα, «δώσαμε» την
ποίηση μου με την εικόνα, δηλαδή τη ζωγραφική και τα κολάζ της
εικαστικού Ειρήνης Μητούδη, σε δύο εκδόσεις με απίστευτη ανταπόκριση από τη νεολαία.
ποίηση μου με την εικόνα, δηλαδή τη ζωγραφική και τα κολάζ της
εικαστικού Ειρήνης Μητούδη, σε δύο εκδόσεις με απίστευτη ανταπόκριση από τη νεολαία.
Αυτό μας οδήγησε στην Τρίτη συνεργασία που είναι υπό έκδοση και πιστεύω θα συζητηθεί.
Βικη Σ. –Ζωγραφική Σκίτσο Κολάζ Ποίηση. Πώς Συνομιλούν Αυτές Οι Τέχνες Μέσα Σας?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Η συνύπαρξη της ζωγραφικής, του σκίτσου, του κολάζ και της ποίησης στο έργο ενός δημιουργού δεν είναι μια παράλληλη δράση, αλλά μια ενιαία γλώσσα που το 2026 ονομάζουμε συχνά «διαμεσική αφήγηση».
Αυτές οι τέχνες συνομιλούν με έναν τρόπο οργανικό και αλληλοσυμπληρούμενο , αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι ταυτόχρονα λέξη, εικόνα, αισθήματα και χρώματα.
Βικη Σ. –Ο «Εγκιβωτισμός» Τι Συμβολίζει Ως Καλλιτεχνική Και Ανθρώπινη Εννοια?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –ΕΓΚΙΒΩΤΙΣΜΟΣ…είναι ένα λεύκωμα, ένα έργο τέχνης, γεμάτο έργα τέχνης.
Ο «ΕΓΚΙΒΩΤΙΣΜΟΣ» περιλαμβάνει χαικού και εντυπωσιακά κολάζ της γνωστής εικαστικού Ειρήνης Μητούδη, η οποία «εγκιβώτισε» μέσα στα έργα της τα χαικού, στα πλαίσια της διακαλλιτεχνικής μας συνεργασίας, με τεράστια αποδοχή, με πολλές προσκλήσεις από δήμους, Συλλόγους και Σχολεία –Λύκεια,με ομιλίες και workshop.
Με τον «Εγκιβωτισμό» φέραμε στην επικαιρότητα, τα χαικού, το κολάζ, τον εγκιβωτισμό με όλες τις τέχνες μαζί σε κάθε μας εκδήλωση.
Με το Λεύκωμα «ΕΓΚΙΒΩΤΙΣΜΟΣ» συμμετείχαμε στα «18α Αικατερίνεια», σε εκδηλώσεις δήμων, Φεστιβάλ, σε διάφορα projects στην Κατερίνη, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, το Βόλο,το βιβλίο επιλέχθηκε και συμμετείχε στην διεθνή έκθεση βιβλίου στο Λονδίνο. πως στις μέρες μας που είναι σε εξέλιξη μια αδυσώπητη μάχη ανάμεσα στις εικόνες και τις λέξεις-και οι εικόνες νικούν κατά κράτος- ίσως τα χαϊκού και αυτές οι λίγες συλλαβές τους να φέρουν μια νέα ισορροπία.
Είναι τεράστιο κέρδος να διαβάσει κάποιος στην εποχή της φωτογραφίας, τις 17 συλλαβές σε μια σελίδα, σαν μια λεζάντα και αυτό το λίγο που θα διαβάσει είναι …λογοτεχνία !
Βικη Σ. –Η Πρότασή Σας Για Την Ιδρυση ΤΕΙ Κατερίνης Δικαιώθηκε Χρόνια Μετά.Πώς Νιώθετε Γι’ Αυτό?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Νοιώθω ότι τόλμησα όντας φοιτητής να κάνω το χρέος μου στην πόλη και τον νομό, με μια πρόταση να δημιουργηθούν ΤΕΙ στην Κατερίνη.
Με πρωτοσέλιδο άρθρο στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας που είχα εκδώσει τότε. Από τη μια ικανοποίηση, και από την άλλη «σαρδόνια» γέλια για την ποιότητα των ανθρώπων γύρω μας.
Πολλά χρόνια μετά πολλοί προσπάθησαν να καπηλευτούν την ιδέα…
Ποτέ δεν έγινε μια αναφορά παρά μόνο από κάποιους ανθρώπους.
Να σκεφτείτε ότι ακόμη και μετά την ίδρυση του ΤΕΙ που πλέον έχει εξελιχθεί σε Πανεπιστημιακό τμήμα δεν είχε κανείς το θάρρος να μιλήσει για την πρώτη ιδέα, πρόταση σκέψη.
Γνωρίζουμε ότι τα ΤΕΙ έγιναν πανεπιστήμια… δεν έγινε μόνο της Κατερίνης…
Δε θέλετε να ξέρετε πόσοι μιλάνε για το αποτέλεσμα και όχι για την πρότασή μου.
Υπάρχει το πρωτοσέλιδο της πρότασής μου παρόλα αυτά πολλοί λένε «τα δικά τους» ! Δε με απασχολεί. Ο τόπος είναι κερδισμένος.
Βικη Σ. –Πόσο Σημαντική Θεωρείτε Τη Σύνδεση Πολιτισμού Και Εκπαίδευσης? Και Τι Σημαίνει Για Εσάς Η Προσφορά Στην Τοπική Κοινωνία?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Για έναν δημιουργό η τοπική κοινωνία είναι το πεδίο όπου ο πολιτισμός αποκτά άμεσο αντίκτυπο: ο πολιτισμός λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός που ενισχύει την ποιότητα ζωής και τη συλλογική ταυτότητα των πολιτών στην καθημερινότητά τους.
Η επένδυση σε πολιτιστικές υποδομές και δράσεις αποτελεί μοχλό οικονομικής και τουριστικής ανάπτυξης για τις τοπικές κοινότητες.
Δε φτάνει να αναδεικνύουμε τον πολιτισμό μας, αλλά να παράγουμε σήμερα πολιτισμό.
Και παράγουμε.
Οι δήμοι που το έχουν αντιληφθεί κάνουν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, σπουδαίο έργο.
Βικη Σ. –Ποια Είναι Η Μεγαλύτερη Πρόκληση Που Αντιμετωπίσατε Στη Διαδρομή Σας?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Να μην υπερβώ τις κόκκινες γραμμές μου σε πολλές προκλήσεις που συνάντησα στην πορεία μου.
Βικη Σ. –Τι Σας Φοβίζει Και Τι Σας Κρατά Ακόμη Δημιουργικό?Πότε Νιώθετε Πραγματικά Πλήρης?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Στη διαδρομή κάθε δημιουργού, οι δυνάμεις που μας ωθούν και εκείνες που μας φρενάρουν βρίσκονται σε μια διαρκή, γόνιμη σύγκρουση.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς, αυτές οι απαντήσεις αποκτούν μια νέα, πιο ουσιαστική διάσταση.
Η δημιουργία είναι μια πράξη αντίστασης στο εφήμερο.
Το να φτιάχνεις κάτι που έχει τη δυνατότητα να μείνει, με την ελπίδα ότι θα μείνει, είναι ο ένας τρόπος να μην μετρώ τον χρόνο, αλλά να τον ζω.
Βικη Σ. –Τι Θα Λέγατε Σε Εναν Νέο Ανθρωπο Που Θέλει Να Ασχοληθεί Με Τη Γραφή?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Θα διάβαζα το έργο του και θα έλεγα την άποψη μου με παρότρυνση να συνεχίσει.
Κόντρα στους ειδήμονες που θεωρούν λογοτεχνία μόνο τον …ακαταλαβίστικο συμβολισμό που απευθύνεται στους λίγους και …εκλεκτούς και μετά αναρωτιούνται γιατί οι έλληνες δεν διαβάζουν βιβλία!!!
Είμαι με τον Μίκη Θεοδωράκη που μελοποιώντας ποίηση, μάθαμε ποίηση.
Η ποίηση των συμβολισμών για τους λίγους, μετατρέπεται σε
βουβή κραυγή.
βουβή κραυγή.
Στη χώρα των δύο Νόμπελ λογοτεχνίας , ο ποιητικός λόγος παραμένει φυλακισμένος στα ερμάρια της διανόησης, αδυνατώντας να φτάσει στα ράφια των βιβλιοπωλείων και στην καρδιά του αναγνωστικού κοινού.
Η ελιτίστικη προσέγγιση της ποίησης είναι το μεγαλύτερο εμπόδιό της αδυνατώντας να αγγίξει τον μέσο άνθρωπο.
Βικη Σ. –Αν Επρεπε Να Συνοψίσετε Τη Ζωή Σας Σε Μία Φράση Ποια Θα Ηταν?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Έκανα και έζησα πράγματα σπουδαία που ποτέ δεν είχα σχεδιάσει ούτε ονειρευτεί.
Οι συγκυρίες και ο αγώνας να ανταποκριθώ σε κάθε πρόκληση με οδήγησαν σε κορυφές που κατέκτησα για να δω από ψηλά, πόσες κορυφές πρέπει ακόμη να σκαρφαλώσω.
Πρέπει να σας πω ότι όσα απάντησα στις ερωτήσεις σας, τα έχω
πει ήδη στην ποίηση, στο θέατρο, στα μυθιστορήματα μου.
Σε όλα έχω απαντήσεις μέσα από τη λογοτεχνία.
Βικη Σ. –Τι Ονειρα Μένουν Ακόμη Ανεκπλήρωτα?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Πρώτον, να ξυπνώ υγιής το πρωί και να δημιουργώ όλη μέρα…
Υπάρχουν πολλά ανεκπλήρωτα όνειρα κι όσο υπάρχουν η δημιουργικότητα παραμένει ζωντανή.
Παρότι η διαδρομή προσφέρει καρπούς, πάντα υπάρχει εκείνο το «ανεκπλήρωτο» που λειτουργεί ως πηγή ενέργειας για τη συνέχεια.
Για να δώσω μια πιο ρεαλιστική απάντηση, παραμένει ανεκπλήρωτο το όνειρο για μια κοινωνία όπου η τέχνη δεν θα θεωρείται πολυτέλεια και όπου οι δημιουργοί θα αναγνωρίζονται για την αξία τους και όχι από τις γνωριμίες τους.
Βικη Σ. –Αυτή Την Περίοδο Το Νέο Σας Βιβλιο-Πρότζεκτ Βρίσκεται Στο Τυπογραφείο. Τι Είδους Βιβλίο Ειναι Ποια Θεματολογία Πραγματεύεται Και Εχει Ηδη Καταλήξει Ο Τίτλος Του Η Είναι Κάτι Που Ακόμα Διαμορφώνεται?
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Αυτή την ώρα που μιλάμε διαμορφώνουμε τις σελίδες του βιβλίου,σε συνεργασία με τον εκδοτικό.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που είναι κατά κάποιο τρόπο η μετεξέλιξη του «ΕΓΚΙΒΩΤΙΣΜΟΥ» με την χρήση της τεχνολογίας!
Η ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται ο άνθρωπος και η ζωή, μας φέρνει εκ νέου μπροστά σε μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα αλλά
και στην ανάγκη να φανταστούμε τον κόσμο -γνωρίζοντας την μέχρι τώρα πορεία της ανθρωπότητας-, αλλά χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε που θα φτάσουμε.
και στην ανάγκη να φανταστούμε τον κόσμο -γνωρίζοντας την μέχρι τώρα πορεία της ανθρωπότητας-, αλλά χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε που θα φτάσουμε.
Ο τίτλος του –προς το παρόν- είναι «12 ΑΘΛΟΙ, UPDATE 3026». Με τα κείμενα μου κάνω μια αντιπαραβολή των άθλων του Ηρακλή, στο έτος 3026 μ. Χ.
Η ιδέα να «μεταφερθεί» ο μύθος του Ηρακλή στο παρόν, αλλά και στο απώτερο μέλλον, χίλια χρόνια μπροστά -στο έτος 3026 μ.Χ.-
γεννήθηκε από την ανάγκη να συνδεθούν τα κατορθώματα του
αρχαίου ήρωα με τα σημερινά -και μελλοντικά- προβλήματα-
δοκιμασίες-προκλήσεις της ανθρωπότητας.
γεννήθηκε από την ανάγκη να συνδεθούν τα κατορθώματα του
αρχαίου ήρωα με τα σημερινά -και μελλοντικά- προβλήματα-
δοκιμασίες-προκλήσεις της ανθρωπότητας.
Το λιοντάρι της Νεμέας, οι Στυμφαλίδες Όρνιθες ή τα άλογα του Διομήδη έτσι όπως περιγράφονται, ωχριούν μπροστά στους «πραγματικούς» μύθους που μας επιφυλάσσει το μέλλον!
Υπάρχουν πια πολύ πιο τρομακτικά «τέρατα» που ταλανίζουν τις
κοινωνίες μας: η φτώχεια, η αδικία, η περιβαλλοντική καταστροφή,
οι κοινωνικές ανισότητες, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες –πανδημίες, η απειλή πυρηνικού πολέμου, τα ναρκωτικά, το trafficking και άλλα.
κοινωνίες μας: η φτώχεια, η αδικία, η περιβαλλοντική καταστροφή,
οι κοινωνικές ανισότητες, οι πόλεμοι, οι αρρώστιες –πανδημίες, η απειλή πυρηνικού πολέμου, τα ναρκωτικά, το trafficking και άλλα.
Στο πλευρό του λόγου, η τέχνη, η οποία αναδεικνύει το φανταστικό με εικόνες, συνδέοντας έτσι τον μύθο, τον λόγο και την τέχνη, μέσα από την ίδια πνευματική ανάγκη.
Τις εικόνες ανέλαβε η εικαστικός και διακοσμήτρια Ειρήνη Μητούδη με την οποία έχω συνεργαστεί σε ακόμη δύο εκδόσεις με μεγάλη επιτυχία.
Με τα 12 έργα της απεικονίζει με εντυπωσιακό τρόπο και έμπνευση τους 12 άθλους του Ηρακλή. Κάθε έργο πλαισιώνεται από QR code, το οποίο επεκτείνει άμεσα την εμπειρία του αναγνώστη σε ψηφιακό περιβάλλον.
Μέσω των QR codes, ο αναγνώστης θα μπορεί στις σελίδες του βιβλίου -λευκώματος να βλέπει σύντομα βίντεο με κίνηση του εικαστικού έργου, αυθεντικό κείμενο της εικαστικού που προσφέρει πρόσβαση στη διαδικασία, στις επιλογές χρώματος και σύνθεσης, ερωτήσεις στοχασμού και δημιουργικές προτροπές, μετατρέποντας το βιβλίο σε εργαλείο χρήσης και όχι απλής θέασης, με υλικό κατάλληλο για εκπαιδευτική αξιοποίηση και εργαστήρια, ανοίγοντας τον δρόμο για παράλληλες δράσεις και συνεργασίες.
Το δεύτερο QR θα παρέχει ηχητική ανάγνωση των κειμένων των 12 νέων άθλων (audio book γι΄ αυτόν που θα έχει το βιβλίο) και έτσι η έννοια της συμπερίληψης, αποκτά νόημα για συμπολίτες μας με προβλήματα όρασης.
Αντιλαμβάνεστε ότι πρόκειται για μια μεγαλόπνοη παραγωγή, που έχει σκοπό, να περιοδεύσει με έκθεση των έργων, την παρουσίαση του βιβλίου, μαζί με μουσική, χορό, θεατρικά αναλόγια, workshops με μαθητές κ.α …
Πιστεύω ότι όσοι φορείς, δήμοι, φεστιβάλ αντιληφθούν το λογοτεχνικό και εικαστικό μέγεθος του βιβλίου θα μας αγκαλιάσουν.
Βικη Σ. –Κλεινοντας Θα Ηθελα Να Σας Ευχηθω Καλη Επιτυχια Σε Οτι Κανετε Στη Ζωη Σας!Θα Ηθελα Επισης Να Ευχηθειτε Κατι Σε Σας Και Σε Ολους Τους Αναγνωστες Του Vima365.gr
Θεοχαρης Μπικηροπουλος –Πρώτα θέλω να σας ευχαριστήσω για το βήμα που μου δώσατε, να μιλήσω.
Όσο κι αν όλοι επικαλούνται τον πολιτισμό, η πράξη δείχνει το αντίθετο.
Η ευγνωμοσύνη για τη στήριξη σας δεν αρκεί μόνο με ευχαριστήρια.
Σε μένα θα ευχηθώ να είμαι υγιής και χρησμοσ για τα παιδιά μου. Όλα τα άλλα τα καταφέρνουμε!!
Για εσας εύχομαι να συνεχίσετε με το ίδιο μεράκι, με επιτυχίες και πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα ενώ για τους αναγνώστεσ του Vima365.gr ευχή είναι να διαβάζουν πάντα καλές ειδήσεις να χαμογελάνε, να πετύχουν όσα αξίζουν και να βρουν την ευτυχία που αναζητουν…
Σας ευχαριστώ πολύ . καλή χρονιά.
ΒΙΚΗ ΣΙΩΜΟΠΟΥΛΟΥ : Η συζήτηση με τον Θεοχαρη Μπικηροπουλο δεν είναι απλώς μια καταγραφή γεγονότων και τίτλων.
Είναι μια κατάδυση στη διαδρομή ενός ανθρώπου που συνεχίζει να δημιουργεί, να στοχάζεται και να παρεμβαίνει με λόγο ουσιαστικό και καθαρό.
Μέσα από την πορεία του αποδεικνύεται πως όταν η γνώση συναντά την ευαισθησία και η εμπειρία συνοδεύεται από συνείδηση, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να αφήσει πραγματικό αποτύπωμα.
Η τέχνη, η δημοσιογραφία, η πολιτική σκέψη και η κοινωνική δράση δεν λειτουργούν αποσπασματικά, αλλά ως ενιαία έκφραση ενός ανθρώπου που εξακολουθεί να πιστεύει στη δύναμη του λόγου.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό μήνυμα: ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν, μιλούν και δημιουργούν με αλήθεια, ο διάλογος παραμένει ζωντανός.
ΓΙΑ ΤΟ VIMA365
- ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish
Σοβαρη και αποκαλυπτικη συνεντευξη οπως παντα του πολυγραφοτατου Χαρη Μπικηροπουλου στο vima 365. Ευχομαι καλη συνεχεια στο ομορφο εργο σας.