Δημητρης Τζουβαλης ΄΄ Απελπισία που στην Πατρίδα μου, έπρεπε να αρκεστώ στην ομορφιά της και όχι στην εξέλιξή της ΄΄
Καλεσμενος : Δημητρης Τζουβαλης
Συνέντευξη : Βικη Σιωμοπουλου
Ο Δημήτριος Τζουβάλης είναι από εκείνες τις πνευματικές μορφές που σπάνια συναντάς και δύσκολα ξεχνάς.
Με ρίζες βαθιές στην ελληνική γλώσσα και έκφραση, αλλά και με ματιά ευρωπαϊκή και στοχαστική, ο λόγος του γεφυρώνει το στοχαστικό με το λυρικό, την επιστήμη με την τέχνη, το παρόν με τη μνήμη.
Συγγραφέας, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, εκδότης και μελετητής, έχει χαράξει μια δική του, αυθεντική διαδρομή στα ελληνικά γράμματα.
Μέσα από τις λέξεις του και τις σελίδες των περιοδικών που επιμελείται, φωτίζει με συνέπεια τις διαδρομές της δημιουργίας, του προβληματισμού και της εσωτερικής αναζήτησης.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας ανοίγει τη σκέψη και την καρδιά του με αφοπλιστική απλότητα και ουσία.
Κ. Δημητρη Τζουβαλη Σας Καλωσοριζουμε Στο Vima365,gr Και Σας Ευχαριστω Πολυ Για Την Συνεντευξη..
Δημητρης Τζουβαλης –Η γλώσσα μας έχει την κατάλληλη λέξη για την κάθε στιγμή της ζωής μας.
Το καλωσόρισμα περιέχει όλη τη λαχτάρα υποδοχής του ιερού κατά την αρχαιότητα
ξένου. «Ως ευ παρέστητε», υποδέχονταν τους ικέτες στους ναούς.
Πιστός λοιπόν στη γλώσσα, που τα νοήματά της έχουν δυστυχώς αμβλυνθεί σήμερα, θα σας απαντήσω με ένα θερμό “καλώς σας βρήκα”. Την Βασιλικήν χαίρειν!
Βικη. Σ -Ξεκινωντας Θα Ηθελα Να Μας Πειτε Για Τα Παιδικα Σας Χρονια.Που Γεννηθηκατε Που Μεγαλωσατε?
Δημητρης Τζουβαλης –Γεννήθηκα σ’ ένα μικρό χωριό που είχε θεό έναν μεγάλο επαναστάτη τον Κατσαντώνη.
Το λένε Λεπενού και βρίσκεται στους λόφους δίπλα από τον Αχελώο.Παλιότερα ανήκε στον Δήμο Στράτου και τώρα στον Δήμο Αγρινίου.
Έμεινα εκεί τον πρώτο μήνα της ζωής μου, αλλά ο θρύλος του Κατσαντώνη σημάδεψε τη ζωή μου.Έτσι όταν κάποια στιγμή έπρεπε να παραστήσω με γλυκερή φωνή τον Ιωσήφ στην σχολική παράσταση, έβγαλα στο τέλος το φουστάνι της αδερφής μου που μου είχαν φορέσει, φάνηκε από κάτω η φουστανέλα του παππού μου, και φώναξα μετουσιωμένος με δυνατή φωνή προς το κοινό.
“Χτυπάτε πελεκάτε τον σκυλιά τον Κατσαντώνη”. Πήγα μετά και στάθηκα αγέρωχος μπροστά στον δάσκαλο, που κρατούσε απειλητικά την βέργα τιμωρίας των παρανόμων. «Βάρα», πρότεινα ανοιχτές τις παλάμες μου και δέχτηκα την τιμωρία αδάκρυτα.
Μεγάλωσα σε ορεινά χωριά όπως η Κατούνα στο Ξηρόμερο, στον παραθαλάσσιο Αστακό, το Γαλαξίδι των καπεταναίων, την γραφική Αμφιλοχία, και το καμπίσιο Αγρίνιο. Στενή είναι η σχέση μου με το Μεσολόγγι, πατρίδα του πατέρα μου,και το Νιχώρι το χωριό του παππού μου.
Και για να μην νομίσουν οι αναγνώστες σας πως ήμουν δύστροπος μαθητής και με έστελναν από σχολείου σε σχολείο, θα πρέπει να σας πω πως ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός, κι επειδή δεν έκανε κάποια παράνομα χατίρια σε εκδικητικούς πολιτικούς, τον μετέθεταν από χωρίου εις χωρίον για να μάθει να είναι υπάκουος στα κελεύσματα των τυχάρπαστων εξουσιαστών.
Δεν έμαθε ποτέ να γονατίζει…
Βικη. Σ -Πώς Επηρέασε Η Διαδρομή Σας Σε Διαφορετικές Πόλεις Της Ελλάδας Τη Σκέψη Και Την Καλλιτεχνική Σας Ταυτότητα?
Δημητρης Τζουβαλης –Η εναλλαγή των παραστάσεων, η αίσθηση του προσωρινού, με έκαναν να ζω συμπυκνωμένες τις μέρες μου για να τις χορτάσω, Ιδιότητα που την διατηρώ σε όλη μου την μέχρι τώρα ζωή.
Έμαθα να μην φοβάμαι να πλησιάσω άγνωστους και διαφορετικούς ανθρώπους. Έμαθα να σέβομαι το διαφορετικό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Έμαθα να μην τσιγκουνεύομαι τα συναισθήματά μου, και να δέχομαι ευπροσήγορα τις αντίθετες απόψεις.
Γέμισε η ψυχή μου ανθρώπους, δακρυσμένες λύπες και παλλόμενες χαρές ανθρώπων.Απέκτησα αγαπημένους φίλους και σπουδαίους γκαρδιακούς “εχθρούς”…”
Βικη. Σ -Σπουδάσατε Μαθηματικά Πληροφορική Και Ρομποτική Στην Ουψάλα Της Σουηδίας.Πώς Συναντήθηκαν Μέσα Σας Οι Θετικές Επιστήμες Με Τη Λογοτεχνία?
Δημητρης Τζουβαλης –Ήταν πάντα εκεί μονιασμένες. Οι αριθμοί και τα μαθηματικά, διέπουν όλο το Σύμπαν,
Το μέσα μας σύμπαν κι αυτό που μας περιβάλει.
Η μουσική, η λογοτεχνία, οι καλές τέχνες, έχουν μαθηματική δομή.Άκων βρέθηκα στο εξωτερικό και έπρεπε να επιβιώσω.
Το νόστιμον ήμαρ, το όνειρο της ημέρας γυρισμού στα πάτρια εδάφη οργίαζε μέσα μου από την πρώτη μέρα της φυγής μου.
«Έσεται ήμαρ», μου φώναζε η ψυχή που άφησα δέσμια πίσω μου. «Θα έρθει η μέρα», άκουγα τη φωνή κι επιθυμούσα σφόδρα να είναι αλήθεια.
Η ψυχή μου αρνήθηκε να ακολουθήσει την απελπισία μου και έμεινε θαρρετά στην πρώτη γραμμή των θυμάτων της εξανδραποδισμένης πατρίδας μου.
Εγώ κιότεψα…
Γνωρίζοντας τις δομές της πατρίδας, όπου δεν κατάφερα να επιβιώσω ως
καλλιτέχνης, αποφάσισα να μάθω κάτι που θα μου επέτρεπε να βρω δουλειά κατά την επιστροφή μου, χωρίς να προσπέφτω σε εξουσιαστές που δεν εκτιμούσα.
Έτσι προέκυψαν οι σύγχρονες θετικές επιστήμες, και η λογοτεχνία έπεσε σε χειμερία νάρκη, Μια ναρκωμένη αρκούδα που έβλεπε εφιάλτες και δεν έπαψε να γρυλίζει μέσα μου και να μου ξεσκίζει τα σωθικά
. Η καλλιτεχνία (Κεραμική), σ’ ένα κράτος που βοηθούσε τους καλλιτέχνες, παρέμεινε ενεργή στην αγορά, προσπαθώντας να συμπληρώσει το πενιχρό εισόδημα από δουλειές του ποδαριού.
Αργότερα, όταν τελείωσα τις σπουδές μου, εργάστηκα στο Πανεπιστήμιο.Ούτε και τώρα εκτιμώ τις τυχάρπαστες εξουσίες των απατεωνίσκων του Δημόσιου βίου…
Βικη. Σ –Η Εμπειρία Του Εξωτερικού Αλλαξε Τον Τρόπο Που Βλέπατε Την Ελληνική Γλώσσα Και Γραφή?
Δημητρης Τζουβαλης –Άρχισα να σκέπτομαι σε μια γλώσσα που δεν είχε μέσα της την γλυκύτητα της Μάνας μου, την αγάπη της μοναδικής Γιαγιάς που γνώρισα, την θαλπωρή και την σιγουριά του πατέρα μου, την αγαλλίαση του παιχνιδιού με τους φίλους μου.
Ήταν απλά ένα εργαλείο συνεννόησης.
Άλλαξε τον Κόσμο μέσα μου. Άλλαξε τον άνθρωπο μέσα μου.
Έμαθα να
αποφασίζω περισσότερο με τη σκέψη και λιγότερο με το συναίσθημα. Άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα στην Πατρίδα μου.
Απελπισία που στην Πατρίδα μου, έπρεπε να αρκεστώ στην ομορφιά της και
όχι στην εξέλιξή της. Οργή γι αυτούς που προσπαθούν να την καταστρέψουν.
Στη Χώρα μας βουτυρόπαιδα αποφασίζουν για την ζωή βιοπαλαιστών, και ο Λαός κάθε φορά εκλέγει τους δυνάστες του.
Βρήκα επιστρέφοντας την κοινωνία χειρότερη. Ένα αρχιπέλαγος από βραχονησίδες ανθρώπων, χωρίς καμιά συνοχή ή επικοινωνία μεταξύ τους.
Έπρεπε πάλι ν’ αρκεστώ στην ομορφιά της Πατρίδας μου.
Η δομή της γλώσσας μας είναι τόσο δυνατή και ελκυστική, που καμιά από τις υπεραπλουστευμένες ευρωπαϊκές διαλέκτους επικοινωνίας δεν μπορεί να την επηρεάσει.
Μόνο κάποιους αστοιχείωτους παρουσιαστές της τηλεόρασης διεμβολίζουν, και Καραγκιοζοποιούν τις εκπομπές τους.
Επιστρέφοντας, η γλώσσα και η γραφή, η Λογοτεχνία δηλαδή, ξύπνησαν από
τον δεκάχρονο λήθαργο και με στοίχειωσαν…
Βικη. Σ –Ποιο Ηταν Το Πρώτο Σας Λογοτεχνικό Είδος Με Το Οποίο Εκφραστήκατε Ποίηση Διήγημα Μυθιστόρημα Η Θέατρο?
Δημητρης Τζουβαλης –Η Ποίηση ήταν η πρώτη μου επαφή με την λογοτεχνία.
Ήρθε μαζί με το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς μου.
Ήμουν στην Δευτέρα δημοτικού όταν έγραψα το πρώτο μου δίστιχο. Ένα δύστυχο δίστιχο με το οποίο προσπάθησα να κερδίσω την καρδιά μιας Μαρίας:
“Μαρία μου Μαρία μου,αγάπη μου λατρεία μου”.Ζωγράφισα μια καρδιά στο χαρτί, απαραίτητη για την πληρότητα του μηνύματος, την τρύπησα με ένα βέλος για να δείξω το ερωτικό μου άλγος, τύλιξα το χαρτί σε ένα πετραδάκι και το έστειλα στο θρανίο της θεόμορφης Μαρίας.
Η τύχη και η λειψή μου ικανότητα στο σημάδι, έφεραν το μήνυμα στο κεφάλι της διπλανής της.Το διάβασε, με κοίταξε ερωτηματικά και έκανα το ολέθριο λάθος να υποδείξω την Μαρία σαν αποδέκτη.
Το πήρε, σηκώθηκε και με το πεισμωμένο ύφος της γυναίκας που απορρίφθηκε, το παρέδωσε στον Δάσκαλο.
Εκείνος, που είχε παντρευτεί με συνοικέσιο για να δημιουργήσει μια οικονομική καβάντζα, και είχε τον έρωτα αποδιοπομπαίο, έσπασε μια βέργα στις παλάμες μου για να μάθω πως δεν πληγώνουμε γυναίκες με ερωτικά μηνύματα που προορίζονται για την διπλανή της, και πως ο έρωτας είναι πόνος δυσβάσταχτος.
Έμαθα επίσης πως η ποίηση είναι πόνος αβάσταχτος…
Βικη. Σ –Τι Σας Ωθεί Να Αλλάζετε Είδος Γραφής?Έχετε Κάποιο Αγαπημένο?
Δημητρης Τζουβαλης –Οι λογοτέχνες πορεύονται ουσιαστικά μονήρεις στη ζωή, ανεξάρτητα από την οικογενειακή τους κατάσταση.
Η Γραφή δεν είναι σύζυγος, είναι μια μυστηριακή ερωμένη. Μια φανταστική ερωμένη που δεν καταλύει την οικογενειακή ζωή, αλλά την δυσκολεύει με τις απαιτήσεις της.
Δεν ζητάει έρωτες και μεγαλεία, απαιτεί ό, τι πολυτιμότερο έχει ένας άνθρωπος.
Τον Χρόνο του…
Στα νεανικά μου χρόνια μπλέχτηκα στα δίχτυα της μεγαλόσχημης Ποίησης.Μεγαλώνοντας ήρθα σε ερωτική επαφή με τον Πεζό Λόγο, που υπέστη την ανασκολοπιστική ορμή μου.
Αργότερα τον περιέβαλα με μη ιδιοκτησιακή αγάπη. Τον άφησα να με κατακτήσει, ή μάλλον υπέκυψα στην υπεροχή του.
Πάντα κάποιο είδος λόγου, Ποίηση, Διήγημα, Μυθιστόρημα, Θέατρο, με κατακτάει. Δεν διαπληκτίζονται μεταξύ τους.
Κατά ένα μυστήριο τρόπο με μοιράζονται χωρίς να ζητήσουν την δική μου συναίνεση. Με καταλαμβάνουν εξ εφόδου.
Η τωρινή μου κατακτήτρια είναι η δεκαπεντασύλλαβη, έμμετρη,ομοιοκατάληκτη, καυστική σάτιρα, που με μοιράζεται με την πανομοιότυπη ιστορική και κοινωνική αποτύπωση.
Τον μελλοντικό μου κατακτητή δεν τον γνωρίζω…
Ο κ. Δημητρης Τζουβαλης σε ωρες ξεγνοιασιάς με τον εκδότη μας κ .Φιλιππο Καρακωστα
Βικη. Σ –Υπάρχει Κάποιο Εργο Σας Που Θεωρείτε Προσωπικό Ορόσημο?
Δημητρης Τζουβαλης –Πάντα το επόμενο έργο είναι αυτό που καταλαμβάνει με ειρηνική εισβολή από το μέλλον τον τίτλο του, ούτως ειπείν, ορόσημου.
Ο Άνθρωπος αλλάζει.
Γίνεται, αν το προβλέπει η κατασκευή του, πιο πράος,
πιο ευπροσήγορος, πιο χαλαρός με τους άλλους.
Το πνεύμα του οξύνεται και μπορεί να βλέπει τα γεγονότα και τους ανθρώπους απ’ όλες τις πλευρές.
Ειρηνεύουν οι πόλεμοι της νεότητας μέσα του.
Οι μάχες πλέον γίνονται ειρηνικοί αγώνες ιδεών, και το πεδίο τους είναι πλέον το μυαλό του ανθρώπου.
Και το ερχόμενο έργο, ταπεινό σε έκφραση, απλό σε σοφία, πλούσιο σε
αισθήματα, έρχεται ως φυσικό, προσωρινό ορόσημο…
Βικη. Σ –Από Πού Αντλείτε Εμπνευση?Είναι Οι Μνήμες Η Παρατήρηση Ο Στοχασμός Η Ανάγκη Για Αποτύπωση Της Εποχής? Η Καποιο Ατομο Στη Ζωη Σας?
Δημητρης Τζουβαλης –Η Έμπνευση είναι μια αναρχική οντότητα που δεν υποκύπτει σε κανόνες.
Έρχεται όταν γουστάρει, και εξαφανίζεται αν δεν εκμεταλλευτείς το φευγαλέο της δόσιμο.
Όταν έρχεται, προσπαθείς να βάλεις μέσα της μνήμες, αγαπημένους, τους στοχασμούς σου, τις ιδέες σου.
Αποθέτεις μέσα της τις χαρές και τις λύπες σου. Τις δικές σου και των άλλων τις χαρές. Τις λύπες όλου του Κόσμου αποθέτεις.
Είναι ευαίσθητη στη Δικαιοσύνη. Στην απόδοση Δικαιοσύνης μα κυρίως στην έλλειψή της.
Το άδικο σε όλες τις μορφές του την διεγείρει και σ’ επισκέπτεται. Απαιτεί να το αποτυπώσεις και να το καταδικάσεις.
Και το άδικο είναι σήμερα η συνήθης μορφή της δικαιοσύνης.“Το Κακό το συγχέουν με το Καλό οι άνθρωποι”, φωνάζει μέσα μου.
“Να τους το πεις και να τους μαλώσεις”
Την ζοφερή πραγματικότητα της εποχής σου προσπαθείς ν’ αποτυπώσεις…
Βικη. Σ –Ποιες Είναι Οι Ωρες Που Σας Εμπνεουν Για Να Γραφετε?
Δημητρης Τζουβαλης –Όλες οι ώρες!Χρειάζομαι φασαρία για να γράψω. Γράφω σε καφενεία και ταβέρνες,
Κι όταν έρχεται η αποπνικτική και σιωπηλή αϋπνία, χρησιμοποιώ τις παντοειδείς φωνές μέσα μου για εκκωφαντική παρέα.
Σταματώ, όταν κάποιος μου απευθύνει τον λόγο, και κυρίως όταν η σύντροφός μου αγγίζει παντοιοτρόπως το χέρι μου…
Παραδίνομαι στη συζήτηση και τα προαναφερθέντα αγγίγματα…
Βικη. Σ –Ποιο Είναι Το Βασικό Γνώρισμα Του Χαρακτήρα Σας?
Δημητρης Τζουβαλης –Ένα ήρεμο ανενεργό ηφαίστειο, που σοφό είναι να εκτιμά κανείς την ηρεμία του και να φοβάται την έκρηξή του…
Βικη. Σ –Πόσο Σημαντικό Είναι Για Εναν Συγγραφέα Να Ειναι Μέρος Ενός Λογοτεχνικού Κύκλου Η Κοινότητας?
Δημητρης Τζουβαλης –Συνήθως οργανώνονται σε σωματεία και συλλόγους, μονάδες που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα στυγερό και παντοδύναμο δυνάστη, όπως είναι ένας εξουσιαστής ή ένας εργοδότης.
Οι λογοτέχνες, δεν έχουν έναν εργοδότη τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουν
συντεταγμένοι για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους.
Ο κάθε λογοτέχνης είναι μια μονάδα ανεξάρτητη που λειτουργεί χωρίς δεσμεύσεις. Αυτοκέφαλη και αυτόβουλη δημιουργική μονάδα.Αρέσκονται να κάνουν παρέα με ομοίους τους, που μπορούν να συζητήσουν πέραν της πολιτικής, ή κομματικής επικαιρότητας, πέραν των προβλημάτων της καθημερινότητας, πέραν των ασθενειών και τα χάπια αντιμετώπισής τους, πέραν της περικοπής των συντάξεων και της ακρίβειας.
Να αναπτύξουν ιδέες χωρίς τον χλευασμό των απλοϊκών θαμώνων του καφενείου.
Συζητούν εγκάρδια αλλά συνήθως υποβόσκει μια ευγενική απέχθεια μεταξύ
τους…
Βικη. Σ -Ποια Ηταν Η Αφορμή Για Τη Δημιουργία Των Περιοδικών “Σύνθεση” Και “Εμβόλιμον” Ποιο Κενό Ενιωθες Πως Επρεπε Να Καλυφθεί Στον Λογοτεχνικό Χώρο?
Δημητρης Τζουβαλης –Στην λογοτεχνία μεσουρανούν οι πολιτικοί και κομματικοί λογοτέχνες, οι δημοσιογράφοι λογοτέχνες, οι λογοτέχνες των Αθηναϊκών σαλονιών, και εν γένει οι παρατρεχάμενοι κάποιων εξουσιαστικών κύκλων, Άξιοι, ή λιγότερο άξιοι.
Οι λογοτέχνες που δεν θέλουν να μένουν στην Αθήνα, και δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσπελάσουν αυτές τις συνομοταξίες, δεν έχουν ίσια προνόμια.
Η αγάπη για την λογοτεχνία και για την προβολή μη προνομιούχων λογοτεχνών, ώθησε και μένα και άλλους φίλους στην έκδοση των περιοδικών.
Τελικά το πρώτο πτώχευσε, το δεύτερο διαβρώθηκε από τους αεί παρόντες καιροσκόπους…
Βικη. Σ –Ποια Είναι Η Μεγαλύτερη Πρόκληση Στη Διατήρηση Ενός Λογοτεχνικού Περιοδικού Στις Μέρες Μας?
Δημητρης Τζουβαλης –Τα λογοτεχνικά περιοδικά ξεκινούν από ομάδες λογοτεχνών με τις καλύτερες προθέσεις.
Στη διαδρομή τους κατακλύζονται από καιροσκόπους και δημοσιοσχεσίτες που με ίντριγκες, αν δεν είναι καλά προφυλαγμένο το περιοδικό, παίρνουν στα χέρια τους την διαχείριση, εξοστρακίζουν τους δημιουργούς του και χρησιμοποιούν το περιοδικό για την προσωπική τους προβολή και την προβολή μιας κλίκας ομοειδών τους.
Η πρόκληση για ένα υγειές περιοδικό είναι να μην αλωθεί από τοιούτες δυνάμεις και να μείνει σταθερό στους αρχικούς σκοπούς της δημιουργίας του.Δύσκολη υπόθεση…
Βικη. Σ –Ποιον Ρόλο Πιστεύετε Οτι Εχει Η Λογοτεχνία Σήμερα?Μπορεί Να Λειτουργήσει Ως Αντίσταση Η Παρηγοριά?
Δημητρης Τζουβαλης –Η Λογοτεχνία δεν είναι παρηγορήτρα που γλυκαίνει τους καημούς των ανθρώπων.
Αν το κάνει είναι δούλα Λογοτεχνία, που υπηρετεί συμφέροντα. Τοιούτη είναι ο υποταγμένος δημοσιογραφικός λόγος.
Φωτιά πρέπει να βάζει η Λογοτεχνία και ειδικά η Ποίηση και να κατακαίει.
Να ξεσηκώνει τα πνεύματα ενάντια στο άδικο, το κακό, την καταπίεση, και να είναι μαζί τους στην πρώτη γραμμή.
Η ζωή του λογοτέχνη οφείλει να ταυτίζεται με τα γραφόμενά του. Αν άλλα γράφει και άλλα κάνει, τότε ψεύδεται γράφοντας…
Βικη. Σ –Υπάρχει Κάποιο Κείμενο Η Στίχος Σας Που Σας Εκφράζει Πιο Πολύ Αυτή Τη Στιγμή?
Δημητρης Τζουβαλης –Ένα δίστιχο από το βιβλίο μου “Αγωγή του Πολίτη”, γραμμένο σε έμμετρο, ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο, που το αφιερώνω στους νέους, προκαλώντας τους ν’ ανοίξουν τα φτερά που αγνοούν πως κουβαλούν στην πλάτη τους.
“Αν δεν τολμήσεις πέταγμα, για πτώση δεν θα κλάψεις,
και αν την πτώση φοβηθείς, ποτέ δεν θα πετάξεις”…
Βικη. Σ -Αν Επιστρέφατε Στον Εαυτό Σας Στα Νεανικά Σας Χρόνια Τι Θα Του Λέγατε Σήμερα?
Δημητρης Τζουβαλης –Να μην αποκτήσει ούτε το παρά-μικρότερο περιουσιακό στοιχείο!
Η περιουσία κάνει σκλάβο της τον άνθρωπο κι αφιερώνει την ζωή του στην υπηρεσία της.
Του κρύβει τον δρόμο της ευτυχίας και τον οδηγεί σε λαθεμένες επιλογές. Αποκτώντας περιουσιακά στοιχεία ο άνθρωπος, έρχεται σε επαφή με όλες τις μορφές εξουσίας που τον καταπιέζουν.
Τα χρήματα που ξοδεύει για ένα σπίτι, για ένα αυτοκίνητο, θα του επέτρεπαν να στεγάζεται και να κινείται αξιοπρεπώς χωρίς τις στενοχώριες.Την περιουσία δεν την έχεις, σε έχει…
Βικη. Σ –Ποιο Βιβλίο Ξένο Η Ελληνικό Θεωρείτε Οτι Αλλαξε Τον Τρόπο Που Βλέπετε Τον Κόσμο?
Δημητρης Τζουβαλης –Πέρασα την εφηβεία μου διαβάζοντας κατ’ επανάληψη Όμηρο και παντοειδείς Αρχαίους συγγραφείς, Παπαδιαμάντη, Καζαντζάκη, Λουντέμη, Παλαμά, Καβάφη,Ντοστογιέφσκι.
Όταν ενηλικιώθηκα διάβασα ξανά τους ίδιους, και κάθε φορά πρόσθετα κάποιους καινούργιους από το παγκόσμιο στερέωμα της Λογοτεχνίας.
Σήμερα με ελκύουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι νέοι συγγραφείς…
Βικη. Σ –Τι Σημαίνει Για Εσάς “Καλή Λογοτεχνία”?
Δημητρης Τζουβαλης –Δεν υπάρχει καλή ή κακή λογοτεχνία. Εκ του περισσεύματος της καρδίας ομιλεί το πνεύμα.
Ο λογοτέχνης γράφει με τον τρόπο που μπορεί, και απευθύνεται στο κοινό που τον καταλαβαίνει. Είναι ευχής έργο που υπάρχουν λογοτέχνες που απευθύνονται σε κάθε είδους και δυνατότητας πνεύματα.
Το παν είναι να υπάρχει λογοτεχνία που μπορεί να διαβάσει ο καθένας, και κάθε φορά να ανεβαίνει ψηλότερα το μέσα του…
Βικη. Σ –Ποιο Θεωρείτε Το Πιο Σιωπηλό Αλλά Δυνατό Μάθημα Που Σας Εχει Δώσει Η Ζωή?
Δημητρης Τζουβαλης –Ο Θάνατος, που ωθεί τον άνθρωπο ν’ αντιληφθεί πως δεν θα ζήσει για πάντα.
Δίνει το μήνυμα πως ο Κόσμος θα ήταν καλλίτερος χωρίς το κυνήγι του άμετρου πλουτισμού που προκαλεί την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τους πολέμους, την πείνα, την δυστυχία.
Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Και για τους “σπουδαίους” της Γης, τους κοινοποιώ την ρήση της Γιαγιάς μου Διαμάντως Λαχανά για το αναπόφευκτο του θανάτου.
“Περάσανε πολλοί πανώριοι και κραταιοί καβαλάρηδες πάνω από την Γης.
Κανείς τους δεν έμεινε πίσω”…
Βικη. Σ –Μίληστε Μας Για Τα Μελλοντικά Σας Σχέδια. Ετοιμάζετε Κάτι Καινούριο Αυτόν Τον Καιρό?
Δημητρης Τζουβαλης –Γράφω πάντα.Το σχέδιό μου για την ζωή, είναι να μην κάνω σχέδια για το μέλλον.
Το μέλλον μας εξαρτάται από πολλές ποικιλόμορφες επιδράσεις, ανώτερες από την θέλησή μας, τέτοιες που η ρήση “φτιάχνουμε το μέλλον μας μόνοι μας”, φαντάζει αστεία.
Τα παιδιά της Γάζας και της Αφρικής, δεν είχαν καμία ευκαιρία να προσδιορίσουν το μέλλον τους…
Βικη. Σ –Κλεινοντας Θα Ηθελα Να Σας Ευχηθω Καλη Επιτυχια Σε Οτι Κανετε Στη Ζωη Σας! Θα Ηθελα Επισης Να Ευχηθειτε Κατι Σε Εσας Και Σε Ολους Τους
Αναγνωστες Του Vima365.gr
Δημητρης Τζουβαλης –Είθε να διαβάζετε, αγαπητοί αναγνώστες του Vima365.gr. Πάρτε ένα βιβλίο στο κρεβάτι που θα κοιμίσει το σώμα σας και θα ξυπνήσει το μυαλό σας.
Μην κοιμάστε με την τηλεόραση που αποκοιμίζει το μυαλό του ανθρώπου κατά τις οδηγίες των κρατούντων.
Διαβάστε όποιον λογοτέχνη σας αρέσει και τον αντέχετε. Όποιον δεν αντέχετε, αφήστε να τον διαβάσουν άλλοι.
Ο καθένας “κοιμάται” και “ξυπνάει” διαβάζοντας διαφορετικά μηνύματα…
ΒΙΚΥ ΣΙΩΜΟΠΟΥΛΟΥ : Η συνομιλία με τον Δημήτριο Τζουβάλη ήταν μια ήσυχη αλλά βαθιά κατάδυση στον κόσμο της σκέψης, της γλώσσας και της αλήθειας της γραφής. Στον λόγο του δεν υπάρχει επιτήδευση μόνο αγάπη για το ουσιώδες, για την παρατήρηση του κόσμου και την ανάγκη να ειπωθεί το ανείπωτο.
Τον ευχαριστούμε θερμά για την γενναιοδωρία του και τη διακριτική του παρουσία στον χώρο του λόγου και της τέχνης.
Μας υπενθύμισε πως η λογοτεχνία δεν είναι μόνο έκφραση είναι στάση ζωής.
Συνέντευξη : Βικη Σιωμοπουλου
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish