vima365

 Τα σπάνια Μυκηναϊκά εγχειρίδια (ξίφη) από κασσιτερούχο ορείχαλκο του (16 ου π.Χ.) αιώνα, βρέθηκαν μέσα στούς θαλαμοειδείς τάφους πολεμιστών του Ταφικού Περιβόλου Α (Circle A), εντος των τειχών του Μυκηναϊκού ανακτόρου, και είναι αριστουργήματα της μεταλλοτεχνίας της εποχής του Χαλκού.

Είναι διακοσμημένα με την εμπίεστη τεχνική (τύπου Cloisonné), η την αποκαλούμενη τεχνική της «ζωγραφικής σε μέταλλο», με πολύτιμα υλικά σε χρυσό, άργυρο, νιέλλο, αμέθυστο, ελεφαντόδοντο, πολύτιμους λίθους επάνω στις χάλκινες λάμες (σε μικροσκοπικές κυψέλες), με τις λαβές τους επικαλυμμένες με φύλλα από ατόφιο χρυσάφι που στηρίζονταν με ολόχρυσα πριτσίνια.

Το στρώμα του μαύρου υλικού παρήγετο από την απανθράκωση των υπολειμμάτων (ξύσματα) της επεξεργασίας του ελεφαντόδοντου, για τις ενθετες /εγκόλλητες μορφές με το «μέλαν ελεφαντοστούν».

Το δε Niello στο φόντο τους ήταν κράμα από χαλκό, ασήμι, και μόλυβδο με την προσθήκη θειαφιού.

Τα αμφίστομα αυτά ξίφη είχαν παραστάσεις και στις δύο όψεις, άλλα με πολλαπλές σπείρες που σμικρύνονται κατά γεωμετρική πρόοδο και μικρούτσικους ρόδακες στο κέντρο τους μόλις ορατούς με γυμνό μάτι, άλλα με λιοντάρια σε τροχιά δρόμου, άλλα με λιοντάρια σε «ιπτάμενο καλπασμό», άλλα με κογχύλια από όστρακα ζωντανά τρίτωνα που κολυμπούν αενάως, τιγρης που αρπάζει υδρόβιο πτηνό ανάμεσα σε κρίνα της παραλίμνιας αμμουδιάς (το λεγόμενο Pangratium Maritimum), και σκηνή κυνηγιού με τους κυνηγούς να φορούν τις οκτάσχημες ασπίδες τους ενόσω οι λέοντες τους επιτίθενται με αγριότητα (φωτό).

Μερικά μοτίβα έχουν επιθετικό χαρακτήρα, άλλα ήρεμο φυσιοκρατικο υφος, και άλλα κοσμούνται με γεωμετρικά σχέδια ιδιως τις σπειρες, το εμβληματικό μοτίβο της Μυκηναϊκής τέχνης στην αγγειογραφία, στα επιτύμβια, στην χαλκοτεχνία.

Τα εγχειρίδια δεν φαίνεται να ήσαν λειτουργικά , καθώς η λεπίδα τους δεν υπήρξε κοφτερή, ούτε ακονισμένη για χρήση κοπής και νύξης.

Πρόκειται για κτερίσματα διακοσμητικού /αφιερωματικού τύπου, που ανήκαν σε πολεμιστές αξιωματούχους της υψηλής ιεραρχικής τάξης, παρακείμενους στον βασιλικό οίκο, τους ενδόξους εντός των τειχών των ανακτόρων , που τιμήθηκαν για την αφοσίωση τους και τα πολεμικά τους επιτεύγματα προς όφελος της εξουσίας.

Οι θρησκευτικές αντιλήψεις των Αχαιών συνάδουν με αυτές των Αιγυπτίων της εποχής σχετικά με τον θάνατο, που θεωρειτο μεγαλύτερης σημασίας από την πραγματική ζωή τους, γιαυτό και εθάπτοντο με όλους τους θησαυρούς που είχαν αποκτήσει εν ζωή για το ταξίδι τους στο επέκεινα.

Ακόμη και τα πήλινα μαγειρικά τους σκεύη τους συντρόφευαν στους λακκοειδεις τάφους για να μαγειρέψουν στον άλλο κόσμο….

Η ιδιοκτησία των πολύτιμων κινητών φαίνεται ότι δεν ήταν κληρονομήσιμη , τουναντίον υπήρξε άρρηκτα δεμένη με το προσωπικό προφίλ των ενδόξων θνητών, και την ευτυχία τους μετά θάνατο…..