vima365

Έχω κάνει κάμποσα ταξίδια στη βόρεια Ευρώπη. Το τελευταίο στη Γερμανία όπως γνωρίζετε.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί σε χώρες που βρέχει συνέχεια, οι πόλεις τους είναι μέσα στο πράσινο, με ποτάμια, λίμνες και χιόνια, το νερό είναι τόσο ακριβό. 4,50 € το μικρό μπουκαλάκι στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, 5,50 το ενός λίτρου νερό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου στο Ανόβερο, νερό δε σου δίνουν πουθενά αν δεν αγοράσεις.

Εμείς εδώ στο νότο, με τα νερά μας πλέον δυσεύρετα, έχουμε νεράκι πάμφθηνο και απλόχερα το προσφέρουμε σε κάθε τραπέζι.

Και συχνά το σπαταλάμε χωρίς επίγνωση.

Μετά την επέμβαση, μια αναμενόμενη πρόσκαιρη διαταραχή της υπόφυσης με έκανε να διψάω συνεχώς.

Έπινα 1 λίτρο την ώρα. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ καλά το βράδυ γιατί ξυπνούσα διαρκώς για νεράκι.

Η κλινική είχε ψύκτες για το μπουκαλάκι μου, και δώστου μέσα στη νύχτα να γεμίζω, και το ξημέρωμα και, και…

Έλα όμως που το νερό δε μου άρεσε…το έπινα δροσερό αλλά και πάλι, η γεύση του μου έφταιγε.

Παραξενιά;

νοσταλγία;

Τι να πω.

Ονειρευόμουνα ένα ποτηράκι δροσερό νερό μόλις γυρνούσα στην Ελλάδα μας.

Και αυτό έκανα μόλις μπήκα σπίτι. Άνοιξα ένα μπουκάλι νερό ελληνικό και χόρτασα, λες και διέσχισα την έρημο.

Κάθε φορά που πίνω ένα ποτηράκι νερό δροσερό, ιδιαίτερα μέσα στο καυτό μας καλοκαιράκι, ευγνωμονώ τη φύση που μας χαρίζει αυτό, το πιο αγνό της δώρο.

Για μένα ο Θεός βρίσκεται στη γενναιοδωρία της φύσης, στην ομορφιά της και στο βλέμμα των ζώων.

Για αυτό και τα αγαπώ όλα αυτά και μαζί τους νιώθω ευτυχία.