…ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΚΟ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ;
…Γράφει ο Πανος Καλουδάς
..Με αυτές τις εικόνες, υποδέχτηκε η Πάρος τον μήνα. Με αυτή τη φοβερή δοκιμασία ξύπνησαν οι άνθρωποι. Κοιτώντας ολόγυρα τους, για να βεβαιωθούν, πως δεν ήταν ένα κάποιο πρωταπριλιάτικο ψέμμα. Μα ήταν μια ακόμα αλήθεια.
Που κουβαλούσε όμως κι αυτή, τη δική της ενοχή;;; Πρίν λίγο καιρό έτσι, με ανάλογο εφιάλτη, είχαν ξυπνήσει και οι άνθρωποι στη Ρόδο. Πιο πρίν σε άλλο νησί.
Χθές και η Μύκονος έζησε τις ίδιες εικόνες. Το ίδιο και τα Χανιά. Σε λιγότερη έκταση κι άλλα μας νησιά.
Όπου κι αυτά, έτσι στα πιό βαθιά τους, γνώριζαν κατά βάθος τους λόγους του κακού. Γνώριζαν το πως και το γιατί. Αυτό το «γιατί» που και η παντελώς απούσα πολιτεία, το γνώριζε το ίδιο καλά. Και εξακολουθεί να το γνωρίζει.
Μα σιωπά και αδιαφορεί.
Τη βολεύει να είναι έτσι, απασχολημένοι οι νησιώτες, με την οργιαστική ανοικοδόμηση, για να μπορεί ανενόχλητη αυτή, να κάνει τα δικά της.
Με το μακρύ μακρύ της χέρι. Το βουτηγμένο μέσα στο «μέλι» Χθές λοιπόν, ήταν η σειρά της Πάρου, να ζήσει, το δράμα. Να κολυμπήσει μέσα στα ποτάμια της λάσπης.
Να δει την περιουσία των ανθρώπων της, να επιπλέει στη λάσπη. Και μαζί, λάσπη, όνειρα και αγαθά, να καταλήγουν στα νερά του ταραγμένου απο τα μποφόρ του Αιγαίου.
Αυτοκίνητα, μηχανάκια, καρέκλες, τραπέζια, ομπρέλες, γλάστρες, όλα μια μάζα. Μέσα στο γεμάτο απόγνωση βλέμμα, που με πόνο τα αποχαιρετούσε.
Ήταν λοιπόν χθές, για την Παρο, ένας ακόμα τραγικός επίλογος. Ίσως και μια ακόμα προειδοποίηση, απέναντι στην ανθρώπινη πλεονεξία.
Χρόνια τώρα, ακούω από φορείς του νησιού, πως η άναρχη οικοδόμηση του νησιού, έχει αρχίσει να ανάβει κόκκινο. Και να χτυπάει καμπανάκι.
Πως χάνεται ακόμα και η γραφικότητα του πανέμορφου νησιού. Ναι, μιλούσαν και για αλλοίωση της νησιωτικής του φυσιογνωμίας. Λένε πια, χαριτολογόντας, πως από το πολύ μπετό που έχει πέσει, κοντεύει να μπατάρει το νησί.
Και βέβαια λένε με καυστικό τροπο και τα διάφορα για τις αρχές του νησιου. Κυρίως της πολεοδομίας. Πως λειτουργεί με δικούς της κανόνες, φθάνει να είναι ικανοποιητικές οι συνθήκες και μερακλής ο πελάτης. Και; Αυτοί τα λένε, αυτοί τα ακούνε.
Ποιός θα νοιαστει για την έννομο τάξη; Το είδαμε και στη Ρόδο. Που με χίλια άπλυτα στην πλάτη τους και ο ανακριτής τους άφησε ελεύθερους, να πάνε σπίτι τους. Να βάλουν εκεί πλυντήριο, να ξεπλύνουν ότι μπορούνε.
Μήπως και στην τακτική δικάσιμο βρεθούν λιγότερα τα άπλυτα.
Όσο αυτή η υστερία, στην αναμέτρηση με τη φύση, θα είναι σε τέτοιο οργασμό, οσο θα επιτρέπεται στην πλεονεξία, να χτίζει σε διόδους και να κλείνει ρέματα, τόσο θα βλέπουμε τέτοιες εικόνες.
Και ας κάθονται κάποιοι γελοίοι να κρατάνε μεζούρα, για να μετράνε τις υδάτινες στάθμες, η να λένε πως σε μια ώρα έριξε νερό που θα το έριχνε σε τρεις μέρες και τέτοιες αρλούμπες.
Κι εμείς αν δεν έχουμε καλή αποχέτευση στη λεκάνη μας, με τρείς απανωτές ροές, πλημμύρισαμε.
Γι αυτό κανόνας, δεν κλείνουμε τη δίοδο των υδάτων, δεν μπαζώνουμε ρεματα, ούτε χτίζουμε πάνω στις όχθες τους.
Γιατί δύο, τρεις, πέντε θα την κάνουν τη ζημιά. Και πρόσκαιρα θα οφεληθούν.
Μα μετά, θα την πληρώσει το σύνολο.
Σαφώς και συμπαρίσταμαι στο νησί. Το αγαπώ και πηγαίνω συχνά. Έχω καλούς φίλους εκεί. Όπως τον καλό μου φίλο τον Λάκη Λαζόπουλο, την καλή συνάδελφο την Όλγα Αυγέρη, την κουμπάρα μου την Αφροδίτη κι άλλους πολλούς ακόμα.
Συμπαρίσταμαι λοιπόν και πονάω μαζί τους.
Όμως αξίζει και οι αρχές του νησιου να το πονέσουν λίγο.
Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφου εγκριθεί πρώτα απο τον διαχειριστή για την αποφυγή υβριστικού η προσβλητικού περιεχομένου.
Greek
Arabic
Chinese (Simplified)
Dutch
English
French
German
Italian
Japanese
Portuguese
Russian
Spanish