Αγγελική Ματράκα ΄΄ Θάλασσα ΄΄

H Ποίηση ενώνει τους λαούς Επιμέλεια Εύα Πετρόπουλου Λιανου
Θάλασσα
Την αίγλη της θαλάσσης συχνά αναζητώ,
το χρώμα της που αλλάζει σαν φωνή
και πάλλεται σε κάθε της ρυτίδα—
σαν κάτι που δεν λέγεται, μα ζει.
Εκεί που οι χρόνοι διασταυρώνονται,
το άκουσμα του κύματος απλώνεται —
ψίθυρος μνήμης που χάνεται στο άπειρο,
παφλασμός που αναπνέει σαν το σώμα σου.
Αναζωογόνηση της φύσης·
βήματα σε ακτές που διαστέλλονται,
στιγμές που κυλούν αντίστροφα —
το μέλλον, αστραπή που φωτίζει σκοτάδι
κι όλα όσα ζήσαμε αναδύονται ξανά—
όχι ως σκιά, μα ως παλμός που εμμένει.
Παρέες, γέλια, νύχτες αλμυρές,
ευτυχία που αναπνέει στον παλμό της σιωπής,
κι εκεί, μια διαφάνεια —
μια ανάσα, που αιωρείται στο άγγιγμα,
σαν άρωμα που ζωντανεύει τα κρυφά μας μέρη,
σαν καρδιά που χτυπά μες στη σιωπή,
δεν αιχμαλωτίζεται, μα χάνεται στον άνεμο.
Αγγελική Ματράκα