vima365

Κινεζικές Εθνότητες-Η Εθνότητα Μαν – Γραφει η Yawen Wu Πεκίνο Κίνα

Κινεζικές Εθνότητες-Η Εθνότητα Μαν

Γραφει η Yawen Wu Πεκίνο Κίνα

Μετά την εθνότητα Χαν, στην οποία ανήκει η πλειοψηφία του Κινεζικού λαού, θα ήθελα να αναφερθώ στην εθνότητα Μαν δεδομένου ότι τώρα βρίσκομαι στο Πεκίνο – την
πρωτεύουσα της δυναστείας Τσινγκ- και τα στοιχεία της εθνότητας Μαν βρίσκονται εδώ παντού, στην διατροφή, στις εορταστικές τελετές, στις δραστηριότητες αναψυχής και σε πολλά άλλα.

Διαφορετική από άλλες μειονότητες, η Μαν είναι η μειονοτική εθνότητα που κατάφερε να ιδρύσει μια κινεζική κεντρική κυβέρνηση (την δυναστεία Τσινγκ, που ήταν η τελευταία φεουδαρχική δυναστεία στην κινεζική ιστορία) για μεγάλο χρονικό διάστημα (296 ή 276 χρόνια).

Το πολιτικό και στρατιωτικό σύστημα (όπως το σύστημα των Οκτώ Λαβάρων) και οι πολιτιστικές πολιτικές της είχαν βαθύ αντίκτυπο στη σύγχρονη Κίνα.

Οι Μαν λέγεται ότι προέρχονται από τις βορειοανατολικές περιοχές «Λευκά Όρη και Μαύρα Νερά» της Κίνας, όπου ζουν ακόμα οι περισσότεροι σαν σήμερα.

Μεταξύ αυτών, εκείνοι που κατοικούν στην επαρχία Λιαονίνγκ ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια,
αντιπροσωπεύοντας περίπου το μισό του συνολικού πληθυσμού των Μαν και το 12% του πληθυσμού αυτής της επαρχίας.

Για αυτό η επαρχία Λιαονίνγκ πρόκειται για μια περιοχή μεγάλης συγκέντρωσης της εθνότητας των Μαν.

Η προέλευση της εθνότητας Μαν μπορεί να εντοπιστεί στους ανθρώπους Σουσέν (肃慎) πάνω από 3.000 χρόνια πριν.

Ήταν από τους πρώτους καταγεγραμμένους κατοίκους στην βορειοανατολική περιοχή, στα βόρεια του όρους Τσανγκμπάι, τα ανατολικά της θάλασσας Μπο και κατά μήκος των ποταμών Χεϊλόνγκ και Γουσούλι.

Οι Σουσέν ασχολούνταν κυρίως με το κυνήγι και τις νομαδικές δραστηριότητες, είχαν γενναίο χαρακτήρα και ήταν καλοί στην ιππασία και τη σκοποβολή.

Αργότερα αναμείχθηκαν με τους Γιλουό (挹娄) ,τους Γουτζί (勿吉), τους Μοχέ (靺鞨) και τους Νουτζέν (女真).

Το 1635, ο Χουάνγκ Ταϊτζί, ένας από τους ιδρυτές της μετέπειτα δυναστείας Τσινγκ, άλλαξε το όνομα της εθνότητας από Νουτζέν σε Μαντζόου（满洲）.

Ιστορικά, οι Μαν ίδρυσαν τις δυναστείες Τζιν （1115-1234） και Τσινγκ （1616 ή 1644- 1911）.

Η αυτοκρατορία Τζιν κάλυπτε κυρίως τις βόρειες και βορειοανατολικές περιοχές της Κίνας, ενώ η αυτοκρατορία Τσινγκ κυβέρνησε ολόκληρη τη επικράτεια της Κίνας.

Η εθνότητα Μαν είχε τη δική της γλώσσα και γραφή.

Η γραφή της δημιουργήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα ενώ νωρίτερα στις δυναστείες Σονγκ και Τζιν, οι Νουτζέν δημιούργησαν ήδη δικό τους σύστημα γραφής που ωστόσο είχε χαθεί εδώ και καιρό.

Η γραφή της Μαν αναγνωριζόταν ως επίσημη γλώσσα για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά την δυναστεία Τσινγκ και ήτανε ευρέως χρησιμοποιούμενη σε όλη τη χώρα.

Μετά τα μέσα της δυναστείας Τσινγκ, αυτή η γλώσσα εγκαταλείφθηκε σταδιακά και οι Μαν χρησιμοποιούσαν περισσότερο τη βόρεια διάλεκτο των κινεζικών.

Στην εθνότητα Μαν πολλά έθιμα και συνήθειες είναι παρόμοια με εκείνα της εθνότητας Χαν ειδικά η κουλτούρα των ετήσιων εθίμων επειδή οι Μαν ενσωματώθηκαν με τους Χαν και απορρόφησαν η μια εθνότητα από την άλλη στοιχεία με αποτέλεσμα να μοιάζουν τα έθιμα τους, αλλά η εθνότητα Μαν διατηρεί ακόμα σήμερα ορισμένα χαρακτηριστικά στην εποχική κουλτούρα της.

Για παράδειγμα το Ανοιξιάτικο Φεστιβάλ είναι μια σημαντική παραδοσιακή γιορτή για τους Μαν.

Τα μεσάνυχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, κάθε οικογένεια τρώει τζιάοζι αποχαιρετώντας το περασμένο έτος και υποδεχόμενη την νέα χρονιά.

Σε ένα από τα τζιάοζι βάζουν κρυφά ένα χάλκινο νόμισμα (χρυσό νόμισμα ή πολύτιμο λίθο στις πλούσιες οικογένειες) και όποιος το διαλέξει θα έχει καλή τύχη όλη τη χρονιά.

Δεν είναι παρόμοια η παράδοση με την βασιλόπιτα στην Ελλάδα;

Στην θρησκεία, οι Μαν κατά την πρώιμη περίοδο πίστευαν στον Σαμανισμό που περιλαμβάνει τη λατρεία της φύσης, του τοτέμ και τη λατρεία των προγόνων.

Αργότερα, επηρεασμένοι από τον Βουδισμό, τον Ταοϊσμό και τον Κομφουκιανισμό, τα αντικείμενα
λατρείας διαφοροποιήθηκαν.

Οι θρησκευτικές τελετουργίες αρχικά ήταν πολύ περίπλοκες και ποικίλες αλλά σταδιακά εκκοσμικεύτηκαν και ενσωματώθηκαν στην καθημερινή ζωή και έγιναν πιο απλές.

Όσον αφορά το φαγητό, οι Μαν έχουν επίσης τη δική τους μοναδική διατροφική κουλτούρα.

Σήμερα, τα τζιάοζι, το χοτ ποτ, το ξινολάχανο, τα αρτοσκευάσματα τύπου Πεκίνου κ.λπ. στη βόρεια Κίνα έχουν τις ρίζες τους στην εθνότητα Μαν.

Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως το τσιπάο, μια από τις παραδοσιακές κινεζικές φορεσιές, προέρχεται επίσης από την εθνότητα Μαν.

Η εθνότητα Μαν είναι ένα έθνος που αποδίδει μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση και έχει επιτύχει μεγάλα πολιτιστικά επιτεύγματα, μεταξύ των οποίων τα βιβλία που έγραψαν οι Μαν στα κινέζικα, όπως «Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας» του Τσάο Σουετσίν, ένα από τα τέσσερα μεγάλα κλασσικά μυθιστορήματα της κινεζικής λογοτεχνίας που αποκαλείται ως η εγκυκλοπαίδεια της κινεζικής φεουδαρχικής κοινωνίας (προσωπικά μ ’αρέσει πολύ το βιβλίο και αξίζει να το διαβάσετε και εσείς αν σας ενδιαφέρει η κινεζική ιστορία και λογοτεχνία. Υπάρχει και η ελληνική έκδοση).

Εν ολίγοις, η κουλτούρα της εθνότητας Μαν έχει ενσωματωθεί βαθιά με την εθνότητα Χαν, με αποτέλεσμα να χάνει κάποια χαρακτηριστικά της ως μειονότητα.

Σε σύγκριση με άλλες εθνοτικές μειονότητες, η Μαν αφενός είναι ένας από τους διαμορφωτές της κινεζικής κουλτούρας και αφετέρου αποτελεί έναν τυπικό εκπρόσωπο της «αφομοίωσης» από την εθνότητα Χαν και μάλλον για αυτό τον λόγο κατέχει μια μοναδική θέση στον κινεζικό χάρτη των εθνοτήτων.

Yawen Wu Πεκίνο  – Για το vima 365