Περί Εθνικών εορτών ο Λόγος. …..
Απο τον Γεώργιο Σκλαβούνο
( σε διάλογο με Μαβίλη και Ελύτη).
Με την ευκαιρία της εορτής του ΟΧΙ του 40.
<<Ας καταστήσουμε τις Εθνικές εορτές, στιγμές , που θα σχολάσουμε απ της παρακμής, της συνήθειας και «της ανάγκης τον ζυγό», και σταθούμε επίτιμοι προσκεκλημένοι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ανθρώπινης ευθύνης και της ελευθερίας, της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας και την ιστορία μας>>
Στις γραμμές που ακολουθούν, καταθέτω τις απόψεις μου, για το είδος εορτασμού των Εθνικών επετείων που απαιτούν οι καιροί.
Η εποποιία του 40 έχει περάσει από το επίπεδο της ιστορίας στο επίπεδο των συμβόλων και του Μύθου.
Η σημασία, της καθοριστικής, για την μοίρα της Ευρώπης, στάσης του Λαού μας, απέναντι στον φασισμό και την πολεμική του μηχανή , στάσης, που συνεχίστηκε με την μεγαλειώδη Εθνική μας αντίσταση, αποτελεί πια, μια Εθνική γιορτή, μια γιορτή που συνοψίζεται στο ΟΧΙ ΤΟΥ 40.
Το ΟΧΙ του 40, έχει κατατεθεί στην αιματοβαμμένη Ευρωπαϊκή Ιστορία και την Εθνική μας ιστορία, ως σύμβολο της Ανθρώπινης αντίστασης στην βία και τη βαρβαρότητα. Ως η επιλογή της αξιοπρεπούς Ελευθερίας απέναντι στην υποταγή .
Δήλημα που επανέρχεται κθημερηνά και μας καλει να πάρουμε θέση.
Τα κρισημα ερωτήμαυα σήμερα είναι:
Πόσο ζωντανό παραμένει αυτό το ΟΧΙ, αυτο το σύμβολο, στην ατομική και την συλλογική μας ζωή.
Πόσο ζωντανό και καθοριστικό παραμένει στην διαμόρφωση της κοινωνικής και της πολιτικής μας ζωής.
Κάποιοι, απαξιώνοντας συνειδητά η ασυνείδητα το μεγαλείο του ΟΧΙ, μας ειρωνεύονται ότι γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου αντί να γιορτάζουμε το τέλος του…….
Κατα την γν’ωμη μου, πέρα απ’ το γεγονός ότι η Ελληνικη είσοδός στον πόλεμο χαρίζει την πρώτη ΝΙΚΗ απέναντι στις δυνάμεις του άξονα, ο τρόπος που μπαίνει ο Λαός μας στον πόλεμο αποτελεί γεγονός εξίσου σημαντικό με την ΝΙΚΗ του απέναντι στον φασισμό.
Δεν σύρθηκε ο λαός μας στον πόλεμο. Μπήκε στον πόλεμο τραγουδώντας.
Ασφαλώς οι Έλληνες δεν είναι φιλοπόλεμοι, δεν περιφρονούν το θάνατο, όμως αρνούνται τον φόβο του ως δυνάστη της ζωής τους.
Τιμούν τη ζωή και την αξιοπρεπή στάση απέναντι στο θάνατο. Τα παραδείγματα από την παράδοση μας, που επιβεβαιώνουν το γεγονός δεν είναι λίγα.
Για τον τρόπο συμμετοχής μας σε ένα δίκαιο πόλεμο θα παραθέσω δυο αναφορές μια απ’τον Μαβίλη, και μια του Ελύτη αποκαλύπτοντας παράλληλα και το ζωντανό νήμα ανάμεσα στο 12 και το 40.
Λέει ο Μαβίλης.«Τέτοιος ενθουσιασμός δεν μπορεί ποτέ να φωλιάζει σε στήθια παρακμής, σε εκφυλισμένες ψυχές». Και συμπληρώνει ο Ελύτης.
…..«Αλλά είδα στο πρόσωπο των στρατιωτών μου τη λάμψη που είναι ικανός ο Ελληνισμός ν” αναδύσει όταν πιστεύει στο δίκιο του. Και γνώρισα από πολύ κοντά την αψηφισιά του θανάτου, την ακατάβλητη θέληση της ζωής που έγινε τελικά και δική μου»/////
Η σημερινή μου τοποθέτηση, αποτελεί, μια προσπάθεια ανίχνευσης καταγραφής της σχέσης που επιλέγει, να έχει, η γενιά μας, με αυτή την σελίδα της ιστορίας της κι’ ακόμα την σχέση που χρειαζόμαστε να έχουμε με τις κοσμογονικές στιγμές της ιστορίας μας :
Με την σημερινη μου τοποθετηση επιδιώκω την ανίχνευση κι την καταγραφή του πως διαλεγόμαστε, ως Έθνος και ως κοινωνία, ως γενιά και ως τόπος, με αυτές τις στιγμές, με αυτή την ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, αλλά και γενικότερα πως ΖΟΥΜΕ τις Εθνικές μας Επετείους και τα Εθνικά μας σύμβολα.
Θεωρώ τις Εθνικές γιορτές ευκαιρία για αναγκαιο και βαθύ αναστοχασμό, για αναγκαία αναβάπτιση σε πηγές κοινωνικής και εθνικής κάθαρσης, για αναγκαια αναγέννηση ψυχική και πνευματική. Για αναγέννηση ριζωμένη στην αναγνώριση της ανάγκης για μια ΝΕΑ ΑΡΧΗ κοινωνικής και Εθνικής ενότητας.
Μιας κοινωνικής και εθνικής ενότητας στηριγμένης σε σχέσεις δικαιοσύνης, αλληλεγγύης, υπεύθυνης αξιοκρατικής συμμετοχής γιατί όχι και αδελφικής αγαπητικής, θυσιαστικής, αυτοπροσφοράς.
Αν οι Εθνικές Επέτειοι καταλήγουν σε ευκαιρίες κοινωνικών εκδηλώσεων διανθισμένων με δόσεις πατριωτικής ρητορικής, ασφαλώς δεν ωφελούν.
Μπορούν να είναι οι Εθνικές γιορτές προσκλητήρια των ηρωικών νεκρών μας ,ως μάχιμων συντρόφων στους αγώνες που απαιτεί το σήμερα;;;
.Μπορούν οι Εθνικές γιορτές να αποτελούν κάλεσμα των ηρωικών νεκρών μας στον αναγκαιο αγώνα του σήμερα;
Στον αναγκαίο αγώνα για ψυχική ανάταση, στον αναγκαίο αγώνα για ηθική κάθαρση, για νίκη επι της δολερής ιδιοτέλειας και διχόνοιας,
Οι Εθνικές γιορτές είναι, μπορούν να είναι, οι ευκαιρίες που θα
• αναζητήσουμε, θα αναγνωρίσου τον καλύτερο και χειρότερο εαυτό μας, ατομικά και συλλογικά.
• Θα ατενίσουμε και θα αναγνωρίσουμε, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, τον λαό μας, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, με τις μικρότητες και το μεγαλείο του.
Μπορούν οι Εθνικές γιορτές να είναι τομές, Ιερές Στιγμές, στον χρόνο, που θα καλέσουμε τον εαυτό μας να γνωρίσει, να ερωτευθεί και να υπηρετήσει ότι ομορφότερο έχει αγγίξει το νου και την καρδιά του στο διαβα της ιστορίας;
Πιστεύω πως μια τέτοια σχέση με τις Εθνικές μας εορτές μπορει να αποτελέσει υπέρτατο δώρο στον εαυτό μας, μπορεί να αποτελέσει το χρησιμότερο δώρο, πρόκληση ανάτασης, στον διπλανό μας και την κοινωνία,κλειδι εξόδου από τον φαύλο κύκλο της παρακμής.
Ας καταστούν ,οι Εθνικές εορτές, οι στιγμές που θα σχολάσουμε απ της παρακμής, της συνήθειας και «της ανάγκης τον ζυγό», και σταθούμε επίτιμοι προσκεκλημένοι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ανθρώπινης ευθύνης και της ελευθερίας, της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας.
Μελετώντας τον Ιερουργό και στρατιώτη του ΧΡΕΟΥΣ Μαβίλη.(.το ποίημα του το αφιερωμένο στον Κογιεβίνα), καταλήγω στο ότι
«..Αν δεν έχεις φωτιστεί απ’ της γνώσης τ’ άδολο ανάμα και δεν έχεις ζήσει του Ωραίου τη φώτιση… δεν θα την αναγνωρίσεις στους άλλους… δεν θα μπορέσεις να την εμπνεύσεις στους άλλους. Δεν μπορέσεις πραγματικά και ανιδιοτελώς να υπηρετήσεις τους άλλους »…
Ίσως δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος για να απαλλαγούμε από τα Προκρούστεια σύνδρομα που μας κατατρέχουν, από τα αδελφοφάγα-αδελφοκτόνα σύνδρομα που μας ακολουθούν.
Ίσως δεν υπάρχει αποτελεσματικότερος τρόπος για την οριστική απομάκρυνση των σκουπιδιών απ’τις καρδιές, από τους δρόμους και τις πλατείες μας…
.Ναι οι Εθνικές μας γιορτές μπορεί να είναι και στιγμές ευχαριστίας γιατί γεννηθήκαμε σε μια πατρίδα μικρή και μεγάλη, σε ένα λαό μικρό και μέγα.
Σε μια Πατρίδα που μας χάρισε ένα ΟΧΙ ΤΟ 40, και μια ηρωική Εθνική αντίσταση Μια πατρίδα που συνετρίβει σε έναν τραγικό εμφύλιο. Μπόρεσε όμως να αναστηθεί και μετουσιώσει τον σπαραγμό του εμφυλίου σε υψιστη Τέχνη, σε μοιρολόι εθνικής συνειδητοποίησης και συμφιλίωσης στο υπέροχο εκείνο δημιουργημα του Θεοδωράκη… «Δυο γιούς είχες μανούλα μου».
Ναι οι οι Εθνικές μας εορτές μπορούν να βιωθούν και ως ευχαριστία σε μια παράδοση που μας δίδαξε τις συμπαντικές αρχές της Δίκης και της Ύβρεως, που μας δίδαξε την Νέμεση ως ενδελέχεια της Ύβρεως.
Γιατί κληρονομήσαμε πια παράδοση που κλείνει μέσα της μια Θεογονία, που μας διδάσκει «την επανάσταση ως χρέος και δικαίωμᨻ για την αποκατάσταση της αρμονίας. Μια παράδοση που διδάσκει ότι και οι Θεοί, ακόμα εκθρονίζονται, ευνουχίζονται όταν υπερβαίνουν το μέτρο.(Ησίοδος). Αξίωμα που επαναλαμβάνει ο Ρηγας στα «Δίκαια του Ανθρώπου», άρθρο 35. Ως δικαίωμα στην επανάσταση.
<< Όταν η διοίκηση βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμνει τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάσταση, ν’ αρπάξει τ’ άρματα και να τιμωρήσει τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ’ όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητο απ’ όλα τα χρέη του>>.
Μια παράδοση που διδάσκει ότι .
Κι’ αν ακόμα αυτός ο ήλιος υπερβεί το μέτρο, θα τον τιμωρήσουν οι βοηθοί της Δίκης.(Ηράκλειτος).
Κι ακόμα σε μια παράδοση που μας διδάσκει στην πράξη ότι μπορούμε να είμαστε οικουμενικοί και πατριδολάτρες. Να υπερασπιζόμαστε την ισηγορία, την ισονομία και την ισοπολιτεία στις σχέσεις των ανθρώπων αλλά και των Εθνών, στις σχέσεις των λαών και των πολιτισμών.
. Οι εθνικές μας γιορτές ας γίνουν ευκαιρίες για δέσμευση προσωπική και συλλογική για την συνάντηση με τον καλύτερο εαυτό μας. Για Δέσμευση αφοσίωσης και υπεράσπισης του δικαιώματος του λαού μας και κάθε λαού, στην ιστορική του μνήμη, αλλά και στην ανάγκη μετατροπής της πανανθρώπινης ιστορίας σε πανανθρώπινη συνείδηση . Ευκαιρία για την υπεράσπιση ενός πολιτισμού της δίκαιης ειρήνης, /(Απο προηγούμενη ανάρτηση)
Γεώργιος Σκλαβούνος
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish