Μιμης Τσακωνιατης : Συνεχίζεται η προβολή της σε 120 αίθουσες
Μιλώντας τις προάλλες με τη διευθύντρια του εμπορικού τμήματος του κεντρικού βιβλιοπωλείου στην Αθήνα ΙΑΝΟΣ Μαρία Λιαποπούλου, μού είπε ότι μετά την επιτυχία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», που ξεπέρασε τις 700.000 εισιτήρια και μπορεί να αγγίξει ακόμη και το 1.000.000 καθώς συνεχίζεται η προβολή της σε 120 αίθουσες (άνοιγμα σε 140), όλα τα βιβλία που αφορούν τον πρώτο κυβερνήτη της Νεότερης Ελλάδας παρουσιάζουν αυξημένη ζήτηση.
Το ίδιο μαθαίνω επιβεβαιώνουν και άλλοι βιβλιοπώλες αλλά και υπεύθυνοι αγορών.
Με μεγάλο όμως ενδιαφέρον παρακολουθώ και όσους χωρίς να έχουν αντιληφθεί τίποτε από τον σκληρό πυρήνα του φιλμικού κόρπους του Γιάννη Σμαραγδή, καθηγητές, κριτικοί κινηματογράφου και ό,τι να ’ναι, προσπαθούν παθιασμένα, είτε από βαθιά άγνοια, είτε κακόβουλα να το υπονομεύσουν ή και αν μπορούσαν ακόμη και να το εξαφανίσουν…
Έχοντας αφιερώσει 13 χρόνια μελέτης στο έργο του Κρητικού σκηνοθέτη ‒κάνοντας “προσωρινά” στην άκρη ένα πολύ απαιτητικό βιβλίο για τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ, που όπως έλεγε και ο ίδιος, μη περιμένοντας τίποτε από τους κριτικούς κινηματογράφου, «στην ουσία κανείς δεν έχει ρίξει το παραμικρό φως στο έργο μου»‒ έχω πιστεύω ρίξει άπλετο, εντελώς πρωτότυπο φως ‒εφόσον δεν υπήρχε η παραμικρή βιβλιογραφία για να κάνω το γνωστό copy-paste‒ στις τρεις πρώτες του αριστουργηματικές ταινίες, και όλη αυτή η τιτάνια προσπάθεια έχει ήδη αποφέρει τρία βιβλία (ένα για κάθε ταινία), συνολικά 1450 σελίδες.
Και βέβαια κάτι αντίστοιχο θα ακολουθήσει και για τις άλλες τρεις του ταινίες, κλείνοντας τον μεγάλο κύκλο αυτής της επικής εξαλογίας με τον τίτλο Γιάννης Σμαραγδής: Ο Αρχιτέκτονας της Ψυχής.
Η υπονόμευση όμως και ο πόλεμος που γίνεται σ’ αυτόν τον μεγάλο Έλληνα, στενό φίλο του Βαγγέλη Παπαθανασίου και του Οδυσσέα Ελύτη, στη χώρα μας, θυμίζει σε άλλο επίπεδο και τηρουμένων πάντα των αναλογιών εκείνον που έγινε και κατά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ενώ συνέχιζε τη «θαυμάσια πανελλήνια εκστρατεία», αυτή την «ένοπλη εξερεύνηση του Αγνώστου», με μόνα εφόδια την ελπίδα και το γλαυκό Ελληνικό Φως, έγινε εξέγερση ενάντιά του στην Πελοπόννησο με ηγέτη τον βασιλιά Άγη Γ΄ της Σπάρτης που επιδίωξε να της προσδώσει γενικό αντιμακεδονικό αίσθημα.
Ωστόσο, το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου σε μία μάχη κοντά στη Μεγαλόπολη, στην Αρκαδία, κατατροπώθηκε από τον Μακεδόνα αντιβασιλέα Αντίπατρο.
Όταν λοιπόν ο «γαλανός ώς το κόκκαλο» Αλέξανδρος βρισκόμενος στην Ασία πληροφορήθηκε τα νέα, συγχώρεσε όσα έγιναν μιλώντας όμως περιφρονητικά για «μάχη των ποντικών»!
Γιατί είναι διαχρονικά τα ίδια ανθελληνικά κέντρα που μάχονται λυσσαλέα το πνευματικό έργο του Κρητικού κινηματογραφιστή, διεξάγοντας μία κανονική «μάχη των ποντικών»!
Το ζήτημα της κριτικής κινηματογράφου αλλά και του πολιτισμού στην Ελλάδα, όπως και παγκοσμίως, είναι σύνθετο.
Ωστόσο, θυμάμαι όταν είχα ρωτήσει τον φίλο μου Νίκο Νικολαΐδη για τις ανάγκες του βιβλίου μου για εκείνον, με τίτλο Ο μεγάλος ποιητής της παρακμής (Εκδόσεις Αιγόκερως), έναν παθιασμένο λάτρη του σελιλόιντ και μάστορα της φιλμοκατασκευής, «Πιστεύεις ότι η κριτική στην Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα από εκείνη της εποχής των Κουρελιών;»
Απάντησε πολύ καίρια, με τον δικό του πάντα εμπνευσμένο και σαρκαστικό τρόπο: «Πέρα από δύο κριτικούς κινηματογράφου (αποσύρθηκαν τώρα), όλοι οι υπόλοιποι έγραφαν και γράφουν κουτσομπολιά και αθλιότητες, αιχμάλωτοι των κομματικών τους υποχρεώσεων και της ελιτίστικης συντεχνίας τους, μ’ αυτή τη μνησικακία που διακρίνει τους μεταπράτες, και με την πένα τους μόνιμα να κολονοσκοπεί τη μιζέρια τους…
Άτομα στερημένα πάθους και οράματος διαχειρίζονται άξια τη μιντιακή λυματολάσπη που τους εμπιστεύθηκαν και κυκλοφορούν ακόμα σαν ζόμπι στα έντυπα, άλλοι άσχημα γερασμένοι, φαλακροί, ανέραστοι, αρκετοί, ευτυχώς, ανεπίστρεπτα πεθαμένοι κι Εμείς Τραγουδάμε Ακόμα!»
Και είναι μεγάλη η χαρά και η ικανοποίηση να βλέπεις το πνευματικό έργο ζωής σου, τα βιβλία σου να έρχονται και πάλι στο προσκήνιο με αφορμή την ταινία «Καποδίστριας» του συνοδοιπόρου στην Ποιητική του Φωτός Γιάννη Σμαραγδή και να προβάλλονται δίπλα σ’ αυτά για τον Μπαρμπα-Γιάννη.
Γιατί μόνο ο χρόνος είναι ο μοναδικός κριτής των αληθινών έργων τέχνης.
Και όπως άκουσα κάποτε μία απλή, σοφή γερόντισσα να λέει «αυτό που είναι κακό διαρκεί μέχρι αύριο το μεσημέρι, ενώ αυτό που είναι σωστό και καλό διαρκεί αιώνια…»
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish