Ο ΦΑΡΟΣ ΣΤΟΝ ΔΙΑΥΛΟ ΤΗΣ ΡΕΒΥΘΟΥΣΑΣ (ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΠΛΟΙΑ…………………….)

Απο τον Μανο Κιλημαντζο
Είναι ήσυχη η θάλασσα απόψε. Έχει και ξαστεριά και πανσέληνο !
Όμορφα είναι αλλά βαριέμαι έτσι καρφωμένος που βρίσκομαι. Είμαι ένα μεγάλο , σιδερένιο πλάσμα! Τα πόδια μου είναι φυτεμένα στον βυθό 45 μέτρα βαθειά.
Φοράω και … τσιμεντένια παπούτσια. Ρεμέτζα τα λένε οι άνθρωποι που με δημιούργησαν και με φροντίζουν.
Τα πόδια μου είναι μεγάλες και βαριές αλυσίδες. Αυτά δεν είναι πόδια.
Κανιά 45 μέτρων είναι! Ανάμεσά τους περνάνε κοπάδια τα ψάρια!
Κυνηγοί , κοκκάλια και μυλοκόπια κυρίως και καμμιά φορά (ω , τι όμορφα που είναι !!!) Μαγιάτικα !
Μου αρέσουν τα μαγιάτικα !
Δυνατά , νευρώδη , υδροδυναμικά , υπέροχα! Οι άρχοντες του βυθού !!!
Περνάνε και κοπάδια μικρά ψαράκια.
Έτοιμα να σκορπίσουν μόλις εμφανιστεί το μεγάλο ! Ανάμεσα στα αλυσοδεμένα πόδια μου περνάνε και άλλα πλάσματα.
Σακούλες πλαστικές κυρίως…
Κρίμα βρε άνθρωποι !!! Κρίμα ! Βαριέμαι ! Δεν μπορώ να μιλήσω και με τον δίδυμο αδελφό μου που βρίσκεται 100 μέτρα παραπέρα…
Είμαστε δύο πλωτοί φάροι ναυτικού διαύλου. Ούτε κουνιόμαστε , ούτε μιλάμε !
Γαμώ το ! Το σώμα μου , μεγάλο , σιδερένιο , στρογγυλό, επιπλέει κατά τα κέφια του καιρού.
Τα ύφαλά μου γεμάτα στρυδώνα , μαλούπα, μύδια, κοράλια, θαλάσσιες ανεμώνες και δεκάδες άλλες μικρές ζωές που ζούνε και τρέφονται , και ζουν και τρέφουν άλλα θαλάσσια πλάσματα που έρχονται να «βοσκήσουν».
Ένας μικρός , μα τόσο πλούσιος, βιότοπος εγκατεστημένος στην κοιλιά μου !
Πάνω από το νερό η υπόλοιπη κοιλιά μου δέχεται την αρμύρα , τον ήλιο , τον αέρα.
Δέχεται και τις κουτσουλιές των γλάρων !!!
Να ’ναι καλά οι άνθρωποι που έρχονται κάθε τόσο , με καθαρίζουν , με βάφουν , ελέγχουν τις μπαταρίες μου, καθαρίζουν τον ηλιακό συλλέκτη μου , τσεκάρουν την λάμπα μου.
Να ‘ναι καλά ! Να ‘ναι καλά και οι γλάροι που με διαλέγουν για να ξεκουραστούν επάνω μου , να φωλιάσουν , να γεννήσουν και να αναθρέψουν τα γλαράκια τους.
Επάνω στο στρογγυλό σώμα μου , ο πύργος! Ατσάλινα δοκάρια που καταλήγουν στην κορυφή μιάς στενόμακρης πυραμίδας. Στην κορυφή της ο ηλιακός συλλέκτης, από κάτω του η λάμπα μου.
Και πάνω – πάνω ένα ρομβοειδές μαύρο λαμαρινένιο αντικείμενο! Το σημάδι αγκυροβολίας μου!
Το σημάδι της καταδίκης μου!
Το μισώ αυτό το σημάδι!
Μου θυμίζει ότι είναι δούλος ! Δεν μου επιτρέπεται η μετακίνηση!
Και η καταδίκη μου είναι να βλέπω τα πλοία να περνάνε!
Και να μην μπορώ να ξανοιχτώ μαζί τους !
Μεγάλα γκαζάδικα , μικρότερα μοτορσιπάκια, ποστάλια , τουριστάδικα , μεγάλα κότερα χλιδάτα , ταπεινές ψαρόβαρκες….
Περνάνε και με αφήνουν πίσω… Ακίνητο! Ξέρω ότι κατά πολύ μεγάλο ποσοστό όλα αυτά χρωστάνε την ασφάλειά τους σε μένα και την ακινησία μου!
Όμως … περνάνε και φεύγουν και σημασία δεν μου δίνουν! Μόνο κάτι παλιόβαρκες έρχονται να μου κάνουν παρέα.
Είναι βλέπεις τα ψάρια που ζουν ανάμεσα στα πόδια μου που τους ενδιαφέρουν ! Έρχονται και παίρνουν τα παιδιά μου …
Είναι η πληρωμή μου σε αυτούς που έρχονται και μου κάνουν παρέα για λίγες ώρες. Ήρθε κάποτε και ένα ζευγαράκι.
Έδεσε το βαρκάκι του στην δεξιά μπίντα μου και για καμμιά ωρίτσα …. το τι είδαν τα άψυχα ματάκια μου δεν περιγράφεται.
Να ’ναι καλά τα παιδιά ! Όταν έρχονται οι ψαράδες και δένουν δίπλα μου τεντώνω το αυτί μου να ακούσω τις κουβέντες τους.
Ζω μέσα από αυτές τις κουβέντες τους.
Υπάρχω κι εγώ !
Είμαι ένας φάρος στον δίαυλο της Ρεβυθούσας στ’ανοιχτά του κόλπου της Σαλαμίνας.
Όταν περνάτε από δίπλα μου , δώστε μου λίγη σημασία !
Κάντε μου έστω ένα νεύμα χαιρετισμού! Και μην ξεχνάτε και τον αδελφό μου εκεί παραδίπλα! Σας φυλάμε και σας δείχνουμε τον δρόμο!
Είμαστε πλάσματα κι εμείς ! Μπορεί να μην το καταλαβαίνετε αλλά σας βλέπουμε και οι ευχές μας για καλές θάλασσες είναι πάντα μαζί σας !!
Καλά νερά λοιπόν περαστικέ ναυτικέ ! Καλά νερά !
Μάνος Κιλημαντζος