ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΣΣΔ, ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ
[15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1937]
Ελάχιστα γνωστός και επιμελώς αποσιωπημένος, είναι ο ανηλεής διωγμός που υπέστη η ελληνική κοινότητα, στην ΕΣΣΔ.
Οι ΄Ελληνες, διασπαρμένοι στα εδάφη της ΕΣΣΔ, το 1925 αριθμούσαν περί τα 400.000 άτομα.
Η παρουσία τους στην Ρωσία, είχε προηγηθεί της Οκτωβριανής Επανάστασης, υποστηρίζοντας άλλοι εξ αυτών τους μονσεβίκους και άλλοι τους μπολσεβίκους.
Μετά την επικράτηση της Επανάστασης (1917), οι έχοντες βοηθήσει στην εγκαθίδρυση του νέου καθεστώτος, πέτυχαν την ανακήρυξη τεσσάρων αυτόνομων ελληνικών περιοχών.
Οι κοινότητες αυτές, ενισχύθηκαν με μεγάλο αριθμό Ποντίων, που κατέληξαν στην Ρωσία, κατά τα χρόνια της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, από τους εθνικιστές Τούρκους.
Στην ΕΣΣΔ, προσέφυγαν επίσης και όσα από τα μέλη του ΚΚΕ έφυγαν από την Ελλάδα, ως πολιτικοί πρόσφυγες, μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Ι. Μεταξά (1936), για να γλυτώσουν από τις διώξεις [Το περίεργο και αξιοκατάκριτο είναι πώς το ΚΚΕ, εν γνώσει των ενεργειών του Στάλιν κατά των Ελλήνων, επιχείρησε να προσδέσει την Ελλάδα, στο «άρμα» της Σοβιετικής Ένωσης, κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, αφήνοντας τελικά εκτεθειμένους, πλην των οπαδών του κόμματός του και όσους αγωνίστηκαν με αγνή πρόθεση και πατριωτική συνείδηση, από τις τάξεις του ΕΑΜ, κατά των κατακτητών].
Εκτός από τις ανωτέρω κατηγορίες, υπήρχαν Μαριουπολίτες και απόγονοι οικονομικών μεταναστών, που είχαν καταφύγει παλαιότερα στην ΕΣΣΔ.
Εξ αρχής, οι ελληνικές κοινότητες, προσανατολίστηκαν στην δημιουργία μιας μεγάλης κοινότητας στην Μαύρη Θάλασσα, που θα λειτουργούσε ως πνευματικό κέντρο του ελληνικού Πολιτισμού.
Τα σχέδια όμως ναυάγησαν με τον θάνατο του Λένιν (Ιαν. 1924) και την άνοδο στην εξουσία του Στάλιν.
Διαθέτοντας την απόλυτη εξουσία ο Στάλιν, προχώρησε σε εκκαθαρίσεις των πολιτικών αντιπάλων του και στη συνέχεια, έθεσε σε λειτουργία εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, κατά των εθνικών μειονοτήτων (η ελληνική κοινότητα, είχε τον αριθμό 13, στις ….εκκαθαριστικές προτεραιότητες του Στάλιν).
Οι διώξεις των Ελλήνων, με την ονομασία «Ελληνική Επιχείρηση», ξεκίνησαν στις 15 Δεκεμβρίου 1937, με το διάταγμα 50215 του Στάλιν, υπογεγραμμένο από τον κομισάριο εσωτερικών υποθέσεων Νικολάϊ Γιέζοφ (αργότερα ο Γιέζοφ θεωρήθηκε ανεπιθύμητος από το καθεστώς και εκτελέστηκε).
Με το διάταγμα, καλείτο η κρατική ασφάλεια NKVD (πρόδρομος της KGB), να διαλύσει «οποιοδήποτε δίκτυο Ελλήνων εθνικιστών, κατασκόπων, επαναστατών, σκοπός των οποίων ήταν, η διάβρωση της ισχύος του κράτους και η δημιουργία φασιστικής Πολιτείας, με την ενεργή συμμετοχή των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, που ενεργούσαν προς όφελος των βρετανικών, γερμανικών και ιαπωνικών υπηρεσιών».
΄Ετσι, οι ελληνικές κοινότητες, μπήκαν στο στόχαστρο, ως ακτιβιστικές ως κατάσκοποι και εχθροί του σοβιετικού λαού.
Στο πλαίσιο της δημιουργηθείσας νέας κατάστασης, αρχικά έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία (250 σχολεία στον Καύκασο, την Κριμαία, την Μαριούπολη, την περιοχή Κρασνοντάρ, κ.α.), οι ελληνικές εφημερίδες, οι πολιτιστικοί σύλλογοι της κοινότητας και το Θέατρο.
Ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις Ελλήνων, που άλλοι εξ αυτών εκτελέστηκαν και άλλοι κατέληξαν στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας (γκούλαγκ), όπου και οι περισσότεροι εξ αυτών, πέθαναν λόγω των επικρατουσών βάρβαρων συνθηκών (σύμφωνα με έρευνες των ιστορικών, το 90% όσων εστάλησαν στα γκούλαγκ, δεν επέστρεψε ξανά στο σπίτι του).
Υπολογίζεται ότι η Σοβιετική Ασφάλεια, συνέλαβε 15.000 πολίτες ελληνικής καταγωγής.
Σύμφωνα με μαρτυρίες συλληφθέντων, που κατάφεραν να επιζήσουν, υποχρεώθηκαν με βασανισμούς, προκειμένου να δηλώσουν παράνομες πράξεις, που ουδέποτε διέπραξαν, διότι αυτό απαιτούσε το καθεστώς.
Αμέσως μετά την «δήλωση», τριμελής Επιτροπή (τρόϊκα), αποφάσιζε την μεταφορά τους στα στρατόπεδα, για να εκτίσουν ποινή κάθειρξης.
Στα στρατόπεδα, η ζωή δεν είχε καμμία αξία.
Οι θάνατοι από την πείνα, το κρύο και τους ξυλοδαρμούς, ήσαν συνηθισμένη υπόθεση, με τις ταφές των νεκρών, να γίνονται σε ομαδικούς τάφους, που έσκαβαν οι ίδιοι οι κρατούμενοι (κατά μαρτυρία ΄Ελληνα κρατούμενου, οι ποινικοί κρατούμενοι, είχαν καλύτερη μεταχείριση).
Από πλευράς της Ελλάδος, αξίζει να αναφερθεί ότι, οι αντιδράσεις γι΄αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, υπήρξαν από αδιάφορες μέχρι χαλαρές.
Όταν μάλιστα προτάθηκε από την ΕΣΣΔ στην Ελλάδα, να σταλούν οι πολίτες ελληνικής καταγωγής στη χώρα τους, το μεταξικό καθεστώς, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι δεν ήθελε κομμουνιστικά στοιχεία να μπούν στη χώρα, αρνήθηκε να τους δεχθεί.
Μετά από πιέσεις, αποδέχθηκε την παλινόστηση μόνο 10.000 ατόμων (από τις 40.000 που είχαν ζητήσει να έρθουν στην Ελλάδα), αιτιολογώντας ότι, οι πρεσβείες της Ελλάδος και τα προξενεία, αδυνατούσαν να εκδώσουν τόσα πολλά διαβατήρια (!!!)
Της Ευγενία Κουτσουλιέρη
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish