vima365

Ο Νόμος του Ισχυρού … Απο τον ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΤΣΕΑ

Ο Νόμος του Ισχυρού …

Απο τον ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΤΣΕΑ

Δεν πρόκειται για «σκάνδαλο». Η λέξη είναι φτωχή, σχεδόν απονήρευτη. Το σκάνδαλο υπονοεί εκτραχηλισμό, ζημιά, αιφνιδιασμό.

Εδώ έχουμε κάτι ασύγκριτα βαρύτερο: έχουμε μέθοδο. Έχουμε εγχειρίδιο χρήσεως της εξουσίας για προσωπική κατανάλωση, εφαρμοσμένο με την ψυχρότητα λογιστικής πράξεως.

Μία υπουργός χάνει στο δικαστήριο. Όχι πολιτικά, όχι επικοινωνιακά· χάνει νομικά! Η Δικαιοσύνη (Τους) αποφαίνεται, κ’ η απόφαση δεν την ικανοποιεί.

Εκειδά, σ’ ένα κράτος πού «σέβεται στοιχειωδώς» τον εαυτό του, η ιστορία τελειώνει. Η ήττα αποδέχεται την απόφαση, όπως την αποδέχεται «κάθε» πολίτης.

Εδώ όμως αρχίζει το πραγματικό δράμα.

Το κράτος δεν αντιτάσσεται. Δεν επαρκεί. Δεν ορθώνεται. Γονατίζει! Αλλάζει τον νόμο.

Όχι γενικά. Όχι προληπτικά.

Όχι για να διορθώσει συστημική ανομία. Αλλ’ επειγόντως, φωτογραφικά, με χρονομέτρηση και στόχο.

Ο νόμος παύει να είναι γενικός κανόνας και μετατρέπεται σ’ ανταλλακτικό· σε ιδιωτική διόρθωση αποτελέσματος.

Και ο υπουργός Δικαιοσύνης, στον ρόλο του υπάλληλου της στιγμής, υπογράφει.

Όχι ως «υπερασπιστής» της τάξεως, αλλ’ ως τεχνικός επεξεργασίας δεδομένων: σβήνεις γραμμή, ξαναγράφεις, μέχρι να «ξεμυτίσει» τ’ αποτέλεσμα που θέλεις.

Η Δικαιοσύνη ως πρόχειρο excel.

Η Πολιτεία ως εφαρμογή.

Η πρωτόδικη απόφαση δεν καταργήθηκε επειδή ήταν άδικη. Καταργήθηκε επειδή τόλμησε να μην πειθαρχήσει.

Και αυτή είναι η φράση–κλειδί. Εδώ δεν τιμωρείται το λάθος· τιμωρείται η —όποια εν απομείνασα— «ανεξαρτησία».

Η νέα διάταξη βαφτίζεται, τάχα, «κοινωνική μέριμνα», «παιδικό συμφέρον», «εκσυγχρονισμός». 

Στην πραγματικότητα, ούτε τα παιδιά αφορούσε, ούτε τους γονείς, ούτε την κοινωνία.

Αφορούσε μία συγκεκριμένη ενόχληση, με όνομα και επώνυμο! Και γι’ αυτό έλαβε προτεραιότητα.

Διότι στη νέα ιεραρχία της «δημοκρατίας», η υπουργική δυσφορία δεν περιμένει στην ουρά με τους κοινούς θνητούς!

Αυτοί (οι λαϊκοί) έχουν νόμους.

Εκείνη έχει νομοθέτηση κατ’ απαίτηση.

Και τ’ αληθινά ανυπόφορο δεν είν’ η πράξη – είναι το βάπτισμά της.

Όλα αυτά παρουσιάζονται ως «θεσμικότητα», ως «δημοκρατική» λειτουργία, ως «ευρωπαϊκός πολιτισμός». Μία εξουσία που διδάσκει ότι ο νόμος είναι πλαστελίνη στα χέρια της, απαιτεί ταυτόχρονα σεβασμό στους θεσμούς.

Όχι· δεν πρόκειται για ύβρη απέναντι στη «Δικαιοσύνη».

Η ύβρις, άλλωστε, προϋποθέτει δέος. Εδώ έχουμε άλωση!

Σε μία στοιχειώδη δημοκρατία, μετά από κάτι τέτοιο, δεν ακολουθούν ανακοινώσεις, ούτε συνεντεύξεις, ούτε συμψηφισμοί.

Η πολιτική ηθική ήταν παλαιότερα λιτή: παραδίδεις το χαρτοφυλάκιο και τελειώνει η ιστορία.

Όλα τ’ άλλα είναι θράσος.

Και το θράσος, όταν γίνεται κανόνας, παύει να είναι ατομικό ελάττωμα και μετατρέπεται σε καθεστώς.

Και εκεί —ακριβώς εκεί— τελειώνει κάθε προσποίηση δημοκρατίας και αρχίζει η γυμνή, κυνική, αδιόρθωτη αλήθεια της εξουσίας!

Και ας μην υποκρινόμαστε άγνοια.

Αυτό δεν ήταν αστοχία, ούτε «κακή στιγμή», ούτε θεσμική αδεξιότητα.

Ήταν μάθημα. Μάθημα προς κάθε δικαστή, κάθε πολίτη, κάθε άνθρωπο που εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο νόμος είναι κάτι υπέρ των προσώπων!

Το μήνυμα είναι σαφές: όταν η απόφαση δεν αρέσει, αλλάζουμε το πλαίσιο· όταν η «Δικαιοσύνη» ενοχλεί, την κουρεύουμε· όταν η εξουσία χάνει, ξαναπαίζει με σημαδεμένη τράπουλα.

Και όποιος επιμένει να το λέει δημοκρατία, δεν είν’ αφελής· είναι Συνένοχος!

Χρῆστος Κατσέας ἐπὶ τοῦ «Vima365.gr»