vima365

Ο μεγαλοπρεπής Τ ά φ ο ς του Α μ ύ ν τ α στη Μ ά κ ρ η , την αρχαία Ελληνική πόλη Τελμισσό της Μικράς Ασίας, την σημερινή Φετχιγιέ της Τουρκίας, βρίσκεται στην Λυκία, την επαρχία των Μούγλων(Mugla) κοντά στην Αττάλεια.

Ο τάφος είναι λαξευμένος στα βράχια ανάμεσα σε περίπου (20) άλλα ταφικά σύνολα του νεκροταφείου της Μάκρης , να δεσπόζουν στην πόλη και τον παρακείμενο λιμένα στον μαγευτικό κόλπο της Μάκρης, που ονομαζόταν κόλπος του Γλαύκου, από τον βασιλιά της Ταλμεσού σύμφωνα με τον Στράβωνα.

Οι κάτοικοι ονομάζονταν Λυκιοι από τον Απόλλωνα (τον θεό που αφύπνιζε με το φώς), και είχαν αναπτύξει εναν ιδιαίτερο πολιτισμό χωρίς πολλα διασωθέντα γραπτά στοιχεία. Ότι πληροφορίες γνωρίζουμε , προέρχονται από καταγραφές των Αιγυπτίων και των Χετταίων.

Οι Έλληνες της Τελμησσού απορροφήθηκαν τον (6 ο π.Χ.) από τον οίκο των Αχαιμενιδών που υπήρξε η σπουδαιότερη Περσική Δυναστεία, και μετά την απελευθέρωσή τους από την Περσική κυριαρχία , εντάχθηκαν στην Δηλιακή συμμαχία.

Το έτος (334 π.Χ. ) καταλήφθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο.

Η Λελέγικη πόλης της Τελμησσού ήταν πολύ ανθηρά οικονομικά , ιδίως τον (4 ο π.Χ.αιώνα) που χρονολογείται η πλειονότητα των τάφων, με το εμπόριο ξυλείας , βελανιδιών, καρυδιών, και κατεργασίας δερμάτων, με αποτέλεσμα να κτιστούν μνημειακοί τάφοι από τους προύχοντες , σαν αυτόν του Αμύντα.

Η σχολη των Μάντεων της Τελμησσού υπήρξε ξακουστή , και την συμβουλεύτηκαν μεταξύ άλλων ο Κροίσος της Λυδίας πρίν κηρύξει πόλεμο κατά του Κύρου του Μεγάλου, , καθώς και ο Μέγας Αλέξανδρος μετά την πολιορκία της Αλικαρνασσού, αφού πήρε μαζί του μάντεις για την εκστρατεία του στην Ασία, όπως τον Αρίστανδρο από την Τελμισσό.

Ο Τάφος του Αμύντα του (400-350 π.Χ.), πήρε το όνομά του απο την Ελληνική επιγραφή «Αμύντου του Ερμαγιού», και πρόκειται για οικογενειακό τάφο , ώστε οι δεσμοί αίματος να διατηρούνται και μετά θάνατον. Παρόμοιοι τάφοι βρίσκονται στην Πέτρα της Ιορδανίας, και την Κυρηναϊκή της Λιβυης.

Εχει την πρόσοψη Ελληνικού ναού με δύο Ιωνικούς κίονες που στηρίζουν το αέτωμα , με στενή ανάγλυφη ζωφόρο με σιγμοειδή κοσμήματα, με προθάλαμο και θάλαμο, με μοναδικούς σαρκοφάγους μεγάλων διαστάσεων, και κατά έθιμο ο νεκρός εθάπτετο μαζί με τους δούλους , όποτε εκείνοι έκαναν το παν για να ζήσει ο «κύριός» τους.

Οι Λυκιοι δεν υπάρχουν πια. Είχαν την ίδια μοίρα με τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής, και κατέφυγαν κυνηγημένοι στην

Ν έ α Μ ά κ ρ η της Αττικής , και εγκαταστάθηκαν στην Ξυλοκέριζα το 1923-24, περιοχή με βοσκοτόπια και αραιές οικογένειες Σαρακατσάνων, με διανομή κτημάτων ιδιοκτησίας της Μονής Πεντέλης , επι Πλαστήρα. Κάλυψαν τις θέσεις στην Νέα Μάκρη, (Ζούμπερι, Αγία Μαρίνα, Άγιος Ανδρέας, Νέος Βουτσας)……..